نه تنها در برابر این طرحهای فاجعهبار اقتصادی نمیایستد بلکه خود در آنها شریک و سهیم میشود و بعد، با گستاخی تمام به ما میگوید: وفاق داشته باشید!
یعنی دندانهای اعتراض را بکنید، زبان پرسشگری را ببرید و با لبخندی اجباری خاکستر این ویرانی مهیب را سرمهای چشمانتان کنید و دم برنیاورید.
میگویید قبول دارید که گرانی هست، بیداد میکند و سفرههای مردم هر روز کوچکتر میشود اما بهانه میآورید که چون جنگ است. نمیگویید که با جهانیسازی قیمتها و گرهزدن معیشت مردم به التهابات بازارهای جهانی و بازار سیاه دلار چه بلایی سر این مردم مظلوم آوردهاید. سیاستی پیش گرفتید که اگر صد سال دیگر هم سایهی جنگ از سر این کشور دور میماند، باز هم ما را در فقر و نداری مچاله نگاه میداشت.
و حالا، با این تدبیرهای وارونه، بستن تنگهی هرمز را که برگ برندهای استراتژیک و شمشیری بران در دستان این ملت است، تبدیل به تفی سربالا کردهاید که جز تحقیر و خفت، ثمری نداشته و ندارد.
این است حاصل آن همه فریاد پیروزی و آن طبلهای توخالی فتح!
یا زنگی زنگ یا رومی روم...
نمیشود که کشور را تا انتخابات در وضعیت نه جنگ نه صلح نگهداشت که مبادا مردم به شما رای ندهند.
✍️سایهروشن
" خار در چشم و استخوان در گلو "
در میانهی این غوغا و آنجا که هیاهو چون دیگی جوشان سرریز میشوند و هیچ گوشی برای شنیدن حقیقت خاموش باقی نمیماند، ترجیح میدهم لبانم را بر هم بفشارم و سکوتی آگاهانه و مرارتبار پیشه کنم.
میخواهم به دل این طوفان بیسامان نگاه کنم، طوفانی که گویی تمام معیارها و ارزشها را در هم میپیچد و مسیر خود را بر ویرانههای عقل و انصاف میگشاید.
انتخاب من، خاموشی عاجزانه نیست. این یک کنش آگاهانه است، یک مقاومت درونی در برابر ابتذال گفتوگویی که معنای خود را باخته است.
چه حاصل که در این معرکه، نعرهای بر نعرهای دیگر افزوده شود و حرف حق، در هیاهوی مقصّرتراشیها و توجیههای توخالی، مچاله و نابود گردد؟
ترجیح میدهم خاری در چشم داشته باشم و دیدن این صحنههای تلخ را به جان بخرم، نه اینکه چشمانم را ببندم، بلکه با همان چشمانی که از درد میسوزد، زلال حقیقت را نظاره کنم.
میخواهم استخوانی در گلویم بماند و راه نفسم را تنگ کند، تا آن خفقان جمعی را با تمام وجود حس کنم. خفقانی که نه فقط حنجرهها بلکه جانها را آزرده است.
این سکوت، انفعال نیست بلکه یکانتظار تلخ و صبورانه است. یک تماشای دردناک برای کشف این حقیقت که عاقبت، این شب دراز بیسروسامانی، گریبان چه کسانی را خواهد گرفت.
میخواهم ببینم رو سیاهی این فجایع و این آشفتگی برخاسته از غفلت و خودخواهی، در نهایت، به کدام چهرهها خواهد نشست.
در آن روز موعود، آنگاه که گردوغبار فرو مینشیند و هیاهو جای خود را به سکوت واماندگی میدهد، آشکار خواهد شد که داغ این ننگ بر پیشانی چه کسانی مانده است و کدامین ذغالهای وجود، سیاهی زشتی را به جای روشنایی امید و آگاهی به عنوان میوهی این آش، شور بیسرانجام برای صورت خود برگزیدهاند.
این تماشاگر خاموش بودن، نه از سر ضعف، بلکه از سر خردی تلخ است برای تماشای پایان این پرده از جنون.
✍️سایهروشن
هدایت شده از خیمه 🇮🇷
🩸گریز دوم
سکوت پیش از فاجعه، از هر فریادی هولناکتر است. ما، ریگهای این دشت سوخته، هزاران سال است که سکوت را میشناسیم. سکوتی که نه از آرامش بلکه از عطشی ازلی میآید.
باد، تنها همصحبت ما، همیشه نوای داغی و هجران سر داده است. اما آن روز، سکوت طور دیگری بود. گویی تمام هستی، نفس در سینه حبس کرده بود تا طنین گامهای او را بشنود.
اولین بار که باد، خبر آمدنشان را آورد، لرزهای عجیب در تمام وجودمان پیچید. ما آینههایی داغدیده بودیم که قرنها بود تصویری جز افق گمگشته در غبار ندیده بودیم. اما اینان، تصویری از مهتاب را با خود میکشیدند. کاروان، آرام آرام از راه رسید.
گویی رودی از نور بر بستر شنهای روان، در جریان بود.
مردان، زنان، کودکان... همه غرق در هالهای از وقار و آرامش،و او در میانشان، خورشیدی غروب کرده و مهتابی طلوع کرده بود.
نگاهش.
ای دریغ از آن نگاه.
از فراز مرکب، کربلا را در آغوش کشید. نه با چشمانی که سرزمینی ناشناخته را وارسی میکند، بلکه با دلی که قرنها بعد را میبیند.
زمین، که سینهاش از سنگ و آتش بود، زیر پای او ناگهان به نرمی حریر شد. ما، همان ریگهای خشن و دیرآشنا، بیاختیار به هم فشرده شدیم، گویی میخواستیم زیر قدمهایش سجدهای ابدی کنیم.
سکوتمان شکست اما صدایی از ما برنخاست، این فغان دل ما بود که بیصدا، در رگهای زمین جریان یافته بود.
هنوز خستگی سفر از تنشان بیرون نرفته بود که آن صدای ملکوتی، تیغ بشارت را بر گلوی امیدمان کشید.
رو به یاران کرد و کلامش چون صاعقه بر جان ما فرود آمد. فرمود: «اینجا محل ریختن خون ماست، اینجا مدفن پیکرهای ماست. جدم رسول خدا به من چنین خبر داد.
هر واژهاش، تیری آتشین بود که بر پیکر این خاک فرو میرفت. اینجا، حسین گفت اینجا و ما، تمام وسعت هیچستان، ناگهان مرکز عالم شدیم.
از شرم، سر به زیر انداختیم. ما، که پناهگاه مار و عقرب بودیم، حال قرار بود آغوشگشای پارههای تن خورشید باشیم. ما، قبرستان گمشدهترین آرزوهای زمین، میبایست مدفن مهربانترین قلب هستی میشدیم.
آن شب، شب آشنایی ما با غمی بود که نامش را نمیدانستیم.
ماه، با نگاهی زخمی به زمین خیره شده بود و باد زمزمهای غریب و لالایی خونینی برای خیمههایی که بیتاب معشوق برپا شده بودند، سر میداد.
ما از آن سوی غیب، صدای بال فرشتگانی را میشنیدیم که هلهلهکنان به تماشای این بزم عشق آمده بودند و همزمان، نعرهی مستانه شیاطینی که انتظار این ضیافت خون را میکشیدند.
میان این دو، او آرام بود، چون دریایی بیساحل در اوج طوفان در انتظار شمشیری که در تشنهی بوسهای بر گلویش بود.
سرانجام، آن ساعت موعود رسید. روزی که خورشید، شرمنده از طلوع، با چهرهای مکدر از پس ابرها بیرون آمد. ما شنیدیم... خدایا! ما دیدیم... ضجهی کودکان را، نالهی زنان را، و آن عزم پولادین شیرمردانی را که یکیک به میدان میرفتند و برمیگشتند اما نه بر پاهای خود، که بر بالهای سرخ شهادت.
پیکرها میآمدند و ما را، این بستر نحس تشنه را از خون خود سیراب میکردند. هر قطره خون، گوهری تابان بود که بر سینهی سیاه ما مینشست. ما حس میکردیم ذرهذرهی وجودمان در حال دگرگونی است.
و بعد، نوبت به قلب عالم رسید. وقتی قامت افراشتهاش در آسمان، چون سروی شکسته خم شد، وقتی عطش، آخرین رمق را از تن نازنینش ربود، جهان برای همیشه تاریک شد.
لحظهای که خون خدا از حلقوم آسمان جاری شد و بر خاک تشنه فرود آمد، ما ذوب شدیم و به معراجی از درد و قداست رفتیم.
خونش، داغ و مقدس، چون شرابی ازلی، نه بر خاک، که بر روح خاک ریخته شد. نوشتیم و مست شدیم، مست از بوی سیب و گلابِ بهشتی، مست از غمی که هرگز آرام نشد.
از آن روز، ما دیگر ریگ نیستیم. ما تربت شدیم.
تربت، یعنی خاکی که به سوگ نشسته است. یعنی گلی که با اشک فرشتگان خمیر شده و با خون حسین رنگین گشته. ما بوی غم میدهیم، بوی عشق بیپایان، بوی دلشکستگیای که درمان میبخشد.
هر زائری که پیشانی بر ما میساید، اشکش را به ما میسپارد و ما، امانتدار اشکهاییم.
زمزمهی یا حسینشان، هنوز همان نالهی بیصدای ماست که آن روز، در هوای داغ نینوا گم شد. ما فسیلهای فریادیم، سنگوارههای یک اندوه جاویدان.
ای باد! تو که هنوز بر این دشت اشکآلود میوزی، برو و فریاد بزن که ما دیدیم. ما، همین سنگهای بیروح و خاموش، لحظهای را دیدیم که پدری، جوانانش را چون گل پرپر کرد و آنگاه خود، تنهاترین شهید عالم شد.
ما دیدیم که چگونه یک بیابان فراموششده، به برکت قطرهای از خون آن حضرت، قبلهگاه دلهای شکسته شد.
ما تا ابد، بوی سیب و مزهی میدهیم.
تا ابد، حرارت آن خون گرم را در سینهی سردمان حفظ خواهیم کرد. ما زندهایم به غم حسین... و این غم، تنها چیزی است که از ما باقی مانده است. غمی که شفاست، غمی که دریایی است بیکران در دل سنگی کوچک.
مهدی معینی
@khey_me
هدایت شده از خیمه 🇮🇷
🩸گریز هفتم
مرا از چوب ساختهاند، اما ذره ذرهی تنم امروز به گریه افتادهاند. من گهوارهای هستم که روزی، کوچکترین شهید کربلا را در آغوش میکشیدم.
آن روز، خورشید از شرمساری، خودش را پشت ابرهای تیره پنهان کرده بود. تشنگی، چون ماری سیه، گرداگرد خیمهها میپیچید.
من علی را در آغوش داشتم؛ پارهی تن حسین.
شیرخوارهای که لبهای خشکیدهاش، چون غنچهای پژمرده بر چهرهی معصومش نشسته بود.
ناگاه دستهای پدر آمد. دستهایی که بوی بهشت میدادند.
اصغرم! بیا تا برایت آب بیابم.
و من آن لحظه را دیدم؛ لحظهای که علیاصغر از آغوش من به دستان پدر پر کشید. چه زیبا بود این پرواز خاکی به افلاک. آخرین باری که گونه نرمش گونه زبر پدر را لمس کرد. آخرین باری که من او را دیدم.
سکوت. سکوتی که از آن بیابان نبود، از آن عرش بود. من در خیمه ماندم و انتظار کشیدم. انتظاری که هر لحظهاش هزار سال بود. گوش سپردم به صدای پای بازگشت، صدای شیهه اسبان، گریهی زنان، اما صدای علیاصغر نیامد.
ناگاه صدای پدر برخاست: خدایا! خودت شاهد باش که دیگر حجتی برایم نماند.
و من فهمیدم. فهمیدم که علیاصغر دیگر هرگز به آغوشم بازنخواهد گشت. دستهای پدر، این بار تنها جسم بیجان او را آوردند. اما من دیدم که چگونه روح آن طفل معصوم، از میان دستان پدر به آسمان پر کشید. علیاصغر شهید شد، شهیدی که حتی فرصت نوشیدن آب را نیافت.
و این آغاز حسرت ابدی من بود. حسرت آغوشی که جاودانه خالی ماند.
غروب یازدهم که شد، شرارههای آتش خیمهها را دیدم.
دود، چشمهای چوبیام را سوزاند. صدای پای غارتگران نزدیک میشد. من تنها گهوارهای بودم در میان شعلهها.
دستی بیرحم مرا از میان خاکستر بیرون کشید. این را میتوان فروخت. گفتند و مرا چون غنیمتی جنگی با خود بردند.
از کوفه تا شام، من بر پشت شتری زخمی، مسیر اسارت را طی کردم. هر گام شتر، تلنگری بود بر خاطرهی آن صبح خونین. بازار شام. دستهای زیادی مرا لمس کردند، سنجیدند، قیمت گذاشتند. هیچکس نمیدانست این گهواره، روزی بستر شهیدی بوده که نزد خدای عرش روزی میخورد.
مرا به خانه تاجری بردند. زنی، نوزادی در آغوش داشت و مرا برای او آماده کردند.
ببین! چه گهوارهی خوشتراشی!
گفتند و نوزاد را در آغوشم نهادند. اما چه فایده؟ این طفل، علیاصغر نبود. بوی شیر و آسایش میداد، نه تشنگی و شهادت.
گرمای تنش، گرمای زندگیای بود که قرار بود ادامه یابد؛ نه گرمای عروجی که تا عرش ادامه داشت.
هر بار که این نوزاد در آغوشم میگریست، من نیز با تمام وجود میگریستم. گریهای که فقط درختان کهنسال میفهمند.
سالها گذشت. نوزادان بسیاری در آغوشم آرام گرفتند و بزرگ شدند. اما هیچکدام، آن خلأ را پر نکردند. هیچکدام جای آن طفل ششماهه را نگرفتند. من هنوز در انتظارم. انتظار علیاصغری که رفته بود آب بنوشد و هرگز بازنگشت.
و اکنون، من پیرترین گهوارهی جهانم. چوبهایم ترک خوردهاند، اما قلب چوبیام هنوز میتپد. هر غروب، باد که از سمت کربلا میوزد، بوی سیب بهشتی میآید. بویی که فقط من میفهمم. بوی علیاصغر.
کاش کسی میدانست که من تنها یک گهواره نیستم. من تابوت متحرکی هستم که شهد شیرخوارهی حسین را بر دوش میکشم.
من گواهی هستم خاموش، بر مظلومیتی که تاریخ هرگز فراموش نخواهد کرد. و هنوز، هر سحرگاهان، وقتی سکوت بر جهان حاکم است، صدای بالهای جبرئیل را میشنوم که برای عرض تسلیت به محضر حسین میآید. و من، گهوارهای خالی، همچنان چشم به راهم. چشم به راه قیامتی که در آن، علیاصغر را باز در آغوش کشم و این حسرت ابدی، پایان یابد.
مهدی معینی
@khey_me
" کدام حسین؟ "
عاشورا فراتر از آنکه بخواهد یک واقعهی تارخی باشد، متنی زنده و گشوده در برابر وجدان تاریخ است
سوالی که پس از چهارده قرن همچنان تازه و سوزان باقی مانده، نه صرفا در چگونگی یک نبرد نابرابر، که در چرایی ماندگاری آن نهفته است
چرا ما، نسلهای پیدرپی، هنوز برای آن سر بریدهای میگرییم که در غربت صحرا زیر سم اسبهای تازه نعل شده، پیکرش لگدمال شد؟ چرا این اندوه، نهتنها با گذر زمان کمرنگ نشده بلکه هر سال عمیقتر و جانگدازتر از پیش خانهی دلها را تسخیر میکند؟
پاسخ را شاید بتوان در خلوص بیهمتای آن قیام جست: آیا عاشورا چیزی جز قیام لله بود؟
حرکتی که در آن، انگیزههای زمینی و مصلحتاندیشیهای رایج، در برابر عظمت تکلیف الهی رنگ باختند
اباعبدالله الحسین علیه السلام با آن قیام، مرز میان دین راستین و دین دروغین را تا ابد روشن و نمایان کرد
دینی که به نقابی برای توجیه ظلم بدل شده بود، دینی که شمشیر از نیام برهنهی زر و زور و تزویر را تقدیس میکرد
اباعبدالله الحسین علیه السلام در برابر این دین ایستاده بود
او در میانهی میدانی قدم گذاشت که در آن، ظالمان عمامه بر سر و قرآن بر نیزه، حکم به قتل پسر دختر پیامبرشان میدادند
جنگ او با کفر آشکار نبود
جنگ او با ایمانی ریاکارانه بود که از دین، نردبانی برای دستیابی به بت قدرت ساخته بود
و به همین دلیل است که عاشورا، تجسم ابدی فرهنگ ایثار، شهادتطلبی و مقاومت فیسبیلالله است
ایثار، نه فقط بخشیدن جان، که پیشکش کردن عزیزترین عزیزان، از شیرخواره تا جوان رشید، در راه معشوقی ازلی است
شهادت، نه یک مرگ تراژدیک، که یک انتخاب آگاهانه و یک تولد دوباره در اوج حیات است
و مقاومت، نه لجاجتی کور، که ایستادگی بر سر پیمانی ازلی با خداوند در زمانی است که تمام واسبتگیهای زمینی، از عقل معاش تا منطق قبایل، حکم به سازش و تسلیم میدهند
این سهگانهی نورانی، روح عاشورا را میسازند
روحی که هرگز تن به اسارت و ذلت نداد، نمیدهد و نخواهد داد، حتی زمانی که جسمش در خون میغلطید و خیمههایش در آتش میسوخت
اکنون، در این امتداد تاریخی، به سوزناکترین پرسش میرسیم
آیا حسین بن علی علیه السلام از ما راضی است اگر نظرمان را بر نظر ولیفقیه ترجیح دهیم؟
آیا همان امامی که تمام هستیاش را یکپارچه در طبق اخلاص نهاد تا دین خدا زنده بماند، شاهد آن خواهد بود که ما تبعیت از ولی امر مسلمین را به اما و اگرهای شخصی خود گره بزنیم؟
گویی شمشیر تیز تکلیف، در دستان ما به چوبی پوسیده بدل شده است و از آن هولناکتر، آیا او میپسندد که هرچه از دهان نفس سرکش و هوسآلودمان خارج میشود، بیرحمانه به او و مسیر خونینش نسبت دهیم؟
اینکه تفسیر خودخواهانهی خود از دین را، کاهلی و سازشکاریمان را، غرور و خودمحوریمان را، به نام راه حسین علیه السلام قالب کنیم و بر پیشانی آن مهر تایید بکوبیم؟
اینجاست که غم، جانسوز میشود
گویی آن سر بریده، نه فقط در گودی قتلگاه، که در متن تاریخ، میان تحریفهای ما نیز غریب مانده است
ظلمی بزرگتر از این نیست که نام و راه آن آزادهی تاریخ را دوباره گروگان اغراض خود سازیم
گریهی ما بر مصائب کربلا، اگر به شستشوی غبار نفاق از دلهایمان نینجامد و اگر حاضر نباشیم من خویش را فدای مایی کنیم که ولی خدا ترسیم میکند، آنگاه باید از خود پرسید: ما دقیقا بر کدام حسین میگرییم؟ بر همان که فرمود هیهات منا الذله، یا بر تصویر رام و خانگیای که از او ساختیم تا شانه از زیر بار سنگین تکلیف خالی کنیم؟
این سوال، تلخترین و در عین حال حیاتیترین درس عاشورا برای امروز ماست
ما واقعا برای کدام حسین میگرییم؟
✍️سایهروشن
" عجیبترین لحظه "
عجیبترین لحظه در هر سفر موسم تبلیغی، آن دمی نیست که سختی راه، تن را میفرساید یا غربت، دل را فشرده میکند، بلکه آن لحظهای است که سفر با همهی سنگینی و مشقتاش به پایان میرسد و ناگاه درمییابی که دیگر قرار نیست به آن نقطه از جهان که پای در آن نهاده بودی، بازگردی. این فهمیدن همچون پژواکی خاموش در اعماق جان طنین میاندازد و مرز میان بودن و رفتن را محو میکند. تمام آن روزها که شاید با خود میگفتی کاش زودتر تمام شود، ناگهان به گنجینهای از لحظات بدل میشوند که دلت نمیخواهد از کف بدهی.
در دل آن روزهای تبلیغ، چه بسیار دشواریهایی که از پی هم میآمدند: جادههای ناهموار، شبهای بیخوابی، غریبگی با زبان و رسم و آیین مردمان، تنهایی در میان جمع، خستگیای که تا استخوان نفوذ میکند و دلتنگیهایی که بیصدا سر میرسند. هر قدم، گاه ستیزی بود با ناملایمات و هر طلوع، نویدی به صبری دوباره.
با این همه، آنچه در خاطر میماند، نه سنگینی این رنجها، که گرمای نگاههایی است که با اعتماد به تو چشم دوخته بودند، دستهای پینهبستهای که مهربانی را بیچشمداشت نثارت میکردند و لبخندهای سادهای که از عمق جان برمیخاست و بیآنکه بدانی، رشتههای محبت را بر گردهات میتنید.
لحظهی رفتن اما، ورای هر خستگی و رنجی، طعمی دیگر دارد. گویی محبتی که اهل آن محل در حق تو روا داشتند، خاک وجودت را به ریشههای ناپیدایی گره زده است. آنان تو را نه چون غریبهای گذرا، بلکه مانند کسی از خود دانسته بودند، و این خودی شدن، بار عاطفیای میآفریند که از کولهبار سفر سنگینتر است.
دلت نمیخواهد کوله بربندی، نمیخواهی تصویر چهرههایشان در پس غبار جاده محو شود، میخواهی همان جا بمانی، در همان حیاط کوچک، کنار همان چای تلخ دمکردهی عصر، در میان همان قصهها و سکوتها، بمانی و جاودانه بشوی. زمینگیر میشوی، نه از آن رو که پاهایت توان رفتن ندارند، که از آن رو که دل، لنگر انداخته است.
اما به هر حال، باید رفت. چرا که ماموریت، همچون فصلها، گردشی دارد و پایان میپذیرد؛ تبلیغ، پلی است میان دو کرانه و پلها را از آن رو نساختهاند که بر آن خانه کنی. این رفتن، گریز از رنج نیست، پذیرش راز گذرایی است که در تار و پود هستی تنیده شده: همهچیز گذراست. هیچ حضوری دائم و هیچ قراری ابدی نیست؛ هر دیداری، وداعی در بطن خویش نهفته دارد و عجیب آنکه همین گذرا بودن است که گرما و تلخی لحظهها را عمق میبخشد.
اگر قرار بود برای همیشه بمانی، شاید محبت، رنگ عادت میگرفت و شوق، فرو میریخت. اما رفتن، آن رشتههای نامرئی محبت را نه تنها از هم نمیگسلاند، بلکه به ریسمانی بدل میکند از جنس یاد و دعا، باریک اما استوار، که تا دوردستها میتواند امتداد یابد.
پس در آن واپسین دم، غریبترین لحظه رقم میخورد: میان ماندن و رفتن معلق میمانی، در حالی که پاهایت به حکم وظیفه پیش میروند و دلت به حکم محبت باز میماند.
و شاید این همان نقطهی طلایی سفرهای تبلیغی باشد: جایی که میفهمی خدمت، نه فقط رساندن پیام، که شریک شدن در رنج و شادی آدمیان است و مبلغ، نه تنها گوینده، که گداختهای در آتش همدلی است.
از این روست که هر بار، با آنکه میدانی باید رفت، چیزی از خود را آنجا جا میگذاری و چیزی از آنان را با خود میبری، تا هر دو تا ابد در تارک خاطره زنده بمانید.
✍️سایهروشن
" مرثیهای بر یک رویا "
به این قاب ماتم زده نگاه کن
ببین که نفس بر سینه تنگ و سنگین میشود
ببین که نفس، همین دم گرم که مایهی حیات است، در سینه سنگ میشود
به این پنجرهی گشوده شده در برابر دلت نگاه کن
ببین که خورشید را در آن مغرب گلگون به قتلگاه بردند
ببین که حسرت طلوع دوبارهاش را به دلت گذاشتند
از آن پنجره طوفانی سهمگین و سرد از جنس مظلومیت، بیکسی و غمی جانکاه به درون میوزد
طوفانی از اعماق تاریخ برخاسته و در هر گوشهی این جهان خفته، رگههایی از خون پاک شهیدان را در خود دارد، طوفانی که استخوانهایت را به لرزه میاندازد و چشمانت را میسوزاند
به این تابوتهای ردیفشده نگاه کن
دل شیر میخواهد
دلی میخواهد که همچون کوه در برابر این منظره مقاومت کند تا از هم نپاشد و فرو نریزد
چشمانی میخواهد که از جاری ساختن سیلاب اشک ابایی نداشته باشند
چشمانی که حیا و شرم مردانگی، پردهنشینشان نکرده باشد و بغض، راه اشکشان را نبسته باشد
چشمانی که دریا شدهاند و سیلاب اشک را در خود جای دادهاند
باید بگذاری این سیل شور، این خون دل جوشیده از حدقه بیمحابا جاری شود تا در مصاف با این حجم از ماتم، گریه نه نشان ضعف که تنها مدافع آدمی در برابر هجوم جنون است
به آن عمامهی مشکی و تنهامانده در روزگار نگاه کن
فقط چند متری پارچهی مشکی نیست
پرچم داغی ابدی بر قامت صبوری یک ملت است
داغی که امید و آرزوهای بسیاری را در گورستان تاریخ دفن کرد
به آن پیکرهای مطهرِ پارهپاره که در حریر سپید غربت و مظلومیت پیچیده شدهاند نگاه کن
اینها تنهای بیجان نیستند، اینها رویاهای بزرگِ یک سرزمیناند که در کفنهایی از جنسِ تنهایی و بییاوری پیچیده شدهاند
گویی تمام دردهای جهان، تمام رنجهای تاریخ از آدم تا خاتم، از هابیل تا واپسین قربانیان راه حق، از کربلای حسین تا غزهی امروز، از شام غریبان زینب تا خیمهگاه بیآب و علف کربلای زمانه، یکجا در این نقطه از زمین صف کشیدهاند تا قامتِ رعنای پایداری را به خاک ذلت بنشانند
چطور میتوان این حجم از مظلومیت عریان و غم کمرشکن را دید و بیتفاوت و ساکت ماند؟
بیتفاوتی در برابر این منظره، سنگدلی نیست، خیانت است
همدستی با همان تیغی است که این گونه بیرحمانه فرق عدالت را شکافته است
چطور میتوان با داغ سنگین پدری امتساز کنار آمد و آنوقت با قاتلان کراواتپوش و دستهای چدنی همان قاتلان، بر سر حقوق مسلم یک ملت پشت میزهای حقیرانه به مذاکره نشست؟
تصورش را بکن
دستی که هنوز بوی باروت و خون پدر را میدهد، به نشانهی دوستی به سویت دراز شود و تو به جای بریدن آن، با هر دو دست بفشاریاش و پای برگهی معاملهای را امضا کنی که در آن، عزتت را به تاراج میبرند
چطور میتوان نان استثمار و ذلت را از دستان آلوده به خون پاک پدر گرفت و شکم به لقمههای آغشته به جنایت سپرد؟
این نان، از گلوی تو پایین خواهد رفت؟
این لقمه زهر مهلکی است که روح یک ملت را تا ابد در گرسنگی ذلت نگه میدارد
این مصیبت عظما را به کدام بیابان ببریم و این نالههای گلوگیر را در کدامین چاه فریاد کنیم؟
کدام دادگاه، کدام محکمه، کدام وجدان بیدار جهانی، تاب شنیدن این حجم از بیداد را دارد؟
کدام آسمان تاب تحمل این غم را دارد؟
کدام زمین، این خون را در خود فرو برد؟
جهان در برابر ما نه کر، که عامدانه خود را به کر بودن زده است
کور نیست. اتفاقا بسیار باکیفیت و واضح در حال تماشای غم و اندوه ما است اما خود را به خواب زده است
آه که تاریخ با تمام وقاحت و بیرحمیاش دوباره تکرار شده است
شمر و عمر سعد از گورهای تاریک خود برخاستهاند
اما نه در کالبد مفاهیم انتزاعی و یا تصاویر تاریخی، یلکه در هیئت انسانهای امروزی، با کت و شلوار و کراوات، مسلح به رسانه و دیپلماسی، تا در رکاب یزید و ابنزیاد زمانه، خونهای پاک و مطهر را بر زمین بریزند
امروز شمرهای مدرن، این کریهالمنظرها و وحشیهای صهیونیست، با همان قساوت و قربة الی الله، در پیشگاه خدایگان توهمی خود، سر پاکترین فرزندان اسلام را میبرند
همان شمری که امروز با چشمانی حریص و دستانی آلوده، بر فراز تپهای از جمجمههای کودکان ایستاده و فریاد میزند که این کار را برای صلح و امنیت میکند
و گرگان باراندیده همراه با او زوزهی مستی و وحشت سرمیدهند
در این میان، چه رسوایند عمر سعدهای وطنی و مذاکرهکنندگان بیمایهای که شرف و خون بجوشآمده در داغ پدر را به مشتی گندم و چند دلار از سر ترحم میفروشند
همان دلبستگان سراب غرب که دست گدایی دراز کردهاند تا با آزادسازی پولهای بلوکه شده توسط شیطان بزرگ، غلات و نان ذلت به سفرهها بیاورند
میخواهند از همان انبارهایی که موشهای آمریکایی نگاهبانشان هستند غلات بیاورند
غلاتی که هر دانهاش به بهای یک وجب از خاک غیرت قیمتگذاری شده است، بیآنکه بفهمند نانی که دربرابر خون ولی بگیرد از سم مهلک است
همان عمر سعدی که امروز با کت و شلوار و لبخندهای مصنوعی، پای میز مذاکره نشسته و میگوید اگر خون شهیدان را فراموش کنیم، شاید چند تن گندم ارزانتر به دست آوریم
عفنتر از آنان، ابنزیادهای زمانهاند؛ شیفتگان و غربگرایان خودباختهای که سرشار از حقارت و سرخوش از همنشینی با سلاطین کفرند، در بزمهای آنسوی آبها پرسه میزنند و با تبختر و وقاحت میگویند: ببینید، همنشین توسعه و پیشرفت اردوغان، ایلان ماسک است و همنشینان و متحدان ایران، حوثیها و حشدالشعبی!
زهی وقاحت و ابلهی که افتخار خود را در آستانبوسی زالوهای فناوری و استعمار میبینند و شکوه مجاهدان پاکباخته و پابرهنگان غیور را مایه سرافکندگی میشمارند
گویی ایستادن در کنار مظلومان برایشان عار است و نشستن بر سر سفرهی ستمگران افتخار
و در راس این جبهه کفر، یزید زمانه ایستاده است
موجودی سخیف، متجاوز و خونخوار، برآمده از لجنزار تبارنامههای سیاه و جزیره رسوای اپستین، ترامپ قمارباز و تشنه به خون حسین و فرزندان و اصحاب او
او نه یک رئیسجمهور، که تجسد مدرن همان شرِ باستانی است که با پوزخندی شیطانی، برای سیراب کردن جنون قدرتطلبانه و عقدههای حقارتآمیزش، جز به خون بیگناهان راضی نمیشود و بعد با چهرهای حقبهجانب، فریاد میزند که او صلحطلب است
این تکرار همان داغ کهنه است
جایی که خواص بیبصیرت، ترسو و دنیاپرست، پیش از آنکه اشقیا شمشیر از نیام برکشند و عملا پای به میدان بگذارند، با قلم و زبان و تزویر، با سکوت، وادادگی و خیانت خود کار ولی را یکسره میکنند و راه را برای فاجعه هموار مینمایند
قبل از اینکه دشمن بیرونی بتواند ضربهای وارد کند، دستهایی از درون، خنجر را در پشت امت فرو میکنند و تیغ جلاد را تیزتر میسازند
به این تابوتهای مظلوم و غریب نگاه کن
به این گواهان خاموش یک جنایت از پیشطراحیشده
هر کدام، داستانی دارند که در سینهی تاریخ خفته است
هر کدام، نامی دارند که بر لبان مادرانشان زمزمه شده و حالا در سکوت مطلق، تنها صدای گریهی باد را میشنوند
داغ غیبت و شهادت چنین پدری را کوههای استوار هم نمیتوانند بر دوش بکشند چه رسد به ما که انسانهایی تنها، بیسپر، شکننده و شکستهدل در غوغای این عصر بیایمانیم و غرق در حسرتهاییم
اکنون سنگ و کلوخ و در و دیوار عالم، روضهی مجسم حسین بن علی علیه السلام و حسین زمانه را سر دادهاند
باد که میوزد، نوحه میخواند
سنگها گریه میکنند و از سنگینی این ماتم ترک برمیدارند
درختان نوحه میخوانند
و آسمان، باران اشک بر زمین میریزد
این داغ، داغی نیست که با مرور زمان سرد شود
این آتش، خاموشی ندارد
این جراحتی است عمیق و التیامناپذیر بر پیکر روحمان
حتی اگر تمام اقیانوسها بخواهند آن را فرو بنشانند، باز هم در گوشهای از دل تاریخ، شعلهای از این غم زنده میماند
این مرثیهای است ابدی و جانسوز، نه بر یک رویا، که بر آخرین رویای بزرگ انسانیت
رویای شیرین و خندقگون نماز جماعت در قدس شریف و مسجد الاقصی به امامت حضرت آیت الله سید علی حسینی خامنهای
آن خلف صالح روحالله
آن سید استوار در طوفانها
رویایی که در هر قطرهی خون شهید، ریشه دوانده و در هر نفس مؤمنی، زنده میماند
این مصیبت، نه یک واقعه، که حفرهای است در قلب تاریخ
در این ماتم بیکران و در برابر این فاجعهی مبهوتکننده، خون گریستن و خاک بر سر ریختن، کمترین واکنش و کنش در این مصیبت است
کمترین کاری که میتوانیم بکنیم این است که اشک بریزیم
نخستین پلهی عزا و نخستین قطرهی یک طوفان خروشان است که روزی کاخهای ستم را از جا برخواهد کند
اما آیا اشکهای ما، حتی یک لحظه از درد این مادران را کم میکند؟
آیا فریادهای ما، حتی یک تابوت را از زمین برمیدارد؟
ای چشمها ببارید، که امروز آسمان نیز پا به پای ما خون میبارد...
ما فقط میتوانیم بنشینیم و نگاه کنیم و در این نگاههای بیپایان، غرق شویم
✍️سایهروشن