" سید قائد "
نمیدونم چی بگم
نمیتونم خودم و ادبیاتمو جمع کنم
واقعا به این دنیا میشه دل بست؟
میشه به دنیایی که خانم فاطمهی زهرا مظلومه به شهادت رسیدند، دل بست؟
میشه به دنیایی که علی اکبر اباعبدالله رو شهید کردند دل بست؟
میشه به دنیایی که اباعبدالله رو تشنه و غریب شهید کردند دل بست؟
میشه به دنیایی که سید قائد رو شهید کردند دل بست؟
لعنت به این دنیا
✍️سایهروشن
هدایت شده از KHAMENEI.IR
بسم الله الرحمن الرحیم
مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللّهَ عَلَیْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِیلاً
Farsi.Khamenei.ir
هدایت شده از نیجف ؛
نائب امام رفت، اما امام حی و حاضر است!
درست است که داغِ عظیمی بر دلِ ما نشسته است
درست است که مثل این مرد الهی برای ما وجود ندارد
اما این را با تمام وجود، باید درک کنیم که این مرد الهی نائب عامه صاحب الزمان بوده است
ما هنوز امام زمان داریم.
ما منتظر ظهور منجی عالم بشریت هستیم.
و این وعده ایی است که خداوند متعال به ما عنایت کرده و إن الله لايخلف الميعاد!
خداوند خلف وعده نمیکند.
همان امام زمانی که بر ما این سید را هدیه داده است الان بازپس گرفته، اما خودش درس راس امور حی و حاضر و ناظر است.
اللهم عجل لولیک الفرج.
- سیاههِ معتزِل
هدایت شده از کربلایی مجید رضانژاد
13M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
" زمانهی حساس "
در این برهه از زمان که همانند دوران جنگ احزاب، صفوف حق و باطل در مقابل یکدیگر صفآرایی کردهاند، هر کلمه وزنی تعیینکننده در سرنوشت این نبرد تاریخی دارد. این نبرد، صرفا درگیری بر سر مرزهای جغرافیایی نیست بلکه تقابل دو جهانبینی و دو اراده برای رقم زدن آینده بشریت است. تمام مظاهر کفر و استکبار با تمام توان و ابزار خود به میدان آمدهاند تا نور ایمان و یکپارچگی امت اسلامی را خاموش کنند. در چنین صحنهای، سخن و عمل ما صرفا یک کنش فردی نیست بلکه بخشی از یک پازل عظیم و سرنوشتساز است.
ناامیدی و یاس، زهر کشندهای است که ریشههای اراده را میخشکاند و توان مقاومت را از جامعه سلب میکند. حرف ناامیدکننده چه از سر غفلت و چه از روی عمد نه فقط یک نظر شخصی بلکه تیری است به سوی قلب جماعتی که برای ایستادگی صف کشیده است. در شرایطی که دشمن با تمام قوا برای شکستن روحیه و ایجاد تزلزل در صفوف به میدان آمده پخش ناامیدی به منزله همصدا شدن با نوای دشمن است. این به معنای نادیده گرفتن مشکلات و سختیها نیست بلکه به معنای درک عمیق از حساسیت لحظه و پرهیز از تبدیل مشکلات به ابزاری برای فروپاشی است. باید میان نقد منصفانه برای اصلاح و نالیدن برای تضعیف تفاوت قائل شد.
مردم این کشور به عنوان پشتوانه اصلی این حرکت عظیم در خط مقدم دفاع از آرمانها و کیان میهن هستند. دلهای آنان سرمایهای است که نباید با سخنان نسنجیده و حرکات نابخردانه خالی شود. هر اقدامی که باعث سردرگمی، تردید یا کاهش اعتماد عمومی شود، عملا به سود دشمن تمام خواهد شد و کارتهای قوت ملی را کاهش میدهد. در چنین موقعیت خطیری، اتحاد کلمه و همدلی حول محور اهداف اصلی یک ضرورت حیاتی است. باید مراقب بود که اختلاف سلیقهها و تفاوت دیدگاهها ما را به صفبندیهای داخلی و فرسایشی نکشاند و انرژیها را از مقابله با دشمن اصلی منحرف نسازد.
نگاه به تاریخ عبرتآموز کربلا و صدر اسلام، چراغ راه امروز ماست. در جنگ احزاب، مسلمانان با درایت و وحدت کلمه توانستند بر توطئه عظیم مشرکان فائق آیند. در مقابل، عبرت یاران سستایمان و حرکات نسنجیدهای که در طول تاریخ گاه به نام دین و به سود آن رقم خورد اما عملا به سود یزیدیان زمان تمام شد، هشداری همیشگی است. امروز نیز هر حرکت اشتباه، هر انفعال، هر شعار بیمحتوا، هر دوقطبیسازی کاذب و هر اقدامی که موجب انشقاق در صفوف جبهه حق شود، میتواند نام ما را در کنار آنان که ناخواسته یا خواسته به یاری طاغوت زمان شتافتند ثبت کند. تاریخ قضاوت خواهد کرد که هر یک از ما در این آزمون بزرگ، در کدام صف ایستادهایم و چه نقشی در سرنوشت این نبرد داشتهایم.
✍️سایهروشن
" به وقت دلتنگی "
آری، آقای ما را به شهادت رساندند.
نه در خلوت و خفا بلکه در میان همان خانهای که سالها پناهگاه محرومان بود. با لبانی تشنه، درست مانند جد بزرگوارش اباعبدالله علیه السلام که در ظهر عاشورا لبهای خشکیدهاش را با تیر جفا نشانه رفتند.
این بار هم دشمن، همان کینه دیرینه را داشت. کینه از عدالت، کینه از صداقت، کینه از مردی که جز خدمت به خلق و دفاع از مظلومان، راهی نرفت.
سالها به آقای ما تهمت زدند.
گفتند از کشور گریخته، در پناهگاهی پنهان شده یا در خانهاش اسیر ترس است.
شایعهسازان از هر سو آبرویش را هدف گرفتند: فرزند و نوادهاش در فلان کشور غربی آسودهاند، خودش هم به دنبال امنیت جانی است.
اما دیدید سرانجام چه شد؟ دیدید که کوه در برابر این طوفانها ایستاد؟ آقای ما در دفتر کار خودش، در میان همان کتابها و یادداشتها، در خانهای که تا آخرین لحظه به روی مردم باز بود، به دیدار معبود شتافت.
پیکر مطهرش نشان داد که هرگز نگریخته و نترسیده بود.
نه تنها خودش بلکه خانوادهاش نیز در این راه، در خط مقدم ایستادگی، به شهادت رسیدند.
همسر باوفایش، فرزندان و یارانش، همه و همه، برگ زرین دیگری بر دفتر خونرنگ این انقلاب افزودند.
خدایا
این چه داغ سنگینی بود که بر دل این ملت نهادی؟
داغی که نه با اشک کهنه میشود و نه با زمان فراموش. مردی را از ما گرفتی که در روزگار غربت صداقت، تکیهگاه مظلومان بود.
خدایا
خودت میدانی این دلها، این زخمها، این تنهایی را جز به یاد تو و جز به امید ظهور منجی عالم، کسی تسکین نمیدهد.
پس خودت این داغ عظیم را با ظهور آقا صاحب الزمان از دلهای منتظران پاک کن. آنگاه که عدل او تمام این ستمها و دروغها را رسوا سازد و خون به ناحق ریختهی فرزندان صالحت را از ظالمان بازستاند.
✍️سایهروشن
" چند کلمهای دربارهی ولایت فقیه "
پیش از ورود به بحث، ذکر این نکته ضروری است که آنچه در ادامه بیان خواهد شد پاسخی است به یک فرضیهی ذهنی و شبههای احتمالی نه واکنشی به رویدادی عینی یا تحلیل موقعیتی مشخص. به بیان دیگر، این نوشتار در فضای گمانهزنی دربارهی اشخاص یا مصادیق خاص شکل نگرفته بلکه صرفا به دنبال واکاوی یک ادعای راهبردی در سطح نظری و ساختاری است.
یکی از شبهات راهبردی که در مقاطع حساس تاریخی و به ویژه هنگام طرح نام شخصیتهای منسوب به خاندان رهبر شهید انقلاب مطرح میشود، اتهام موروثی شدن ولایت فقیه است. این شبهه که با هدف ایجاد خلل در باورهای عمومی و تضعیف مشروعیت مردمی نظام جمهوری اسلامی طراحی شده، نیازمند پاسخی چندبعدی، دقیق و مستند است. برای تحلیل علمی این مسئله، لازم است آن را از چهار منظر حقوقی_قانونی، مفهومشناختی، منطقی_تاریخی و تجربی_عینی مورد واکاوی قرار دهیم.
در ابتدا سازوکار حقوقی انتخاب رهبر که نافی هرگونه وراثتمداری است بیان میشود. نظام جمهوری اسلامی ایران، برخلاف نظامهای پادشاهی که قدرت در آنها از طریق نسب و خون منتقل میشود، نهاد رهبری را بر مبنای انتخاب و شایستهسالاری تعریف کرده است. قانون اساسی در این زمینه سازوکاری چندلایه و غیرشخصی پیشبینی کرده است: بر اساس اصول ۵، ۱۰۷ و ۱۰۸ قانون اساسی، تعیین رهبر بر عهده مجلس خبرگان رهبری است. اعضای این مجلس با رای مستقیم مردم انتخاب میشوند و نمایندگی افکار عمومی را در حساستترین تصمیمگیری سیاسی بر عهده دارند. این نهاد پس از عزل، رحلت یا شهادت رهبر پیشین، موظف است با بررسی دقیق و همهجانبهی گزینههای موجود، فرد واجد شرایط را انتخاب کند. شرایط عام و فراشخصی رهبری طبق اصل ۱۰۹ قانون اساسی به روشنی تعریف شده است: صلاحیت علمی، عدالت، تقوا، بینش صحیح سیاسی و اجتماعی، شجاعت، مدیریت و قدرت کافی برای رهبری. هیچیک از این شرایط به نسب، خویشاوندی یا تعلق خانوادگی اشاره ندارد. در واقع، قانون اساسی با دقت تمام، مسیر را برای هرگونه انحصارطلبی یا خاندانسالاری بسته است. کمیسیونی ویژه در مجلس خبرگان رهبری به نام کمیسیون اصل ۱۰۷ و ۱۰۹ وجود دارد که وظیفه رصد دائمی و محرمانه گزینههای بالقوه رهبری را بر عهده دارد. این فرآیند کارشناسی و جمعی که سالها پیش از خالی شدن مسند رهبری آغاز میشود هرگونه تصمیمگیری شخصی، جناحی یا خانوادگی را منتفی میسازد. خبرگان موظفند فارغ از نام و تنها بر اساس شایستگیهای احرازشده نظر نهایی را اعلام کنند.
نکتهی دیگری که لازم است بیان بشود، تمایز بنیادین میان وراثت و انتساب است تا از خلطی که شبهه را میسازد جلوگیری کند. شبههافکنان با بهرهگیری از یک مغالطه رایج دو مفهوم کاملا متفاوت وراثت و انتساب را یکی میپندارند: وراثت در نظامهای سیاسی به معنای انتقال قدرت بر اساس خون و نسب، بدون در نظر گرفتن صلاحیت فرد است. در این الگو مانند سلطنت قاجار و پهلوی، فرزند ارشد شاه حتی اگر فاقد حداقل توانمندیهای مدیریتی یا اخلاقی باشد بهطور خودکار به مقام پادشاهی میرسد. مردم و نخبگان هیچ نقشی در تایید یا رد این جانشینی ندارند. انتساب اما صرفا به معنای آن است که فردی در یک خانواده متعهد و انقلابی رشد یافته و از فرصتهای کسب تجربه، تربیت دینی و بینش سیاسی بهره برده باشد. در اینجا نسب خانوادگی صرفا به عنوان یک بستر برای رشد چنین گزینهای وجود دارد نه یک دلیل برای احراز صلاحیت برای یک منصب. ملاک نهایی برای انتخاب، همان شایستگیهای فردی است که توسط خبرگان منتخب مردم احراز میشود. بنابراین، اگر در آینده فردی که دارای نسبت خانوادگی با رهبر شهید انقلاب است، توسط مجلس خبرگان انتخاب شود، این انتخاب نه به دلیل نامخانوادگی بلکه به دلیل دارا بودن شرایط قانونی صورت گرفته است. در چنین سناریویی، اگر فرد دیگری حتی از دورافتادهترین نقاط کشور از نظر علمی، اخلاقی و مدیریتی شایستهتر باشد، او انتخاب خواهد شد.
نکتهی سوم که نقدی منطقی بر سلطنتطلبان است بازگشت اتهام وراثت به خاستگاه و منطق سلطنتطلبی است. نکته تاملبرانگیز آن است که این شبهه غالبا از سوی جریانها یا شبکههای رسانهای مطرح میشود که خود وابسته و یا هوادار نظام مخلوع پادشاهی هستند. در اینجا یک پرسش اساسی مطرح میشود: نظام پادشاهی اعم از قاجار، پهلوی یا نظامهای سلطنتی کنونی در جهان مانند انگلستان و اسپانیا، عریانترین شکل وراثتمداری را به نمایش میگذارد. در این الگو، قدرت کاملا بر اساس خون و نسب منتقل میشود و مردم و نخبگان در انتخاب حاکم هیچگونه مداخلهای ندارند اما در مقابل، جمهوری اسلامی با طراحی نهاد خبرگان نه تنها هرگونه وراثتمداری را نفی کرده بلکه سازوکاری نهادی برای جلوگیری از انحصارطلبی ایجاد نموده است.
کسانی که در دل یک نظام کاملا موروثی زیسته یا از آن دفاع میکنند نخست باید پاسخگوی مشروعیت نظام فکری خود باشند آنگاه میتوانند با انصاف درباره الگوی انتخاب رهبری در جمهوری اسلامی داوری کنند.
بنابراین، اتهام موروثی شدن در عمل نوعی فرافکنی است یعنی منتقدان ویژگیهای نظام مطلوب خود را به عنوان ویژگی رقیب سیاسیشان نشان میدهند.
اما نکتهی جالب توجهای که در تجربه تاریخی، شواهد عینی و آزمونهای ۴۷ ساله جمهوری اسلامی ایران وجود دارد این است که جمهوری اسلامی در طول بیش از چهار دهه حیات خود، بارها در معرض آزمونهای جدی در این زمینه قرار گرفته است. این تجربیات تاریخی قاطعانه اتهام موروثی شدن را رد میکند فیالمثال در طول این سالها، شخصیتهایی که در خاندانهای انقلابی و درجه اول پرورش یافته بودند به دلیل عدم احراز شرایط در فرآیندهای قانونی نتوانستند به نهادهای مهمی مانند مجلس خبرگان راه یابند. یکی از مصادیق بارز این مسئله، عدم راهیابی یادگار بنیانگذار کبیر جمهوری اسلامی ایران جناب آقای سید حسن خمینی به مجلس خبرگان در دورههای اخیر بود. این رویداد نشان داد که نام و نسب به تنهایی نمیتواند مانع یا موجب انتخاب شود و انتخاب رهبر از سوی مجلس خبرگان کاملا بر اساس شایستگیهای فردی و نظر کارشناسی است. در طرف دیگر میتوان به شواهد تاییدکننده شایستهسالاری اشاره کرد. افراد بسیاری از خانوادههای کاملا گمنام و بدون هرگونه سابقه سیاسی و به دلیل شایستگی و کارآمدی به بالاترین مناصب کشور از جمله ریاستجمهوری، وزارت و نمایندگی مجلس رسیدهاند. این سبک وقایع از بطن جامعه نشان میدهد که آنچه در جمهوری اسلامی تعیینکننده است عمل و صلاحیت شخصی است نه اسم و یا نسبهای خونی.
در نهایت بايد گفت، ولایت فقیه در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، مقامی انتخابی، خبرهمحور و مردمپایه است، نه یک نهاد وراثتی. سازوکار حقوقی تعیین رهبر بهگونهای طراحی شده که هرگونه تصمیمگیری شخصی یا خانوادگی را ناممکن میسازد.
بنابراین، اگر در آینده فردی با انتساب خانوادگی به رهبر شهيد انقلاب، توسط مجلس خبرگان به عنوان رهبر انتخاب شود، این انتخاب در چارچوب قانون و صرفا بر اساس احراز شایستگیهای فردی صورت گرفته است. منتقدان در آن صورت باید به این پرسش بپردازند که آیا آن فرد واقعا شرایط فقهی، اخلاقی و مدیریتی لازم را دارد یا خیر؟ اما طرح شعار کلی، ناجوانمردانه و غیرمستند موروثی شدن نه تنها نادرست و عاری از هرگونه پشتوانه علمی بلکه بیاعتنایی آشکار به سازوکار پیچیده، نهادی و جمعی نظام انتخاب رهبری در جمهوری اسلامی است.
کسانی که این شبهه را دامن میزنند، پیش از هر چیز باید پاسخگوی نظامهای فکری و سیاسی خود باشند. اگر از نظام پادشاهی دفاع میکنند اول تکلیف آن نظام کاملا موروثی و ضدمردمی را روشن کنند و اگر مدعی دموکراسی هستند به کارآمدی و شایستهسالاری نظامی که رهبر آن توسط نخبگان منتخب مردم انتخاب میشود اذعان کنند و بدانند که جمهوری اسلامی نه تنها از وراثتمداری فاصله دارد بلکه خود الگویی بدیل در برابر آن ارائه کرده است.
✍️سایهروشن
هدایت شده از amir.sh118_315
شما آبرومندانه رفتید، محمدرضا فرار کرد، رضاخان تبعید شد، یعنی انگلیسیها بیرونش کردن، پادشاهان قاجار هم که دستِ کمی از پهلویها نداشتن، هر کدوم به یه خفَّتی از این خاکِ پاک رفتن.
ولی تو شدی استثنائیترین رهبرِ چند صدسالهی ایران.
اجنبی و وطنفروش و خائن همیشه دهنش بازه و یاوهسرایی میکنه، ولی تو پاکتر از اونی که دهانِ آلودهی اینها، تو رو آلوده کنه.
کی شود دریا زِ پوزِ سگ نجس؟
میگفتن دهها طبقه زیرِ زمین قایم شدی، ثروتت میلیاردها دلاره، دیکتاتوری، مردم دوست ندارن، ارتشی و سپاهیهایی که دور و برتن، همینکه بمیری، فرار میکنند و از ایران میرن، مقامات کشورت، وسایلشونو جمع میکنند و میرن سوریه و ونزوئلا.
دهها طبقه زیر زمین نبودی، محل کارت بودی که شهید شدی، میلیاردها دلار ثروت نداشتی، خونهت یه هفتادمتری کوچیک بود با حداقلیات امکانات، میزِ وسط خونهتون، شبیه میزِ ایستگاه صلواتی ما بود. همینقدر ساده.
راستی، تو چه دیکتاتوری بودی که هرکی هرچی دلش میخواست بهت میگفت؟ حالا چی میشد یکی دیگه خیلی بهت بیادبی کنه که ببرنش چند روزی بازداشتگاه، تو چه دیکتاتوری بودی که یکم مال و منال برای خودت جمع نکردی؟ پسراتو سر یه کار درست و حسابی نبردی و جانشینشون نکردی؟ عجب دیکتاتور خاص و منحصر به فردی بودی که هیچ تعریفِ دیکتاتوری شاملت نمیشه.
مردم دوسِت نداشتن؟ پس این جمعیتی که ۲۲ دی و ۲۲ بهمن اومدن کیا بودن؟ مردمی که وسط موشک و بمببارون هر شب میان وسطِ خیابون کی هستن؟
دشمنای تو اکثریتن؟ طرفدارای پهلوی دوزاری که سال ۵۷ موقع فرار پولهای این مملکت رو دزدیدن و هنوز که هنوزه بدون شغل و کاری، همونارو میخورن و چشم طمع به حکومت ایران دوخته و دوختن؟
ارتشیها و سپاهیها دوست نداشتن؟ تن به دیکتاتوریت داده بودن؟ حالا که رفتی چرا وِل نمیکنن برن؟ زندگیشون که سوخته، خب بگو آدمهای عاقل فرار کنید دیگه، چرا نمیرن؟
شما کی بودید آقای شهید خامنهای؟ عزت دستِ خداست، میبینید چقدر عزیزید؟ به دل نگیرید هارت و پورتهای اجانب و رفیقهای اپستین رو.
دلِ ما ایرانیها، با شما بوده و هست.
این رو نوشتم تا بگم خوشحالم در عصری که تو بودی زندگی کردم، خوشحالم که باهات آشنا و رفیق شدم، خوشحالم که از نزدیک دیدمت، خوشحالم که پشتِ سرت نماز خوندم و با افتخار میگم که طرفدار تو بودم و هستم، اگر در این جنگِ با اهریمنان زنده موندم، تا آخر عمرم، پای مکتب تو میمونم، و اگر هم شهید شدم و خونم ریختهشد، دوست دارم در اون جهان با تو باشم، مثلِ دخترانِ شهیده میناب.
خدانگهدار حضرتِ ماه.
همین.
۱۵ اسفند ۱۴۰۴
" به وقت دلتنگی... "
بیش از هفت روز است که زمین این دیار حضور گرم تو را در خود جای نداده. هفت روز است که زخم نبودنت، نه بر دیوارها، پنجرههای نیمهباز خانهها، شاخههای بیبرگ درختان خیابانهای آشنا، بلکه بر دلها نقش بسته است. هفت روز است که هر صبح با این حقیقت تلخ بیدار میشویم که دیگر صدای تو از قاب تلویزیون، در خانههای ما طنین نمیاندازد.
من هنوز آن روز را با تمام جزئیاتش، با همه گرمایش، در دفتر خاطرات قلبم ورق میزنم. اولین و آخرین باری که مهمان خانه بیآلایش تو شدم. خانهات در دل شلوغی و هیاهوی این شهر شلوغ، در یکی از همان محلههای معمولی قرار داشت. محلهای که مردم عادی در آن زندگی میکنند، مردمی از جنس خودمان. خانهای که هیچ نشانی از تشریفات و تکلف در آن دیده نمیشد، چیز چشمگیری که بخواهد تو را از آدمهای دور و برت جدا کند. همه چیز ساده، بیپیرایه و بیآلایش بود. وارد که شدم، اولین و عمیقترین چیزی که توجهم را به خود جلب کرد، نبود همان تصاویری بود که سالها در ذهن ما از واژه بیت رهبری نقش بسته بود. آنجا نه از فرشهای ابریشمین و گرانقیمت خبری بود نه از تجملات و زرق و برقهای گذران روزگار. تنها چیزی که زیر پا حس میکردی، موکت و زیلوهایی بود که سادگیشان آینه صفای باطن ساکنان خانه بود. دیوارها هیچ تابلوهای نفیسی نداشتند، تنها سادگی و ذهد بود که در سراسر فضای گرم و دلنشین آنجا حس میشد.
اما پذیرایی برایم از هر خاطرهای شیرینتر و ماندگارتر بود. یک تکه کیک ساده و یک لیوان شیرکاکائو. شاید برای بسیاری از آدمها که به پذیراییهای مفصل و رنگارنگ عادت دارند باورکردنی نباشد اما این حقیقت محض است. همان دو چیز ساده و بیآلایش چنان گرمی و صمیمیتی را به مهمانان منتقل میکرد که انگار نه در بیت رهبر معظم انقلاب بلکه در خانه پدری خود نشستهاند، در کنار کسانی که دوستت دارند و از ته دل برایت سفره میگسترانند. هیچکس نه به فکر تزئینات و نه به دنبال پذیرایی مفصل و پرزرق و برق نبود. آنجا همهی دینا در یک چیز خلاصه میشد: نیت پاک و دلهای ساده و بیریا.
اما لحظهای که وارد شدی ناگهان همه چیز دگرگون شد. جمعیت حاضر دیگر آن جمعیت ساکن و آرام چند دقیقه قبل نبود. گویی ناگهان در وجود هر کدام دریایی از احساسات شکل گرفته بود. مثل دریای مواج و طوفانی، بیاختیار و بیاراده به سویت هجوم آوردند. نه از روی نادانی یا بیادبی بلکه از سر شوقی وصفناپذیر و عطشی سیرابنشدنی برای نزدیک شدن به وجودت. انگار که در عمق جان هر کدام چشمهای از عشق میجوشید و میخواست خود را به سرچشمه نور برساند. دستها به سوی تو دراز میشد، اشکها بیاختیار بر گونهها جاری بود و صداها در هم میپیچید. تو اما با همان وقار آشنا، با همان صلابت همیشگی، با همان لبخندی که امنیت را به دلها هدیه میداد میان این موج خروشان ایستاده بودی. نه عقب نشستی و نه ازدحام تو را به هم ریخت. انگار که در میان جمعیت در خلوت خودت با خدا ایستاده بودی.
سخنرانیات از جنس دیگری بود. از پیروزی گفتی، از نصرت و فتحی نزدیک. از فرداهایی گفتی که با تمام سختیها باید با امید و تلاش برایش تلاش کرد. از آیندهای گفتی که وعدهاش را خدا به بندگان صبور و با ایمان داده است. جملاتت مثل همیشه نه از یاس و ناامیدی بلکه سرشار از ایمان راسخ به آیندهای روشن بود. همان آیندهای که چشم انتظارش هستیم. صدایت، همان صدای آشنا، در آن فضای کوچک اما پر از صمیمیت چنان طنینی داشت که گویی فراتر از آن دیوارها با تمام ملت ایران و تمام آزادگان جهان سخن میگفتی.
در پایان زمان رفتن فرا رسید و ما را لایق دانستی که بر سفره سادهات مهمان کنی. به ما ناهار دادی تا با خود ببریم؛ یک غذای ساده برنجی، خورشت قیمه و ماست.
همان غذای ساده و بیآلایشی که در خانههای بسیاری از مردم ایران، هر روز پخته میشود. همان جا بود که در عمق وجودم غرق در تفکر شدم: چرا؟ چرا با این همه مسئولیت و منصب زندگیات اینقدر ساده است؟ چرا با اینکه تمام قدرت در دستان تو بود زندگیات از یک شهروند عادی هم سادهتر و بیآلایشتر بود؟ آنجا بود که نور فهم در دلم تابید. آنجا بود که عمیقا دریافتم سادگیات نه از روی ناچاری بلکه از سر بینیازی و صفای باطن است. فهمیدم که عظمت در سادگی معنا میشود و بزرگی به قناعت و دل بریدن از این دنیای فانی است. فهمیدم که تو از آنهایی هستی که به گنج قناعت رسیدهاند و دیگر هیچ چیز نمیتواند آنها را از راهشان منحرف کند.
حالا این روزها، دلم برای همان لحظههای ساده و بیآلایش تنگ شده است. دلم میخواهد دوباره پای تلویزیون بنشینم و با آن هیجان همیشگی منتظر بمانم تا زیرنویس خبر بنویسد پیام تلویزیونی حضرت آیتالله خامنهای و بعد تو بیایی، با آن وقار، با آن لبخند، با آن نگاه نافذ و مهربان و با همان لحن پدرانه و در عین حال قاطع با مردم حرف بزنی.