منم در افسرده ترین حالت ممکن بود. نیم ساعت به طور رسمی داشتم می‌دویدم، ریحانه مثل یه آشغال باهام رفتار کرده بود و انگار نه انگار وجود دارم، از اونور یاد رزمایش و طبق همین یاد فاصله‌ی نیم متری بین خودم و آقای غلامی افتاده بودم و مثل سگ دلتنگ بودم. داشتم سعی میکردم با نصف لیوان یه‌بارمصرفی که پیدا کرده بودم دستمو زخم کنم که حاج آقا گفت دختر خانم، دختر خانم! گفتم با منید😟؟ گفت بله بفرمایید اینجا، رفتم. بهم یه کتاب و آبنبات پرتقالی داد و گفت "روز و عیدتون مبارک".

همونقدر که دلتنگ بودم خوشحال شدم و فهمیدم ناله های "خدایا اگهه وجوودد دارییی"ـیم رو خدا شنیده.

اینم از روزی امروز

پول بدید کتاب میخوام.

✅

دلم به شدت راهیان نور میخواد:) نمیدونم چطوریه ولی وقتی حتی تو جنگ هستم بازم دلم مناطق جنگی جنوب و میخواد یه چیز دیگه اس یه حال و هوای دیگه .. انگار واقعا حضور تک تک شهدا اونجا حس میشد :)))

من بنظرم من وکسایی که میمونیم هیچ وقت قرار نیست بفهمیم شهدا چی بودن و چه کسایی بودن

که کاش برگشتی وجود داشته باشه

برام اصلا مهم نیست که اینجا یه مسجده یا هرچی مهم اینه چفیه من با چفیه ای که توی عکس پروفایل آقای غلامی وجود داره یکیه😭😭😭😭😭😭😭