" وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِندِ اللَّهِ "
از همان روز نخستین که خورشید اسلام از افق جزیرةالعرب طلوع کرد و پیام توحید را به گوش جهانیان رساند، تقدیر این آیین آسمانی با ستیزی پایانناپذیر با طاغوتها و مستکبران عالم گره خورد.
این ستیز نه از سر توسعهطلبی یا قدرتخواهی بلکه از سر تعهدی الهی برای برپایی قسط و عدل و شکستن زنجیرهای اسارتبخشی بود که بر دست و پای بشریت میپیچیدند.
انبیا و اولیا یکی پس از دیگری مشعل این مبارزه را بر دوش کشیدند و در این راه از آزار و شکنجه تا شهادت همه را به جان خریدند. انقلاب اسلامی ایران در تداوم این مسیر نورانی بار دیگر این حقیقت را به جهان یادآور شد که اسلام هرگز تن به ذلت نخواهد داد و در برابر زورگویان سر تعظیم فرود نخواهد آورد. از همان لحظهای که این نهضت مردمی به رهبری عارف بالله امام خمینی به پیروزی رسید، در عمق جان همه ما این باور ریشه دوانید که مسیر پیش رو جز با درگیری و مقابله با شیطان بزرگ و ایادی استکبارش هموار نخواهد شد. این نه یک پیشبینی ساده، که یک قانون تاریخی و سنت تغییرناپذیر الهی بود
وَلَن یَجْعَلَ اللَّهُ لِلْکَافِرِینَ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ سَبِیلًا
وَلَن تَرْضَىٰ عَنكَ ٱلْيَهُودُ وَلَا ٱلنَّصَٰرَىٰ حَتَّىٰ تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ
این ایمان راسخ به تقابل دائمی حق و باطل چنان در جانها نفوذ کرده بود که حتی در برهههایی مانند مذاکرات هستهای برجام که ظاهرا فضای گفتوگو و تفاهم حاکم مینمود هرگز غبار غفلت بر چشمان حقیقتیاب مستضعفان عالم ننشست. ما به خوبی میدانستیم که لبخند دیپلماتیک دشمن، فریبندهتر از شمشیر برهنهاش است و امضای پای کاغذها هرگز نمیتواند ذات استکباری آنان را دگرگون سازد. آنها همان گرگهایی بودند که همواره بودهاند گاهی با دندانهای عریان و گاهی با پوستین بره. هدف آنان از نشستن پای میز مذاکره نه احقاق حق بلکه مهار قدرت فزاینده جبهه مقاومت و خرید زمان برای ضربه زدن دوباره بود.
غافله ما، در آن هنگام نیز با چشمانی باز و دلی مطمئن به مسیر خود ادامه میداد چرا که خوب میدانست جنگ نرم و سخت با استکبار هرگز متوقف نخواهد شد و تنها صورت مسئله عوض میشود از جنگ نظامی به جنگ اقتصادی، از ترور شخصیتها به نفوذ فرهنگی، اما هدف همچنان باقی است: جلوگیری از الگوسازی یک تمدن نوین اسلامی.
و اینک، در میان غرش موشکها و دود و خون، آنچه بر یقین ما میافزاید ایمان به پیروزی نهایی است. این پیروزی در نگاه ما دو چهره دارد که هر دو به یک اندازه زیبا و مطلوب است: یا غلبه ظاهری و به خاک افکندن این حیوانات وحشی تاریخ است که سالهاست از پوستین انسانیت بیرون زدهاند و بیرحمانه ترین جنایات را علیه کودکان و زنان بیپناه مرتکب میشوند و یا شهادت در این راه که خود عالیترین درجه پیروزی است. شهادت یعنی امضای این پیروزی با سرخترین مرکب هستی.
خون شهید، فریاد ماندگار تاریخ میشود، مشعل راه آیندگان میگردد و پیام حقطلبی را تا همیشه زنده نگه میدارد. چه غلبه بر مستکبران و فرود آوردن ضربه کاری بر پیکره پوشالی آنها و چه پیوستن به کاروان عظیم شهدای کربلا، بدر، احد و خیبر هر دو مقصدی است که در آن جز رضایت و افتخار چیزی نیست. اگر بکشیم دین خود را ادا کردهایم و اگر کشته شویم به آرزوی دیرینه خود رسیدهایم.
وَ مَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ
پیروزی، از آن خدای عزیز و حکیم است و او هرگز بندگان مومن و صبور خود را در این نبرد نابرابر تنها نخواهد گذاشت. وعده الهی تخلفناپذیر است و شکوه این پیروزی چنان خواهد بود که تمام معادلات جهان را به هم خواهد ریخت و بار دیگر این حقیقت را بر تارک تاریخ نقش خواهد زد که خون بر شمشیر پیروز است و اراده ملتها از همه توپها و تانکها برتر.
ما ایستادهایم، با قامتی استوار و دلی آکنده از ایمان تا این جنگ را که جنگ نهایی حق و باطل است به سرانجامی برسانیم که در آن نامی از ظلم و استکبار باقی نماند و زمین میراث صالحان و مستضعفان گردد.
✍️سایهروشن
" چرا خدا رو شکر که امنیت داریم؟ "
درک همزمانی دو واقعیت بهظاهر متناقض یعنی حضور مستمر جنگ و ترور در محیط پیرامونی ایران از یک سو و تجربهی امنیت در زندگی روزمرهی ایرانیان از سوی دیگر نیازمند تاملی جدی در سطوح متفاوت معنای امنیت است.
این تامل ما را به تفکیکی بنیادین در نظریههای امنیتی هدایت میکند، تفکیک میان امنیت عینی و امنیت ذهنی.
امنیت عینی به شرایط قابل مشاهده و ملموس در عالم خارج اشاره دارد وضعیتی که در آن تهدیدات فیزیکی مانند حملهی نظامی، اشغال خاک، خرابیهای زیرساختی یا ناامنی جانی و مالی در پایینترین سطح ممکن قرار دارند. اما امنیت ذهنی افق دیگری از امینت را میگشاید. این وجه از امنیت به کیفیت ادراک و احساس درونی افراد و جامعه از وضعیت خود بازمیگردد. پرسش محوری در اینجا این است: آیا مردم خود را ایمن میدانند؟ آیا آینده را قابل پیشبینی و زندگی را قابل ادامه مییابند؟
ایران در موقعیتی منحصربهفرد و پیچیده قرار گرفته دارد. از یک سو، در قلب منطقهای واقع شده که طی دو دههی اخیر شاهد اشغال نظامی افغانستان و عراق، جنگهای فرسایشی سوریه و یمن، گسترش بیسابقهی گروههای تروریستی فراملی مانند داعش و ترورهای هدفمند شخصیتهای سیاسی و علمی بوده است. این مخاطرات عینی مرزهای ایران را در بر گرفتهاند و گاهی از طریق جنگهای نیابتی یا حملات سایبری و تروریستی خود را در داخل کشور نیز عینیت بخشیدهاند. با این حال در سطح کلان و در تجربهی عمومی جامعه، آنچه مشاهده میشود تداوم نظم عمومی، استمرار حیات شهری، فعالیت اقتصاد اگرچه با فراز و نشیب و امکان برنامهریزی برای آیندهای قابل پیشبینی است. این تابآوری اجتماعی که ریشه در عوامل متعددی از جمله ظرفیتهای نهادی، انسجام نسبی جامعه در برابر بحرانها و تجربهی تاریخی دارد باعث شده تصویری از ثبات در زندگی روزمره تا حد زیادی حفظ شود.
در چنین موقعیتی مفهوم شکرگزاری برای امنیت معنایی فراتر از یک حس دینی یا فردی مییابد و به یک پدیدهی اجتماعی _ روانشناختی بدل میشود. این شکرگزاری نه به معنای انکار رخدادهای تلخ یا بیتوجهی به قربانیان ترور و جنگ بلکه نوعی پاسداشت تداوم محسوب میشود. جامعه با این کنش جمعی، در واقع بر استمرار چرخهی زندگی عادی در میانهی بحرانها تاکید میکند. این یک سپاس جمعی است از اینکه نظم اجتماعی آنقدر مستحکم بوده که اجازه نداده است استثناهایی مثل حملات تروریستی یا حوادث امنیتی به قاعدهای برای فروپاشی و هراس فراگیر تبدیل شوند. این حس قدردانی عاملی برای بازتولید انسجام اجتماعی و تقویت روحیهی مقاومت در برابر فشارهای روانی ناشی از تهدیدات بیرونی است.
اما این تناقضنما زمانی ابعاد بسیار عمیقتر و راهبردیتری به خود میگیرد که آن را در چارچوب جنگ شناختی معاصر تحلیل کنیم. دشمنان یک ملت هنگامی که از دستیابی به اهداف خود از طریق نفوذ مستقیم، محاصرهی فیزیکی یا حملهی نظامی تمامعیار ناامید میشوند میدان نبرد را به ساحت ذهن و ادراک جامعه منتقل میکنند. در این نسل نوین از جنگها، هدف اصلی اشغال خاک نیست بلکه تصرف ذهنها و تسلیم ارادهی جمعی است. راهبرد اصلی در جنگ شناختی، نشانه گرفتن امنیت ذهنی جامعه به عنوان مرکز ثقل آن است. دشمن به دنبال آن است که با وجود ناتوانی در ایجاد ناامنی عینی فراگیر، بتواند احساس ناامنی را در مردم نهادینه کند.
ابزار اصلی این جنگ روانی رسانهها و شبکههای مجازی هستند. با برجستهسازی مداوم، گزینشی و مکرر رخدادهای ناامنکننده حتی اگر کوچک و پراکنده باشند، تلاش میشود تا این استثناها در ذهن مخاطب به جای قاعده بنشینند. تکنیک این جنگ تکثیر وحشت و تعمیم هراس است به گونهای که مخاطب نتواند تصویری واقعی از نسبت میان رخداد ناامن و زندگی عادی به دست آورد و در نهایت دچار نوعی فلج تحلیلی و فروپاشی روانی شود. در چنین میدان نبرد نامتقارنی، تاکید یک جامعه بر این گزاره که امنیت داریم را باید در خوانشی عمیقتر و راهبردی فهمید. این تتکید، یک انفعال یا خوشبینی سادهلوحانه نیست بلکه نوعی کنش فعال و هوشمندانه در جبههی جنگ شناختی است. این یک مقاومت فرهنگی در برابر پروژهی تولید ناامیدی و ناامنی روانی است.
این اصرار جمعی بر وجود امنیت کارکردی دوگانه دارد. نخست اینکه واقعیت را آنگونه که هست به یاد جامعه میآورد، اینکه زندگی همچنان در جریان است، اقتصاد هنوز کار میکند، کودکان به مدرسه میروند و نظم اجتماعی علیرغم همه ضربات، پابرجاست و دوم اینکه با یادآوری این واقعیتهای عینی، سپری دفاعی در برابر تهاجم وحشت میسازد.
این یادآوری به منزلهی دفاع از روان جامعه در برابر بمباران اطلاعاتی و هیجانی است که قصد دارد آرامش و اعتماد را از مردم سلب کند. به این ترتیب حفظ و تکرار این باور جمعی نه یک شعار توخالی که یک راهبرد بقای روانی و اجتماعی در برابر پیچیدهترین اشکال جنگهای عصر جدید است.
✍️سایهروشن
" سید قائد "
نمیدونم چی بگم
نمیتونم خودم و ادبیاتمو جمع کنم
واقعا به این دنیا میشه دل بست؟
میشه به دنیایی که خانم فاطمهی زهرا مظلومه به شهادت رسیدند، دل بست؟
میشه به دنیایی که علی اکبر اباعبدالله رو شهید کردند دل بست؟
میشه به دنیایی که اباعبدالله رو تشنه و غریب شهید کردند دل بست؟
میشه به دنیایی که سید قائد رو شهید کردند دل بست؟
لعنت به این دنیا
✍️سایهروشن
هدایت شده از KHAMENEI.IR
بسم الله الرحمن الرحیم
مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللّهَ عَلَیْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِیلاً
Farsi.Khamenei.ir
هدایت شده از نیجف ؛
نائب امام رفت، اما امام حی و حاضر است!
درست است که داغِ عظیمی بر دلِ ما نشسته است
درست است که مثل این مرد الهی برای ما وجود ندارد
اما این را با تمام وجود، باید درک کنیم که این مرد الهی نائب عامه صاحب الزمان بوده است
ما هنوز امام زمان داریم.
ما منتظر ظهور منجی عالم بشریت هستیم.
و این وعده ایی است که خداوند متعال به ما عنایت کرده و إن الله لايخلف الميعاد!
خداوند خلف وعده نمیکند.
همان امام زمانی که بر ما این سید را هدیه داده است الان بازپس گرفته، اما خودش درس راس امور حی و حاضر و ناظر است.
اللهم عجل لولیک الفرج.
- سیاههِ معتزِل
هدایت شده از کربلایی مجید رضانژاد
13M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
" زمانهی حساس "
در این برهه از زمان که همانند دوران جنگ احزاب، صفوف حق و باطل در مقابل یکدیگر صفآرایی کردهاند، هر کلمه وزنی تعیینکننده در سرنوشت این نبرد تاریخی دارد. این نبرد، صرفا درگیری بر سر مرزهای جغرافیایی نیست بلکه تقابل دو جهانبینی و دو اراده برای رقم زدن آینده بشریت است. تمام مظاهر کفر و استکبار با تمام توان و ابزار خود به میدان آمدهاند تا نور ایمان و یکپارچگی امت اسلامی را خاموش کنند. در چنین صحنهای، سخن و عمل ما صرفا یک کنش فردی نیست بلکه بخشی از یک پازل عظیم و سرنوشتساز است.
ناامیدی و یاس، زهر کشندهای است که ریشههای اراده را میخشکاند و توان مقاومت را از جامعه سلب میکند. حرف ناامیدکننده چه از سر غفلت و چه از روی عمد نه فقط یک نظر شخصی بلکه تیری است به سوی قلب جماعتی که برای ایستادگی صف کشیده است. در شرایطی که دشمن با تمام قوا برای شکستن روحیه و ایجاد تزلزل در صفوف به میدان آمده پخش ناامیدی به منزله همصدا شدن با نوای دشمن است. این به معنای نادیده گرفتن مشکلات و سختیها نیست بلکه به معنای درک عمیق از حساسیت لحظه و پرهیز از تبدیل مشکلات به ابزاری برای فروپاشی است. باید میان نقد منصفانه برای اصلاح و نالیدن برای تضعیف تفاوت قائل شد.
مردم این کشور به عنوان پشتوانه اصلی این حرکت عظیم در خط مقدم دفاع از آرمانها و کیان میهن هستند. دلهای آنان سرمایهای است که نباید با سخنان نسنجیده و حرکات نابخردانه خالی شود. هر اقدامی که باعث سردرگمی، تردید یا کاهش اعتماد عمومی شود، عملا به سود دشمن تمام خواهد شد و کارتهای قوت ملی را کاهش میدهد. در چنین موقعیت خطیری، اتحاد کلمه و همدلی حول محور اهداف اصلی یک ضرورت حیاتی است. باید مراقب بود که اختلاف سلیقهها و تفاوت دیدگاهها ما را به صفبندیهای داخلی و فرسایشی نکشاند و انرژیها را از مقابله با دشمن اصلی منحرف نسازد.
نگاه به تاریخ عبرتآموز کربلا و صدر اسلام، چراغ راه امروز ماست. در جنگ احزاب، مسلمانان با درایت و وحدت کلمه توانستند بر توطئه عظیم مشرکان فائق آیند. در مقابل، عبرت یاران سستایمان و حرکات نسنجیدهای که در طول تاریخ گاه به نام دین و به سود آن رقم خورد اما عملا به سود یزیدیان زمان تمام شد، هشداری همیشگی است. امروز نیز هر حرکت اشتباه، هر انفعال، هر شعار بیمحتوا، هر دوقطبیسازی کاذب و هر اقدامی که موجب انشقاق در صفوف جبهه حق شود، میتواند نام ما را در کنار آنان که ناخواسته یا خواسته به یاری طاغوت زمان شتافتند ثبت کند. تاریخ قضاوت خواهد کرد که هر یک از ما در این آزمون بزرگ، در کدام صف ایستادهایم و چه نقشی در سرنوشت این نبرد داشتهایم.
✍️سایهروشن