焚
یه کامنتی دیدم تو تیکتاک دو روز پیش و هنوز از ذهنم پاک نشده. گفته بود چرا تقریبا همه آهنگ ها یا دربا
در نهایت زندگی آدم بدون عشق هیچ معنایی نداره انگار، و پوچه. عشق به آدمها، عشقی که تو زمین باهاش میرسی به خدا (تماشای درختها و رود)، عشقی که به خودت پیدا میکنی وقتی بالاخره میتونی خودتو ببخشی. همه چیز عشقه. خدا همه چیزه. خدایی که طبق فلان حدیث قدسی، اون یکم درصد از عشق خودش رو بین ما در زمین پخش کرد. ما سرشار از عشقیم و عشق از خداست. همه چیز خداست