آلنی آق‌اویلر می‌گفت: وقتی مردم در شرایطی آزارنده باشند، از شخصِ رهبرِ مملکت متنفر خواهند بود؛ و اگر او نتواند نوکرِ مردمی باشد که از او متنفرند، معنی مسلمش این است که در هیچ حال نمی‌تواند نوکر مردم، و در خدمت مردم باشد. "تا عاشق مردم نباشی، خادم مردم نیستی." مقام اول مملکت، چه شاه باشد چه رهبر، چه دیکتاتور باشد چه جمهوری‌خواه، هیچ‌گاه امکان ندارد که دوست‌دارانی نداشته باشد و بداندیشانی، و چه بسا که در حالت معمول، فرد، حوصله و دوام ذهنیِ خود را از برای مدیریت و پذیرش مخالفانش نخواهد داشت و در سدد سرکوب آنها در خواهد آمد. برای من اما، این جمله حقیقت شیرینی بود از تو، که تمام ایران را ایرانِ خود، و فرزندانش را فرزندان خود می‌دانستی، نمی‌دیدی و دوست می‌داشتی و پیوسته دست به دعای موفقیت و شادمانیِ هم‌کیشانت از آن سوی کشور بودی؛ چرا که وجودِ تو فراتر از فردیتی جسمانی و حتی روحانی بود_وجود تو نه‌تنها یک فردیت بلکه خیل عظیمی از ماورای ناهمتا بود. شاید من آن‌طور که باید برایت گریه نکرده‌ام، اما تامل چرا؛ من برای آنکه کسی را بیابم و او را اسوه خویش قرار دهم در سیرت ناتمامِ او تامل می‌کنم، و در پیِ تمام این پیوستگی‌های عظیم یافتم که همه و همه‌ی ما به چه اندازه به شما مدیونیم. من شما را، و فقط شما را به روشنایِ پرتوی پرامّید آفتاب می‌بینم، من وصله‌پینه‌های حکومت و هر لاشه‌ای از پاره‌پاره‌ی اجسادِ رذالت را جدای از شما و به دور از شما می‌بینم؛ بارها گفته‌ام و باز به تکرار خواهم گفت: خدای من، همان خدایِ بزرگ‌مردانِ نیکوصفتِ عصر خویش و تمام اعصار جهان است، لامکان و لازمان. #گنجه

آلنی انگار مال یونانه آق‌قویلر مال تبریز

فقط به من بگید چطور باید ادامه بدم