برای INFP از زندگیم، کاملا ناامید بودم. تا وقتی به راهیان آمدم و در آن سفر چند روزه، شما را دیدم. راوی های دیگر را دیدم. مدیر کاروان را دیدم. شهدا! من شهدا را دیدم. و فهمیدم هنوز آدم هایی وجود دارند که از شدت خوب بودنشان می‌توان به اینکه انسان بیدار و هشیار است شک کند.

برای Hoda اگر حال شما را ببینم هیچ کار نمی‌کنم. همانطور که می‌دانید دیوانه‌ام دیگر. مشکلات روحی و جسمی دارم. مغزم عیب دارد. انگار برای هیچ آفریده شده‌ام. نمی‌دانم. من هیچ‌چیز نمی‌دانم.

برای زیرزمین چطور حال که دوستم داری باید عاشقت باشم؟ همه عشق مرا با این اشتباه که فکر می‌کنی لیاقت دوست‌داشته شدن از طرف من را نداری، سوزاندی. حال من ماندم و آن عشق قدیمی که دیگر نیست. دیگر نمی‌دانم چطور عاشق باشم.

برای نیایش هرچه هست، می‌دانم باید محبت شما را از دلم بیرون کمک و این را هم می‌دانم که آن‌قدر پر قدرت نیستم که بتوانم این کار را انجام دهم. پس از خدا می‌خواهم مقدار محبتی که در دلم از شما دارم را به خودش اختصاص داده و بیشترش کند. بعدش هم دلم به حال خودم می‌سوزد و همین!

برای آبی قرمز می‌خواهم از همه رها شوم و فقط به سوی تو بیایم. می‌خواهم فقط با تو باشم. نمی‌خواهم با چشمانم چیز دیگری جز تو را ببینم. نمی‌خواهم جز تو را بشنوم. نمی‌خواهم با چشمانم جز تو بگویم. می‌خواهم تمام من تو باشی تو. می‌خواهم به تو نزدیک باشم. می‌خواهم تو همه و تنها کسم باشی. من فقط تو را می‌خواهم.

برای Avat همه‌اش تقصیر خودم است. می‌دانستم اعتماد کردن اشتباه است. نباید به تو نیز اعتماد می‌کردم. همه چیزی که می‌ترسیدم را بر سرم آوردی. تقصیر تو نیست، تو نیت خیرخواهی داشتی و این من بودم که مشکل اعتماد داشتم.

برای نادرشیفته سهراب، من دلم خیلی برایت تنگ شده. دلم برای گل‌های آفتابگردانی که برایم می‌آوردی، برای لبخند ها و برای آغوشت، برای همه و همه تنگ شده. تنها تو بودی که مرا درک می‌کردی و فکر نمی‌کردی دیوانه‌ام.

برای معصومه آه خدای من! من چقدر احمقانه رفتار می‌کنم. کارهایی را انجام می‌دهم که یک انسان عاقل و سالم انجام نمی‌دهد. و وای بر من. حالا که هیچ‌چیزی برای بازگو (نکردن) کردن ندارم، باز می‌نویسم. من فقط می‌خواهم بگویم. می‌خواهم بگویم و بگویم و بگویم. و دیواری از (عدم وجود) شما (در اینجا) کوتاه تر پیدا نکردم. نمی‌دانم. من واقعا نمی‌دانم هدفم از این نوشته ها چیست.

برای Sahar خسته شده‌ام. منفور شده‌ام. نه به آن چیزی که خودم می‌خواهم عمل میکنم و نه به حرف دیگران گوش می‌کنم. مانند انسان های مشکل‌دار رفتار می‌کنم. امیدوارم هرچه سریعتر از روی زمین محو بشوم و دیگر وجود خارجی نداشته باشم.

برای 72 نمی‌دانم واقعا. من هیچ چیز را نمی‌دانم. واقعا از این تفکرات مضحکانه خودم حالم به‌هم می‌خورد. دلم می‌خواهد حال وجود نداشتم و یا بهتر، در کنار شما بودم و از شما می‌خواستم مرا نصيحت کنید. حتما دیوانه شده‌ام. اگر کمی بگذرد حتما توهم شما را هم می‌زنم.

برای NZ من نمی‌دانم چرا دوستم نداری. البته حق هم داری، من آدم دوست‌داشتنی ای نیستم که بخواهی دوستم داشته باشی. آن موقع که از تو پرسیدم چرا دوستم نداری، بهانه اینکه مرا نمی‌شناختی آوردی. ولی مگر من تو را می‌شناختم که این چنین عاشقت بودم؟ فکر کنم مشکل این بود که تو عاشق پیشه نبودی.

برای Zinc دوست دارم عاشق شدن را یاد بگیرم. همه عشقم تمام شده است و دیگر امیدی ندارم. تو قبلا تمام امید من بودی. همه چیز را خودم خراب کردم. فکر می‌کردم اگر بیایم و بگویم عاشقت هستم حالت بهتر می‌شود. اما نشد و حال خودم هم بدتر شد.