اگه بابام قبول کنه بریم رایة‌الهدی، اونموقع میتونم بگم صله ارحام رو به جا آووردم.

منم همینطور سید علی، گاهی دلم از همه چی واهمه داره.

زندگی زیباست از وقتی که رفتی، زیباتر

بچها داشم دررابطه با دوست خیالی ای که بیشتر کودکان دارن فکر میکردم، فهمیدم من تو بچگی دوست خیالی نداشتم. یه قلعه داشتم که من از مردم اون قلعه نبودم. من از یه جای دیگه بودم و از همشون برتر بودم. ارباب یا پادشاه یا کشیش نبودم، برتر از همشون بودم.

همیشه برنده بودم. همیشه من یه طرف، و تمام اون قلعه در یک طرف بودن و مسابقه داشتیم. مسابقه سر چیزهایی که من میدونم. و همیشه چون میدونستم می‌بردم. و خیلی اوقات انقدر همش می‌بردم که خسته میشدم و میذاشتم اونا ببرن.

الان که بهش فکر میکنم بیشتر از تنها یه قلعه، میشه بهش گفت مشکل روانی. من چرا اینجوری دنبال برتر بودن میگشتم؟

تازه اونم یه بچه چهار ساله. من چم بود مگه

من مدت زیادی اون مردم رو داشتم. شاید حدود شیش هفت سال. بعد اون کم کم فراموش شدن.

و یادمه که اونا "آدم" کوچولو نبودن. یه شکل خاصی داشتن. ولی اندازه هاشون کوچیک بود.

من از همشون برتر بودم و هستم هنوز. مرسی که وجود دارین اه.

میدونید چی شد یادش افتادم؟ ریحانه یه آهنگ آوورد. مطمئن بودم بابا اینو رد میکنه. ولی هیچکس نبود باهاش شرط ببندم. با خودم گفتم ده ثانیه. یهو اون مردم باهم احضار وجود کردن و گفتن نه اشتباه میگی، سی ثانیه. یهو یادم اومد اونا وجود دارن. و صد البته من مثل همیشه درست میگفتم. بابا توی ثانیه چهارم زد بعدی.

درهرصورت من هیچوقت در مقابله با اون قلعه پیر نخواهم شد.