مغزم درد میکنه.

شنیدم انسان های دو پای حجم دار سه بعدی دارن باهم دعوا میکنن.

یه ربع خوابیدم ولی همش بیدار بودم. همش انگار یکی داشت بهم میگفت بیدار شو. من بیدار بودم کل مدت. ولی خواب بودم. دو جا همزمان بودم. واقعا همه چی رو می‌فهمیدم، اما فرق واقعیت و رویا رو درک نمی‌کردم (و نمی‌کنم). در حدی که وقتی از خواب بیدار شدم مطمئن بودم ریحانه صدام کرده. اما صدام نکرده بود. نمی‌دونم جدی. واقعا مغزم درد میکنه.

بس

صبح عین ژله ای بودم در تابستان های گرم قم

اگر کوه ها را بخواهی تا همراهت به میدان نبرد روانه شوند،من آن ها را به حرکت در می آورم..

میخوام بخوابم. یک سال، دو سال؟ نمیدونم. فقط میخوام وقتی پا شدم با چیزای جدیدی رو به رو بشم،التیام پیدا کرده باشم. پذیرفته باشم؛ احساسات آتشینم، مثل گدازه فواره نزنن توی وجودم، توی مغزم، رفتارم، حرف هام. فقط تبدیل شده باشن به یه آتیش آروم. مثل این آتیشایی که وقتی با دوستات میری کمپ، آخر شب روشن میکنید و دور هم می‌نشینید و گیتار می‌زنید. حرف می‌زنید، سکوت میکنید،نگاه می‌کنید. عمیق.

بچها کلاس آفلاین می‌دونید چیه؟ یعنی باید آنلاین شید حاضری بزنید

وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ

من مرگ را دوست دارم ولی تورا بیشتر