تو گپ قدخوانی راجب درس خوندن با شمع حرف زدیم و یه نخبه رفت سایتشو درست کرد😦😦😦 برگامممممممممممم

مامان باباهای ما هم روزگاری در اوج درخشش خودشون بودن، ولی زمان جلو میره و آدم کم کم به کوچ کردنش نزدیک و نزدیک‌تر میشه. درباره سوره کهف ایم تفسیر هست که آدم‌ها تو قیامت از هم می‌پرسن ما چند روز زندگی کردیم؟ یه روز؟ دو روز؟. این سوال مشترک همه ما آدم‌ها با اصحاب کهفه. زندگی خیلی خیلی خیلی کوتاهه و نمیدونم وحشت کنم یا آروم شم. گفت: "دنیا دو روزه، شاید حتی کمتر..". هرچی به این موضوع فکر می‌کنم این دنیا بیشتر و بیشتر از چشمم میوفته. واقعا اگه چیزی بدرد ابدیت و آخرتمون نخوره هیچ اهمیتی نداره. چقدر دغدغه ها و غم و غصه‌های غیرضروری داریم و فقط دو روز دنیا زو کوفت خودمون و بقیه می‌کنیم، از اونور هم انگیزه و نشاطِ حرکت ازمون گرفته میشه. فقط غر می‌زنیم درباره دنیا بدون اینکه به این توجه کنیم که دنیا ذاتش رنج و کثافته. در همه دوران تاریخی، زمین تیره و تاریک بوده. از اول خلقت که حوا و آدم اومدن زمین بگیر، تااا دوران امام‌ها و الان. دنیا همینه.. قرار نیست هیچوقت خوشبختی و سعادت حقیقی رو تجربه و احساس کنیم چون ما متعلق به اینجا نیستیم. صرفا یه مسافرت کوتاه اومدیم، و بعد قراره برگردیم به جایی که بعش تعلق داریم