" کدام حسین؟ "
عاشورا فراتر از آنکه بخواهد یک واقعهی تارخی باشد، متنی زنده و گشوده در برابر وجدان تاریخ است
سوالی که پس از چهارده قرن همچنان تازه و سوزان باقی مانده، نه صرفا در چگونگی یک نبرد نابرابر، که در چرایی ماندگاری آن نهفته است
چرا ما، نسلهای پیدرپی، هنوز برای آن سر بریدهای میگرییم که در غربت صحرا زیر سم اسبهای تازه نعل شده، پیکرش لگدمال شد؟ چرا این اندوه، نهتنها با گذر زمان کمرنگ نشده بلکه هر سال عمیقتر و جانگدازتر از پیش خانهی دلها را تسخیر میکند؟
پاسخ را شاید بتوان در خلوص بیهمتای آن قیام جست: آیا عاشورا چیزی جز قیام لله بود؟
حرکتی که در آن، انگیزههای زمینی و مصلحتاندیشیهای رایج، در برابر عظمت تکلیف الهی رنگ باختند
اباعبدالله الحسین علیه السلام با آن قیام، مرز میان دین راستین و دین دروغین را تا ابد روشن و نمایان کرد
دینی که به نقابی برای توجیه ظلم بدل شده بود، دینی که شمشیر از نیام برهنهی زر و زور و تزویر را تقدیس میکرد
اباعبدالله الحسین علیه السلام در برابر این دین ایستاده بود
او در میانهی میدانی قدم گذاشت که در آن، ظالمان عمامه بر سر و قرآن بر نیزه، حکم به قتل پسر دختر پیامبرشان میدادند
جنگ او با کفر آشکار نبود
جنگ او با ایمانی ریاکارانه بود که از دین، نردبانی برای دستیابی به بت قدرت ساخته بود
و به همین دلیل است که عاشورا، تجسم ابدی فرهنگ ایثار، شهادتطلبی و مقاومت فیسبیلالله است
ایثار، نه فقط بخشیدن جان، که پیشکش کردن عزیزترین عزیزان، از شیرخواره تا جوان رشید، در راه معشوقی ازلی است
شهادت، نه یک مرگ تراژدیک، که یک انتخاب آگاهانه و یک تولد دوباره در اوج حیات است
و مقاومت، نه لجاجتی کور، که ایستادگی بر سر پیمانی ازلی با خداوند در زمانی است که تمام واسبتگیهای زمینی، از عقل معاش تا منطق قبایل، حکم به سازش و تسلیم میدهند
این سهگانهی نورانی، روح عاشورا را میسازند
روحی که هرگز تن به اسارت و ذلت نداد، نمیدهد و نخواهد داد، حتی زمانی که جسمش در خون میغلطید و خیمههایش در آتش میسوخت
اکنون، در این امتداد تاریخی، به سوزناکترین پرسش میرسیم
آیا حسین بن علی علیه السلام از ما راضی است اگر نظرمان را بر نظر ولیفقیه ترجیح دهیم؟
آیا همان امامی که تمام هستیاش را یکپارچه در طبق اخلاص نهاد تا دین خدا زنده بماند، شاهد آن خواهد بود که ما تبعیت از ولی امر مسلمین را به اما و اگرهای شخصی خود گره بزنیم؟
گویی شمشیر تیز تکلیف، در دستان ما به چوبی پوسیده بدل شده است و از آن هولناکتر، آیا او میپسندد که هرچه از دهان نفس سرکش و هوسآلودمان خارج میشود، بیرحمانه به او و مسیر خونینش نسبت دهیم؟
اینکه تفسیر خودخواهانهی خود از دین را، کاهلی و سازشکاریمان را، غرور و خودمحوریمان را، به نام راه حسین علیه السلام قالب کنیم و بر پیشانی آن مهر تایید بکوبیم؟
اینجاست که غم، جانسوز میشود
گویی آن سر بریده، نه فقط در گودی قتلگاه، که در متن تاریخ، میان تحریفهای ما نیز غریب مانده است
ظلمی بزرگتر از این نیست که نام و راه آن آزادهی تاریخ را دوباره گروگان اغراض خود سازیم
گریهی ما بر مصائب کربلا، اگر به شستشوی غبار نفاق از دلهایمان نینجامد و اگر حاضر نباشیم من خویش را فدای مایی کنیم که ولی خدا ترسیم میکند، آنگاه باید از خود پرسید: ما دقیقا بر کدام حسین میگرییم؟ بر همان که فرمود هیهات منا الذله، یا بر تصویر رام و خانگیای که از او ساختیم تا شانه از زیر بار سنگین تکلیف خالی کنیم؟
این سوال، تلخترین و در عین حال حیاتیترین درس عاشورا برای امروز ماست
ما واقعا برای کدام حسین میگرییم؟
✍️سایهروشن
" عجیبترین لحظه "
عجیبترین لحظه در هر سفر موسم تبلیغی، آن دمی نیست که سختی راه، تن را میفرساید یا غربت، دل را فشرده میکند، بلکه آن لحظهای است که سفر با همهی سنگینی و مشقتاش به پایان میرسد و ناگاه درمییابی که دیگر قرار نیست به آن نقطه از جهان که پای در آن نهاده بودی، بازگردی. این فهمیدن همچون پژواکی خاموش در اعماق جان طنین میاندازد و مرز میان بودن و رفتن را محو میکند. تمام آن روزها که شاید با خود میگفتی کاش زودتر تمام شود، ناگهان به گنجینهای از لحظات بدل میشوند که دلت نمیخواهد از کف بدهی.
در دل آن روزهای تبلیغ، چه بسیار دشواریهایی که از پی هم میآمدند: جادههای ناهموار، شبهای بیخوابی، غریبگی با زبان و رسم و آیین مردمان، تنهایی در میان جمع، خستگیای که تا استخوان نفوذ میکند و دلتنگیهایی که بیصدا سر میرسند. هر قدم، گاه ستیزی بود با ناملایمات و هر طلوع، نویدی به صبری دوباره.
با این همه، آنچه در خاطر میماند، نه سنگینی این رنجها، که گرمای نگاههایی است که با اعتماد به تو چشم دوخته بودند، دستهای پینهبستهای که مهربانی را بیچشمداشت نثارت میکردند و لبخندهای سادهای که از عمق جان برمیخاست و بیآنکه بدانی، رشتههای محبت را بر گردهات میتنید.
لحظهی رفتن اما، ورای هر خستگی و رنجی، طعمی دیگر دارد. گویی محبتی که اهل آن محل در حق تو روا داشتند، خاک وجودت را به ریشههای ناپیدایی گره زده است. آنان تو را نه چون غریبهای گذرا، بلکه مانند کسی از خود دانسته بودند، و این خودی شدن، بار عاطفیای میآفریند که از کولهبار سفر سنگینتر است.
دلت نمیخواهد کوله بربندی، نمیخواهی تصویر چهرههایشان در پس غبار جاده محو شود، میخواهی همان جا بمانی، در همان حیاط کوچک، کنار همان چای تلخ دمکردهی عصر، در میان همان قصهها و سکوتها، بمانی و جاودانه بشوی. زمینگیر میشوی، نه از آن رو که پاهایت توان رفتن ندارند، که از آن رو که دل، لنگر انداخته است.
اما به هر حال، باید رفت. چرا که ماموریت، همچون فصلها، گردشی دارد و پایان میپذیرد؛ تبلیغ، پلی است میان دو کرانه و پلها را از آن رو نساختهاند که بر آن خانه کنی. این رفتن، گریز از رنج نیست، پذیرش راز گذرایی است که در تار و پود هستی تنیده شده: همهچیز گذراست. هیچ حضوری دائم و هیچ قراری ابدی نیست؛ هر دیداری، وداعی در بطن خویش نهفته دارد و عجیب آنکه همین گذرا بودن است که گرما و تلخی لحظهها را عمق میبخشد.
اگر قرار بود برای همیشه بمانی، شاید محبت، رنگ عادت میگرفت و شوق، فرو میریخت. اما رفتن، آن رشتههای نامرئی محبت را نه تنها از هم نمیگسلاند، بلکه به ریسمانی بدل میکند از جنس یاد و دعا، باریک اما استوار، که تا دوردستها میتواند امتداد یابد.
پس در آن واپسین دم، غریبترین لحظه رقم میخورد: میان ماندن و رفتن معلق میمانی، در حالی که پاهایت به حکم وظیفه پیش میروند و دلت به حکم محبت باز میماند.
و شاید این همان نقطهی طلایی سفرهای تبلیغی باشد: جایی که میفهمی خدمت، نه فقط رساندن پیام، که شریک شدن در رنج و شادی آدمیان است و مبلغ، نه تنها گوینده، که گداختهای در آتش همدلی است.
از این روست که هر بار، با آنکه میدانی باید رفت، چیزی از خود را آنجا جا میگذاری و چیزی از آنان را با خود میبری، تا هر دو تا ابد در تارک خاطره زنده بمانید.
✍️سایهروشن
" مرثیهای بر یک رویا "
به این قاب ماتم زده نگاه کن
ببین که نفس بر سینه تنگ و سنگین میشود
ببین که نفس، همین دم گرم که مایهی حیات است، در سینه سنگ میشود
به این پنجرهی گشوده شده در برابر دلت نگاه کن
ببین که خورشید را در آن مغرب گلگون به قتلگاه بردند
ببین که حسرت طلوع دوبارهاش را به دلت گذاشتند
از آن پنجره طوفانی سهمگین و سرد از جنس مظلومیت، بیکسی و غمی جانکاه به درون میوزد
طوفانی از اعماق تاریخ برخاسته و در هر گوشهی این جهان خفته، رگههایی از خون پاک شهیدان را در خود دارد، طوفانی که استخوانهایت را به لرزه میاندازد و چشمانت را میسوزاند
به این تابوتهای ردیفشده نگاه کن
دل شیر میخواهد
دلی میخواهد که همچون کوه در برابر این منظره مقاومت کند تا از هم نپاشد و فرو نریزد
چشمانی میخواهد که از جاری ساختن سیلاب اشک ابایی نداشته باشند
چشمانی که حیا و شرم مردانگی، پردهنشینشان نکرده باشد و بغض، راه اشکشان را نبسته باشد
چشمانی که دریا شدهاند و سیلاب اشک را در خود جای دادهاند
باید بگذاری این سیل شور، این خون دل جوشیده از حدقه بیمحابا جاری شود تا در مصاف با این حجم از ماتم، گریه نه نشان ضعف که تنها مدافع آدمی در برابر هجوم جنون است
به آن عمامهی مشکی و تنهامانده در روزگار نگاه کن
فقط چند متری پارچهی مشکی نیست
پرچم داغی ابدی بر قامت صبوری یک ملت است
داغی که امید و آرزوهای بسیاری را در گورستان تاریخ دفن کرد
به آن پیکرهای مطهرِ پارهپاره که در حریر سپید غربت و مظلومیت پیچیده شدهاند نگاه کن
اینها تنهای بیجان نیستند، اینها رویاهای بزرگِ یک سرزمیناند که در کفنهایی از جنسِ تنهایی و بییاوری پیچیده شدهاند
گویی تمام دردهای جهان، تمام رنجهای تاریخ از آدم تا خاتم، از هابیل تا واپسین قربانیان راه حق، از کربلای حسین تا غزهی امروز، از شام غریبان زینب تا خیمهگاه بیآب و علف کربلای زمانه، یکجا در این نقطه از زمین صف کشیدهاند تا قامتِ رعنای پایداری را به خاک ذلت بنشانند
چطور میتوان این حجم از مظلومیت عریان و غم کمرشکن را دید و بیتفاوت و ساکت ماند؟
بیتفاوتی در برابر این منظره، سنگدلی نیست، خیانت است
همدستی با همان تیغی است که این گونه بیرحمانه فرق عدالت را شکافته است
چطور میتوان با داغ سنگین پدری امتساز کنار آمد و آنوقت با قاتلان کراواتپوش و دستهای چدنی همان قاتلان، بر سر حقوق مسلم یک ملت پشت میزهای حقیرانه به مذاکره نشست؟
تصورش را بکن
دستی که هنوز بوی باروت و خون پدر را میدهد، به نشانهی دوستی به سویت دراز شود و تو به جای بریدن آن، با هر دو دست بفشاریاش و پای برگهی معاملهای را امضا کنی که در آن، عزتت را به تاراج میبرند
چطور میتوان نان استثمار و ذلت را از دستان آلوده به خون پاک پدر گرفت و شکم به لقمههای آغشته به جنایت سپرد؟
این نان، از گلوی تو پایین خواهد رفت؟
این لقمه زهر مهلکی است که روح یک ملت را تا ابد در گرسنگی ذلت نگه میدارد
این مصیبت عظما را به کدام بیابان ببریم و این نالههای گلوگیر را در کدامین چاه فریاد کنیم؟
کدام دادگاه، کدام محکمه، کدام وجدان بیدار جهانی، تاب شنیدن این حجم از بیداد را دارد؟
کدام آسمان تاب تحمل این غم را دارد؟
کدام زمین، این خون را در خود فرو برد؟
جهان در برابر ما نه کر، که عامدانه خود را به کر بودن زده است
کور نیست. اتفاقا بسیار باکیفیت و واضح در حال تماشای غم و اندوه ما است اما خود را به خواب زده است
آه که تاریخ با تمام وقاحت و بیرحمیاش دوباره تکرار شده است
شمر و عمر سعد از گورهای تاریک خود برخاستهاند
اما نه در کالبد مفاهیم انتزاعی و یا تصاویر تاریخی، یلکه در هیئت انسانهای امروزی، با کت و شلوار و کراوات، مسلح به رسانه و دیپلماسی، تا در رکاب یزید و ابنزیاد زمانه، خونهای پاک و مطهر را بر زمین بریزند
امروز شمرهای مدرن، این کریهالمنظرها و وحشیهای صهیونیست، با همان قساوت و قربة الی الله، در پیشگاه خدایگان توهمی خود، سر پاکترین فرزندان اسلام را میبرند
همان شمری که امروز با چشمانی حریص و دستانی آلوده، بر فراز تپهای از جمجمههای کودکان ایستاده و فریاد میزند که این کار را برای صلح و امنیت میکند
و گرگان باراندیده همراه با او زوزهی مستی و وحشت سرمیدهند
در این میان، چه رسوایند عمر سعدهای وطنی و مذاکرهکنندگان بیمایهای که شرف و خون بجوشآمده در داغ پدر را به مشتی گندم و چند دلار از سر ترحم میفروشند
همان دلبستگان سراب غرب که دست گدایی دراز کردهاند تا با آزادسازی پولهای بلوکه شده توسط شیطان بزرگ، غلات و نان ذلت به سفرهها بیاورند
میخواهند از همان انبارهایی که موشهای آمریکایی نگاهبانشان هستند غلات بیاورند
غلاتی که هر دانهاش به بهای یک وجب از خاک غیرت قیمتگذاری شده است، بیآنکه بفهمند نانی که دربرابر خون ولی بگیرد از سم مهلک است
همان عمر سعدی که امروز با کت و شلوار و لبخندهای مصنوعی، پای میز مذاکره نشسته و میگوید اگر خون شهیدان را فراموش کنیم، شاید چند تن گندم ارزانتر به دست آوریم
عفنتر از آنان، ابنزیادهای زمانهاند؛ شیفتگان و غربگرایان خودباختهای که سرشار از حقارت و سرخوش از همنشینی با سلاطین کفرند، در بزمهای آنسوی آبها پرسه میزنند و با تبختر و وقاحت میگویند: ببینید، همنشین توسعه و پیشرفت اردوغان، ایلان ماسک است و همنشینان و متحدان ایران، حوثیها و حشدالشعبی!
زهی وقاحت و ابلهی که افتخار خود را در آستانبوسی زالوهای فناوری و استعمار میبینند و شکوه مجاهدان پاکباخته و پابرهنگان غیور را مایه سرافکندگی میشمارند
گویی ایستادن در کنار مظلومان برایشان عار است و نشستن بر سر سفرهی ستمگران افتخار
و در راس این جبهه کفر، یزید زمانه ایستاده است
موجودی سخیف، متجاوز و خونخوار، برآمده از لجنزار تبارنامههای سیاه و جزیره رسوای اپستین، ترامپ قمارباز و تشنه به خون حسین و فرزندان و اصحاب او
او نه یک رئیسجمهور، که تجسد مدرن همان شرِ باستانی است که با پوزخندی شیطانی، برای سیراب کردن جنون قدرتطلبانه و عقدههای حقارتآمیزش، جز به خون بیگناهان راضی نمیشود و بعد با چهرهای حقبهجانب، فریاد میزند که او صلحطلب است
این تکرار همان داغ کهنه است
جایی که خواص بیبصیرت، ترسو و دنیاپرست، پیش از آنکه اشقیا شمشیر از نیام برکشند و عملا پای به میدان بگذارند، با قلم و زبان و تزویر، با سکوت، وادادگی و خیانت خود کار ولی را یکسره میکنند و راه را برای فاجعه هموار مینمایند
قبل از اینکه دشمن بیرونی بتواند ضربهای وارد کند، دستهایی از درون، خنجر را در پشت امت فرو میکنند و تیغ جلاد را تیزتر میسازند
به این تابوتهای مظلوم و غریب نگاه کن
به این گواهان خاموش یک جنایت از پیشطراحیشده
هر کدام، داستانی دارند که در سینهی تاریخ خفته است
هر کدام، نامی دارند که بر لبان مادرانشان زمزمه شده و حالا در سکوت مطلق، تنها صدای گریهی باد را میشنوند
داغ غیبت و شهادت چنین پدری را کوههای استوار هم نمیتوانند بر دوش بکشند چه رسد به ما که انسانهایی تنها، بیسپر، شکننده و شکستهدل در غوغای این عصر بیایمانیم و غرق در حسرتهاییم
اکنون سنگ و کلوخ و در و دیوار عالم، روضهی مجسم حسین بن علی علیه السلام و حسین زمانه را سر دادهاند
باد که میوزد، نوحه میخواند
سنگها گریه میکنند و از سنگینی این ماتم ترک برمیدارند
درختان نوحه میخوانند
و آسمان، باران اشک بر زمین میریزد
این داغ، داغی نیست که با مرور زمان سرد شود
این آتش، خاموشی ندارد
این جراحتی است عمیق و التیامناپذیر بر پیکر روحمان
حتی اگر تمام اقیانوسها بخواهند آن را فرو بنشانند، باز هم در گوشهای از دل تاریخ، شعلهای از این غم زنده میماند
این مرثیهای است ابدی و جانسوز، نه بر یک رویا، که بر آخرین رویای بزرگ انسانیت
رویای شیرین و خندقگون نماز جماعت در قدس شریف و مسجد الاقصی به امامت حضرت آیت الله سید علی حسینی خامنهای
آن خلف صالح روحالله
آن سید استوار در طوفانها
رویایی که در هر قطرهی خون شهید، ریشه دوانده و در هر نفس مؤمنی، زنده میماند
این مصیبت، نه یک واقعه، که حفرهای است در قلب تاریخ
در این ماتم بیکران و در برابر این فاجعهی مبهوتکننده، خون گریستن و خاک بر سر ریختن، کمترین واکنش و کنش در این مصیبت است
کمترین کاری که میتوانیم بکنیم این است که اشک بریزیم
نخستین پلهی عزا و نخستین قطرهی یک طوفان خروشان است که روزی کاخهای ستم را از جا برخواهد کند
اما آیا اشکهای ما، حتی یک لحظه از درد این مادران را کم میکند؟
آیا فریادهای ما، حتی یک تابوت را از زمین برمیدارد؟
ای چشمها ببارید، که امروز آسمان نیز پا به پای ما خون میبارد...
ما فقط میتوانیم بنشینیم و نگاه کنیم و در این نگاههای بیپایان، غرق شویم
✍️سایهروشن
📎🚫🔴حجت خدا برما تمام شد
«خداوند تمام فرصتها را به ایران داد، اما خودش استفاده نکرد و این عقبنشینی عقوبت دارد»
باید با ژرفنگری و استناد به متون اسلامی و شیعی، به واکاوی این مفهوم پرداخت. نوشته زیر یادآور یکی از بنیادیترین مفاهیم در جهانبینی توحیدی است: قاعده «استدراج» و «امهال» الهی در کنار اصل «اختیار» و «مسئولیت» انسان.
نعمتها و فرصتهای الهی
از منظر قرآن کریم، نعمتهای الهی دو گونهاند: نعمتهای تمکنبخش و نعمتهای امتحانساز. (هممرزی با اسرائیل، ظهور حزب الله، سقوط صدام، قیام یمن، بیداری فلسطین و همدلی جهانی) تنها موهبتهای خدادادی برای تقویت جبهه حق نیستند، بلکه در درجه اول ابتلاء و آزمونی بزرگ هستند.
قرآن میفرماید:
«وَ نَبْلُوکُمْ بِالشَّرِّ وَ الْخَیرِ فِتْنَةً وَ إِلَینَا تُرْجَعُونَ» (سوره انبیاء،آیه ۳۵) «و شما را به بدی و خوبی میآزماییم[تا معلوم شود ایمان و صبرتان چگونه است] و سرانجام به سوی ما بازگردانده میشوید.»
خداوند این فرصتهای استثنایی را در اختیار این ملت و نظام قرار داد تا میزان وفاداری، شجاعت، درک مسئولیت و عمل به تکلیف را بیازماید. اینها «اسباب» و «وسایلی» بودند که خداوند در اختیار بندگانش گذاشت، همانگونه که در قصه حضرت طالوت و جالوت فرمود:
«کَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِیلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً کثِیرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ» (سوره بقره،آیه ۲۴۹) «چه بسیار گروههای کوچکی که به اذن خدا بر گروههای بسیار بزرگی پیروز شدند.»
پیروزیِ گروه کوچک، نه به عدد و عُده، که به «إذن الله» و شرط آن، ایمان، صبر و عمل صالح است.
مفهوم عقوبت و استدراج: وقتی فرصتها از دست میروند
اگر این فرصتهای الهی مغتنم شمرده نشوند و به جای عمل به تکلیف، مصلحتاندیشیهای دنیوی، ترس، اختلافافکنی و سستی جایگزین شود، این نعمتها نه تنها برچیده میشوند، بلکه خود به بلایی علیه انسان تبدیل میگردند. اینجاست که مفهوم «استدراج» (نعمتهای فزاینده همراه با غفلت و گمراهی) و «عقوبت» مطرح میشود.
امیرالمؤمنین علی (ع) در نهجالبلاغه هشدار میدهند:
«مَا أَخَذَ اللَّهُ عَلَی أَهْلِ الْجَهْلِ أَنْ یتَعَلَّمُوا حَتَّی أَخَذَ عَلَی أَهْلِ الْعِلْمِ أَنْ یعَلِّمُوا»
«خداوند از جاهلان (اهل الجهل) [این] عهد و پیمان نگرفته است که بیاموزند، تا اینکه اول از عالمان (اهل العلم) عهد و پیمان گرفته است که بیاموزانند.»
«خداوند در درجه اول، مسئولیت یاد دادن و آموزش را بر عهده دانایان (اهل علم) نهاده است و از آنان پیمان گرفته که دانش خود را منتشر کنند. سپس و پس از آن، این مسئولیت بر داهل جاهلان است که بیاموزند.»
این کلام گوهربار اشاره به مسئولیت سنگین کسانی دارد که به علم و توانایی دست یافتهاند. اگر آنان به مسئولیت خویش عمل نکنند، نه تنها نعمت از آنان گرفته میشود، بلکه مسئول زیانهای ناشی از این غفلت نیز خواهند بود.
قرآن کریم به روشنی درباره اقوامی که نعمتهای الهی را ناسپاسی کردند، میفرماید:
«وَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا قَرْیةً کانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً یأْتِیهَا رِزْقُهَا رَغَدًا مِنْ کُلِّ مَکانٍ فَکفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ فَأَذَاقَهَا اللَّهُ لِبَاسَ الْجُوعِ وَ الْخَوْفِ بِمَا کانُوا یصْنَعُونَ» (سوره نحل،آیه ۱۱۲) «و خداوند[سرگذشت] قمی را مثَل زده که امن و آرام بود و روزیاش از هر سو به فراوانی میرسید، ولی نعمتهای خدا را ناسپاسی کردند و خداوند به [سزاى] آنچه انجام مىدادند، لباس گرسنگى و ترس را به آنان چشاند.»
از دست دادن موقعیتها در عراق، سوریه، یمن و کاهش تأثیرگذاری، میتواند مصداقی از همین «لباس گرسنگی و ترس» باشد؛ نه به معنای مجازاتی انتقامجویانه، بلکه به عنوان نتیجه طبیعی و عقلانی تخلف از قوانین الهی حاکم بر جامعه و تاریخ.
حجت تمام شده است
امام صادق (ع) میفرمایند:
«إِنَّ لِلَّهِ عَلَی النَّاسِ حُجَّتَینِ: حُجَّةً ظَاهِرَةً وَ حُجَّةً بَاطِنَةً، فَأَمَّا الظَّاهِرَةُ فَالرُّسُلُ وَ الْأَنْبِیاءُ وَ الْأَئِمَّةُ (ع) وَ أَمَّا الْبَاطِنَةُ فَالْعُقُولُ» «بیگمان برای خدا بر مردم دو حجت است:حجتی آشکار و حجتی پنهان. اما حجت آشکار، فرستادگان و پیامبران و امامان هستند و اما حجت پنهان، خردهاست.» (اصول کافی،ج ۱، ص ۲۵)
وقتی خداوند تمام اسباب و وسایل پیروزی، نفوذ و عزت را در اختیار جامعهای قرار میدهد، اما آن جامعه به دلیل ترس، دنیاطلبی، اختلاف یا بیتفاوتی، از آن استفاده نمیکند، در حقیقت حجت الهی را رد کرده است. در چنین شرایطی، نتیجه منطقی و سنت تخلفناپذیر الهی، عقبگرد و از دست دادن آن موقعیتهاست.
منبع: رایبار به فارسی (РЫБАРЬ)
https://t.me/Rybar_Farsi
https://t.me/Rybar_Farsi/1916
" عبرت 12 تیر 1405 هجری شمسی "
درنگی تلخ و جانکاه بر سرنوشت محتوم ملتهایی که شجاعت را در قاموس سیاست به فراموشی میسپارند و گمان میبرند میتوان با عافیتطلبی و کنار کشیدن از میدان، سرنوشت را به سود خویش رقم زد.
آنگاه که دود فقدان و شرارههای سرافکندگی از گودال عمیق بیعرضگی زبانه میکشد، حاصل چیزی جز ایستادن شرمگین در برابر پیکر بیجان رهبر خویش، زیر نگاه سنگین و تمسخرآمیز جهانیان نیست.
تاریخی که با جوهر سازش و مرکب بزدلی نگاشته شود، فصلهای پایانیاش را با دستهایی لرزان و چهرههایی درهمکشیده از ماتم و حقارت ورق خواهد زد.
این همان بهای کمرشکن نادانی استراتژیک، ناتوانی عملیاتی و بیعرضگی مفرطی است که نقاب از چهرهی مدعیان پوشالی برمیدارد و آنان را در برابر دیدگان تاریخ، عریان و رسوا میسازد.
این اشکهای داغ ماتم که امروز بر گونهها جاری است، نه نشان عشق که محصول مستقیم حماقت، ضعف مفرط ساختاری، وادادگی ذلیلانه در برابر قدرتهای بیگانه، محافظهکاری فلجکننده و ترس مضمنی است که چون موریانه، ستونهای یک نظام را از درون فرو پاشیده است.
چه بسیارند کسانی که در نغمههای ایدئولوژیک و شعارهای آتشین ایمان و ولایتمداری، سخن سر میدهند و گوی سبقت را از یکدیگر میربایند.
اینان در مجالس خصوصی و حلقههای قدرت، آنچنان از جانفشانی و سرسپردگی دم میزنند که گویی پیمانی ازلی با شجاعت بستهاند.
اما همین مدعیان پرشور، آنگاه که صدای پای دشمن به گوش میرسد و هنگامهی عمل و رویارویی با خطر فرا میرسد، نقاب از چهره فرو میافکنند.
در آن بزنگاه خطیر، زبانشان به تلخی میگراید و با سیاستبازی و عوامفریبی، اظهار عجز میکنند که هیچ راهی برای مقابله نیست و باید هزینهها را کاهش داد.
آنگاه با وقاحتی شگفت، حرف از گزینههای جایگزین برای ولی و رهبر به میان میآورند، غافل از اینکه این سخن، نه یک تحلیل سیاسی که اعترافی آشکار به بزدلی، فرصتطلبی و بیلیاقتی محض است.
این جماعت، جز این سرنوشت محتوم که طعم تلخ شکست و حقارت را در برابر دیدگان جهانیان بچشند و بر پیکر پارهپارهی آرمانهایشان مویه کنند، لیاقت هیچ فرجام دیگری را ندارند.
این تحقیر شدگی تاریخی، دقیقا همان پاسخی است که تاریخ به نامردان و وادادگان میدهد.
و چه مضحک و غمانگیز است این تضاد ریشهدار در جان و جهان چنین کسانی.
نمیشود دههها دل را به نوای دعای فرج امام زمان خوش کرده باشی، چشم به راه منجی باشی و منتظر ظهور، اما خصلت انتظار که همانا آمادگی دائم و قیام در برابر ظلم است را یکسره به فراموشی بسپاری.
نمیشود لاف غیرت و شجاعت علوی زد، از حیات پرشور حیدر کرار سخن راند و نام او را ورد زبان ساخت، اما در نبرد واقعی، از هیبت دشمن چنان به هراس افتی که شمشیر از کف بیفکنی و راه عقبنشینی پیش گیری.
محال است که بتوانی در ماتمکدههای روضهی حسین بن علی بر مصیبتهای کربلا اشک ریزی، سینه بزنی و از فرهنگ ایثار و شهادت و هیهات منا الذله عاشورا دم بزنی، اما همین که پای منافع و جانت به میان آمد و بوی خطر را حس کردی، درست مانند ضحاک بن عبدالله مشرقی، در آن بزنگاه سرنوشتساز جا بزنی، از صحنه فرار کنی، عهد بشکنی و حاضر نشوی کوچکترین تاوانی برای باورهایت بپردازی.
گریه بر حسین، پیمانی جاودانه با قیام علیه باطل است و آنکه در وقت عمل، راه فرار در پیش گیرد و به سازش و سکون پناه برد، اشکهایش چیزی جز ریاکاری و نفاق نیست.
این تابوتی که امروز با چشمانی گریان تشییع میشود و این عزا و ماتم جانکاهی که فضا را پر کرده است، ثمرهی مستقیم زنجیرهای از علل است: حماقت در تشخیص تهدیدها، ضعف مفرط در تصمیمگیری و عمل، وادادگی ذلیلانه در برابر خواست دشمن، غربگرایی خودباختهای که اعتماد به نفس ملی را نابود کرد، محافظهکاری فلجکنندهای که هرگونه اقدام پیشدستانه را سرکوب نمود و ترس رعبآوری که چون زهری مهلک در جان مسئولین رخنه کرد و قدرت تحلیل و اقدام را از ایشان ستانده.
این واقعه، یک حادثهی منفصل نبود، بلکه معلول مستقیم و گریزناپذیر فرهنگ سازمانی ناکارآمدی بود که سالهاست در تار و پود ساختار تصمیمگیری تنیده شده است.
و نکتهی نهایی، حقیقتی است تلختر از زهر که باید چون خنجری در ذهن فرو رود: اگر آن دشمن دیرینه میدانست که حداکثر هزینهی حذف فیزیکی بزرگترین دشمن استکبار و نماد مبارزه با نظام سلطه، چیزی بیش از چهل روز درگیری و التهابات مقطعی نیست، اگر میفهمید که ساختار قدرت تا این اندازه شکننده و فاقد عمق راهبردی است و جامعه به سرعت در شوک فرو رفته و به سازش تن میدهد، بیتردید در همان بیست و دوم بهمن سال ۱۳۵۷، در همان لحظات نخستین پیروزی انقلاب که هنوز هیچیک از نهادهای قدرت تثبیت نشده بود، این ضربهی مهلک را فرود میآورد. این تصور که گویا عظمت و اقتدار یک جریان، مانع از انجام چنین جنایتی بوده، اکنون با این واقعه فرو ریخته و آشکار شده است که آنچه دشمن را از اقدام بازمیداشت، محاسبهی هزینههای سنگین و واکنشی سخت و فرساینده بود.
اکنون اما، این تابوت گواهی میدهد که آن محاسبه برای همیشه تغییر کرده و سایهی شوم این بیعرضگی، تا سالها بر سرنوشت این سرزمین سنگینی خواهد کرد.
✍️سایهروشن