" چرا خدا رو شکر که امنیت داریم؟ "
درک همزمانی دو واقعیت بهظاهر متناقض یعنی حضور مستمر جنگ و ترور در محیط پیرامونی ایران از یک سو و تجربهی امنیت در زندگی روزمرهی ایرانیان از سوی دیگر نیازمند تاملی جدی در سطوح متفاوت معنای امنیت است.
این تامل ما را به تفکیکی بنیادین در نظریههای امنیتی هدایت میکند، تفکیک میان امنیت عینی و امنیت ذهنی.
امنیت عینی به شرایط قابل مشاهده و ملموس در عالم خارج اشاره دارد وضعیتی که در آن تهدیدات فیزیکی مانند حملهی نظامی، اشغال خاک، خرابیهای زیرساختی یا ناامنی جانی و مالی در پایینترین سطح ممکن قرار دارند. اما امنیت ذهنی افق دیگری از امینت را میگشاید. این وجه از امنیت به کیفیت ادراک و احساس درونی افراد و جامعه از وضعیت خود بازمیگردد. پرسش محوری در اینجا این است: آیا مردم خود را ایمن میدانند؟ آیا آینده را قابل پیشبینی و زندگی را قابل ادامه مییابند؟
ایران در موقعیتی منحصربهفرد و پیچیده قرار گرفته دارد. از یک سو، در قلب منطقهای واقع شده که طی دو دههی اخیر شاهد اشغال نظامی افغانستان و عراق، جنگهای فرسایشی سوریه و یمن، گسترش بیسابقهی گروههای تروریستی فراملی مانند داعش و ترورهای هدفمند شخصیتهای سیاسی و علمی بوده است. این مخاطرات عینی مرزهای ایران را در بر گرفتهاند و گاهی از طریق جنگهای نیابتی یا حملات سایبری و تروریستی خود را در داخل کشور نیز عینیت بخشیدهاند. با این حال در سطح کلان و در تجربهی عمومی جامعه، آنچه مشاهده میشود تداوم نظم عمومی، استمرار حیات شهری، فعالیت اقتصاد اگرچه با فراز و نشیب و امکان برنامهریزی برای آیندهای قابل پیشبینی است. این تابآوری اجتماعی که ریشه در عوامل متعددی از جمله ظرفیتهای نهادی، انسجام نسبی جامعه در برابر بحرانها و تجربهی تاریخی دارد باعث شده تصویری از ثبات در زندگی روزمره تا حد زیادی حفظ شود.
در چنین موقعیتی مفهوم شکرگزاری برای امنیت معنایی فراتر از یک حس دینی یا فردی مییابد و به یک پدیدهی اجتماعی _ روانشناختی بدل میشود. این شکرگزاری نه به معنای انکار رخدادهای تلخ یا بیتوجهی به قربانیان ترور و جنگ بلکه نوعی پاسداشت تداوم محسوب میشود. جامعه با این کنش جمعی، در واقع بر استمرار چرخهی زندگی عادی در میانهی بحرانها تاکید میکند. این یک سپاس جمعی است از اینکه نظم اجتماعی آنقدر مستحکم بوده که اجازه نداده است استثناهایی مثل حملات تروریستی یا حوادث امنیتی به قاعدهای برای فروپاشی و هراس فراگیر تبدیل شوند. این حس قدردانی عاملی برای بازتولید انسجام اجتماعی و تقویت روحیهی مقاومت در برابر فشارهای روانی ناشی از تهدیدات بیرونی است.
اما این تناقضنما زمانی ابعاد بسیار عمیقتر و راهبردیتری به خود میگیرد که آن را در چارچوب جنگ شناختی معاصر تحلیل کنیم. دشمنان یک ملت هنگامی که از دستیابی به اهداف خود از طریق نفوذ مستقیم، محاصرهی فیزیکی یا حملهی نظامی تمامعیار ناامید میشوند میدان نبرد را به ساحت ذهن و ادراک جامعه منتقل میکنند. در این نسل نوین از جنگها، هدف اصلی اشغال خاک نیست بلکه تصرف ذهنها و تسلیم ارادهی جمعی است. راهبرد اصلی در جنگ شناختی، نشانه گرفتن امنیت ذهنی جامعه به عنوان مرکز ثقل آن است. دشمن به دنبال آن است که با وجود ناتوانی در ایجاد ناامنی عینی فراگیر، بتواند احساس ناامنی را در مردم نهادینه کند.
ابزار اصلی این جنگ روانی رسانهها و شبکههای مجازی هستند. با برجستهسازی مداوم، گزینشی و مکرر رخدادهای ناامنکننده حتی اگر کوچک و پراکنده باشند، تلاش میشود تا این استثناها در ذهن مخاطب به جای قاعده بنشینند. تکنیک این جنگ تکثیر وحشت و تعمیم هراس است به گونهای که مخاطب نتواند تصویری واقعی از نسبت میان رخداد ناامن و زندگی عادی به دست آورد و در نهایت دچار نوعی فلج تحلیلی و فروپاشی روانی شود. در چنین میدان نبرد نامتقارنی، تاکید یک جامعه بر این گزاره که امنیت داریم را باید در خوانشی عمیقتر و راهبردی فهمید. این تتکید، یک انفعال یا خوشبینی سادهلوحانه نیست بلکه نوعی کنش فعال و هوشمندانه در جبههی جنگ شناختی است. این یک مقاومت فرهنگی در برابر پروژهی تولید ناامیدی و ناامنی روانی است.
این اصرار جمعی بر وجود امنیت کارکردی دوگانه دارد. نخست اینکه واقعیت را آنگونه که هست به یاد جامعه میآورد، اینکه زندگی همچنان در جریان است، اقتصاد هنوز کار میکند، کودکان به مدرسه میروند و نظم اجتماعی علیرغم همه ضربات، پابرجاست و دوم اینکه با یادآوری این واقعیتهای عینی، سپری دفاعی در برابر تهاجم وحشت میسازد.
این یادآوری به منزلهی دفاع از روان جامعه در برابر بمباران اطلاعاتی و هیجانی است که قصد دارد آرامش و اعتماد را از مردم سلب کند. به این ترتیب حفظ و تکرار این باور جمعی نه یک شعار توخالی که یک راهبرد بقای روانی و اجتماعی در برابر پیچیدهترین اشکال جنگهای عصر جدید است.
✍️سایهروشن
" سید قائد "
نمیدونم چی بگم
نمیتونم خودم و ادبیاتمو جمع کنم
واقعا به این دنیا میشه دل بست؟
میشه به دنیایی که خانم فاطمهی زهرا مظلومه به شهادت رسیدند، دل بست؟
میشه به دنیایی که علی اکبر اباعبدالله رو شهید کردند دل بست؟
میشه به دنیایی که اباعبدالله رو تشنه و غریب شهید کردند دل بست؟
میشه به دنیایی که سید قائد رو شهید کردند دل بست؟
لعنت به این دنیا
✍️سایهروشن
هدایت شده از KHAMENEI.IR
بسم الله الرحمن الرحیم
مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللّهَ عَلَیْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِیلاً
Farsi.Khamenei.ir
هدایت شده از نیجف ؛
نائب امام رفت، اما امام حی و حاضر است!
درست است که داغِ عظیمی بر دلِ ما نشسته است
درست است که مثل این مرد الهی برای ما وجود ندارد
اما این را با تمام وجود، باید درک کنیم که این مرد الهی نائب عامه صاحب الزمان بوده است
ما هنوز امام زمان داریم.
ما منتظر ظهور منجی عالم بشریت هستیم.
و این وعده ایی است که خداوند متعال به ما عنایت کرده و إن الله لايخلف الميعاد!
خداوند خلف وعده نمیکند.
همان امام زمانی که بر ما این سید را هدیه داده است الان بازپس گرفته، اما خودش درس راس امور حی و حاضر و ناظر است.
اللهم عجل لولیک الفرج.
- سیاههِ معتزِل
هدایت شده از کربلایی مجید رضانژاد
13M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
" زمانهی حساس "
در این برهه از زمان که همانند دوران جنگ احزاب، صفوف حق و باطل در مقابل یکدیگر صفآرایی کردهاند، هر کلمه وزنی تعیینکننده در سرنوشت این نبرد تاریخی دارد. این نبرد، صرفا درگیری بر سر مرزهای جغرافیایی نیست بلکه تقابل دو جهانبینی و دو اراده برای رقم زدن آینده بشریت است. تمام مظاهر کفر و استکبار با تمام توان و ابزار خود به میدان آمدهاند تا نور ایمان و یکپارچگی امت اسلامی را خاموش کنند. در چنین صحنهای، سخن و عمل ما صرفا یک کنش فردی نیست بلکه بخشی از یک پازل عظیم و سرنوشتساز است.
ناامیدی و یاس، زهر کشندهای است که ریشههای اراده را میخشکاند و توان مقاومت را از جامعه سلب میکند. حرف ناامیدکننده چه از سر غفلت و چه از روی عمد نه فقط یک نظر شخصی بلکه تیری است به سوی قلب جماعتی که برای ایستادگی صف کشیده است. در شرایطی که دشمن با تمام قوا برای شکستن روحیه و ایجاد تزلزل در صفوف به میدان آمده پخش ناامیدی به منزله همصدا شدن با نوای دشمن است. این به معنای نادیده گرفتن مشکلات و سختیها نیست بلکه به معنای درک عمیق از حساسیت لحظه و پرهیز از تبدیل مشکلات به ابزاری برای فروپاشی است. باید میان نقد منصفانه برای اصلاح و نالیدن برای تضعیف تفاوت قائل شد.
مردم این کشور به عنوان پشتوانه اصلی این حرکت عظیم در خط مقدم دفاع از آرمانها و کیان میهن هستند. دلهای آنان سرمایهای است که نباید با سخنان نسنجیده و حرکات نابخردانه خالی شود. هر اقدامی که باعث سردرگمی، تردید یا کاهش اعتماد عمومی شود، عملا به سود دشمن تمام خواهد شد و کارتهای قوت ملی را کاهش میدهد. در چنین موقعیت خطیری، اتحاد کلمه و همدلی حول محور اهداف اصلی یک ضرورت حیاتی است. باید مراقب بود که اختلاف سلیقهها و تفاوت دیدگاهها ما را به صفبندیهای داخلی و فرسایشی نکشاند و انرژیها را از مقابله با دشمن اصلی منحرف نسازد.
نگاه به تاریخ عبرتآموز کربلا و صدر اسلام، چراغ راه امروز ماست. در جنگ احزاب، مسلمانان با درایت و وحدت کلمه توانستند بر توطئه عظیم مشرکان فائق آیند. در مقابل، عبرت یاران سستایمان و حرکات نسنجیدهای که در طول تاریخ گاه به نام دین و به سود آن رقم خورد اما عملا به سود یزیدیان زمان تمام شد، هشداری همیشگی است. امروز نیز هر حرکت اشتباه، هر انفعال، هر شعار بیمحتوا، هر دوقطبیسازی کاذب و هر اقدامی که موجب انشقاق در صفوف جبهه حق شود، میتواند نام ما را در کنار آنان که ناخواسته یا خواسته به یاری طاغوت زمان شتافتند ثبت کند. تاریخ قضاوت خواهد کرد که هر یک از ما در این آزمون بزرگ، در کدام صف ایستادهایم و چه نقشی در سرنوشت این نبرد داشتهایم.
✍️سایهروشن
" به وقت دلتنگی "
آری، آقای ما را به شهادت رساندند.
نه در خلوت و خفا بلکه در میان همان خانهای که سالها پناهگاه محرومان بود. با لبانی تشنه، درست مانند جد بزرگوارش اباعبدالله علیه السلام که در ظهر عاشورا لبهای خشکیدهاش را با تیر جفا نشانه رفتند.
این بار هم دشمن، همان کینه دیرینه را داشت. کینه از عدالت، کینه از صداقت، کینه از مردی که جز خدمت به خلق و دفاع از مظلومان، راهی نرفت.
سالها به آقای ما تهمت زدند.
گفتند از کشور گریخته، در پناهگاهی پنهان شده یا در خانهاش اسیر ترس است.
شایعهسازان از هر سو آبرویش را هدف گرفتند: فرزند و نوادهاش در فلان کشور غربی آسودهاند، خودش هم به دنبال امنیت جانی است.
اما دیدید سرانجام چه شد؟ دیدید که کوه در برابر این طوفانها ایستاد؟ آقای ما در دفتر کار خودش، در میان همان کتابها و یادداشتها، در خانهای که تا آخرین لحظه به روی مردم باز بود، به دیدار معبود شتافت.
پیکر مطهرش نشان داد که هرگز نگریخته و نترسیده بود.
نه تنها خودش بلکه خانوادهاش نیز در این راه، در خط مقدم ایستادگی، به شهادت رسیدند.
همسر باوفایش، فرزندان و یارانش، همه و همه، برگ زرین دیگری بر دفتر خونرنگ این انقلاب افزودند.
خدایا
این چه داغ سنگینی بود که بر دل این ملت نهادی؟
داغی که نه با اشک کهنه میشود و نه با زمان فراموش. مردی را از ما گرفتی که در روزگار غربت صداقت، تکیهگاه مظلومان بود.
خدایا
خودت میدانی این دلها، این زخمها، این تنهایی را جز به یاد تو و جز به امید ظهور منجی عالم، کسی تسکین نمیدهد.
پس خودت این داغ عظیم را با ظهور آقا صاحب الزمان از دلهای منتظران پاک کن. آنگاه که عدل او تمام این ستمها و دروغها را رسوا سازد و خون به ناحق ریختهی فرزندان صالحت را از ظالمان بازستاند.
✍️سایهروشن