به آن پیکرهای مطهرِ پارهپاره که در حریر سپید غربت و مظلومیت پیچیده شدهاند نگاه کن
اینها تنهای بیجان نیستند، اینها رویاهای بزرگِ یک سرزمیناند که در کفنهایی از جنسِ تنهایی و بییاوری پیچیده شدهاند
گویی تمام دردهای جهان، تمام رنجهای تاریخ از آدم تا خاتم، از هابیل تا واپسین قربانیان راه حق، از کربلای حسین تا غزهی امروز، از شام غریبان زینب تا خیمهگاه بیآب و علف کربلای زمانه، یکجا در این نقطه از زمین صف کشیدهاند تا قامتِ رعنای پایداری را به خاک ذلت بنشانند
چطور میتوان این حجم از مظلومیت عریان و غم کمرشکن را دید و بیتفاوت و ساکت ماند؟
بیتفاوتی در برابر این منظره، سنگدلی نیست، خیانت است
همدستی با همان تیغی است که این گونه بیرحمانه فرق عدالت را شکافته است
چطور میتوان با داغ سنگین پدری امتساز کنار آمد و آنوقت با قاتلان کراواتپوش و دستهای چدنی همان قاتلان، بر سر حقوق مسلم یک ملت پشت میزهای حقیرانه به مذاکره نشست؟
تصورش را بکن
دستی که هنوز بوی باروت و خون پدر را میدهد، به نشانهی دوستی به سویت دراز شود و تو به جای بریدن آن، با هر دو دست بفشاریاش و پای برگهی معاملهای را امضا کنی که در آن، عزتت را به تاراج میبرند
چطور میتوان نان استثمار و ذلت را از دستان آلوده به خون پاک پدر گرفت و شکم به لقمههای آغشته به جنایت سپرد؟
این نان، از گلوی تو پایین خواهد رفت؟
این لقمه زهر مهلکی است که روح یک ملت را تا ابد در گرسنگی ذلت نگه میدارد
این مصیبت عظما را به کدام بیابان ببریم و این نالههای گلوگیر را در کدامین چاه فریاد کنیم؟
کدام دادگاه، کدام محکمه، کدام وجدان بیدار جهانی، تاب شنیدن این حجم از بیداد را دارد؟
کدام آسمان تاب تحمل این غم را دارد؟
کدام زمین، این خون را در خود فرو برد؟
جهان در برابر ما نه کر، که عامدانه خود را به کر بودن زده است
کور نیست. اتفاقا بسیار باکیفیت و واضح در حال تماشای غم و اندوه ما است اما خود را به خواب زده است
آه که تاریخ با تمام وقاحت و بیرحمیاش دوباره تکرار شده است
شمر و عمر سعد از گورهای تاریک خود برخاستهاند
اما نه در کالبد مفاهیم انتزاعی و یا تصاویر تاریخی، یلکه در هیئت انسانهای امروزی، با کت و شلوار و کراوات، مسلح به رسانه و دیپلماسی، تا در رکاب یزید و ابنزیاد زمانه، خونهای پاک و مطهر را بر زمین بریزند
امروز شمرهای مدرن، این کریهالمنظرها و وحشیهای صهیونیست، با همان قساوت و قربة الی الله، در پیشگاه خدایگان توهمی خود، سر پاکترین فرزندان اسلام را میبرند
همان شمری که امروز با چشمانی حریص و دستانی آلوده، بر فراز تپهای از جمجمههای کودکان ایستاده و فریاد میزند که این کار را برای صلح و امنیت میکند
و گرگان باراندیده همراه با او زوزهی مستی و وحشت سرمیدهند
در این میان، چه رسوایند عمر سعدهای وطنی و مذاکرهکنندگان بیمایهای که شرف و خون بجوشآمده در داغ پدر را به مشتی گندم و چند دلار از سر ترحم میفروشند
همان دلبستگان سراب غرب که دست گدایی دراز کردهاند تا با آزادسازی پولهای بلوکه شده توسط شیطان بزرگ، غلات و نان ذلت به سفرهها بیاورند
میخواهند از همان انبارهایی که موشهای آمریکایی نگاهبانشان هستند غلات بیاورند
غلاتی که هر دانهاش به بهای یک وجب از خاک غیرت قیمتگذاری شده است، بیآنکه بفهمند نانی که دربرابر خون ولی بگیرد از سم مهلک است
همان عمر سعدی که امروز با کت و شلوار و لبخندهای مصنوعی، پای میز مذاکره نشسته و میگوید اگر خون شهیدان را فراموش کنیم، شاید چند تن گندم ارزانتر به دست آوریم
عفنتر از آنان، ابنزیادهای زمانهاند؛ شیفتگان و غربگرایان خودباختهای که سرشار از حقارت و سرخوش از همنشینی با سلاطین کفرند، در بزمهای آنسوی آبها پرسه میزنند و با تبختر و وقاحت میگویند: ببینید، همنشین توسعه و پیشرفت اردوغان، ایلان ماسک است و همنشینان و متحدان ایران، حوثیها و حشدالشعبی!
زهی وقاحت و ابلهی که افتخار خود را در آستانبوسی زالوهای فناوری و استعمار میبینند و شکوه مجاهدان پاکباخته و پابرهنگان غیور را مایه سرافکندگی میشمارند
گویی ایستادن در کنار مظلومان برایشان عار است و نشستن بر سر سفرهی ستمگران افتخار
و در راس این جبهه کفر، یزید زمانه ایستاده است
موجودی سخیف، متجاوز و خونخوار، برآمده از لجنزار تبارنامههای سیاه و جزیره رسوای اپستین، ترامپ قمارباز و تشنه به خون حسین و فرزندان و اصحاب او
او نه یک رئیسجمهور، که تجسد مدرن همان شرِ باستانی است که با پوزخندی شیطانی، برای سیراب کردن جنون قدرتطلبانه و عقدههای حقارتآمیزش، جز به خون بیگناهان راضی نمیشود و بعد با چهرهای حقبهجانب، فریاد میزند که او صلحطلب است
این تکرار همان داغ کهنه است
جایی که خواص بیبصیرت، ترسو و دنیاپرست، پیش از آنکه اشقیا شمشیر از نیام برکشند و عملا پای به میدان بگذارند، با قلم و زبان و تزویر، با سکوت، وادادگی و خیانت خود کار ولی را یکسره میکنند و راه را برای فاجعه هموار مینمایند
قبل از اینکه دشمن بیرونی بتواند ضربهای وارد کند، دستهایی از درون، خنجر را در پشت امت فرو میکنند و تیغ جلاد را تیزتر میسازند
به این تابوتهای مظلوم و غریب نگاه کن
به این گواهان خاموش یک جنایت از پیشطراحیشده
هر کدام، داستانی دارند که در سینهی تاریخ خفته است
هر کدام، نامی دارند که بر لبان مادرانشان زمزمه شده و حالا در سکوت مطلق، تنها صدای گریهی باد را میشنوند
داغ غیبت و شهادت چنین پدری را کوههای استوار هم نمیتوانند بر دوش بکشند چه رسد به ما که انسانهایی تنها، بیسپر، شکننده و شکستهدل در غوغای این عصر بیایمانیم و غرق در حسرتهاییم
اکنون سنگ و کلوخ و در و دیوار عالم، روضهی مجسم حسین بن علی علیه السلام و حسین زمانه را سر دادهاند
باد که میوزد، نوحه میخواند
سنگها گریه میکنند و از سنگینی این ماتم ترک برمیدارند
درختان نوحه میخوانند
و آسمان، باران اشک بر زمین میریزد
این داغ، داغی نیست که با مرور زمان سرد شود
این آتش، خاموشی ندارد
این جراحتی است عمیق و التیامناپذیر بر پیکر روحمان
حتی اگر تمام اقیانوسها بخواهند آن را فرو بنشانند، باز هم در گوشهای از دل تاریخ، شعلهای از این غم زنده میماند
این مرثیهای است ابدی و جانسوز، نه بر یک رویا، که بر آخرین رویای بزرگ انسانیت
رویای شیرین و خندقگون نماز جماعت در قدس شریف و مسجد الاقصی به امامت حضرت آیت الله سید علی حسینی خامنهای
آن خلف صالح روحالله
آن سید استوار در طوفانها
رویایی که در هر قطرهی خون شهید، ریشه دوانده و در هر نفس مؤمنی، زنده میماند
این مصیبت، نه یک واقعه، که حفرهای است در قلب تاریخ
در این ماتم بیکران و در برابر این فاجعهی مبهوتکننده، خون گریستن و خاک بر سر ریختن، کمترین واکنش و کنش در این مصیبت است
کمترین کاری که میتوانیم بکنیم این است که اشک بریزیم
نخستین پلهی عزا و نخستین قطرهی یک طوفان خروشان است که روزی کاخهای ستم را از جا برخواهد کند
اما آیا اشکهای ما، حتی یک لحظه از درد این مادران را کم میکند؟
آیا فریادهای ما، حتی یک تابوت را از زمین برمیدارد؟
ای چشمها ببارید، که امروز آسمان نیز پا به پای ما خون میبارد...
ما فقط میتوانیم بنشینیم و نگاه کنیم و در این نگاههای بیپایان، غرق شویم
✍️سایهروشن
📎🚫🔴حجت خدا برما تمام شد
«خداوند تمام فرصتها را به ایران داد، اما خودش استفاده نکرد و این عقبنشینی عقوبت دارد»
باید با ژرفنگری و استناد به متون اسلامی و شیعی، به واکاوی این مفهوم پرداخت. نوشته زیر یادآور یکی از بنیادیترین مفاهیم در جهانبینی توحیدی است: قاعده «استدراج» و «امهال» الهی در کنار اصل «اختیار» و «مسئولیت» انسان.
نعمتها و فرصتهای الهی
از منظر قرآن کریم، نعمتهای الهی دو گونهاند: نعمتهای تمکنبخش و نعمتهای امتحانساز. (هممرزی با اسرائیل، ظهور حزب الله، سقوط صدام، قیام یمن، بیداری فلسطین و همدلی جهانی) تنها موهبتهای خدادادی برای تقویت جبهه حق نیستند، بلکه در درجه اول ابتلاء و آزمونی بزرگ هستند.
قرآن میفرماید:
«وَ نَبْلُوکُمْ بِالشَّرِّ وَ الْخَیرِ فِتْنَةً وَ إِلَینَا تُرْجَعُونَ» (سوره انبیاء،آیه ۳۵) «و شما را به بدی و خوبی میآزماییم[تا معلوم شود ایمان و صبرتان چگونه است] و سرانجام به سوی ما بازگردانده میشوید.»
خداوند این فرصتهای استثنایی را در اختیار این ملت و نظام قرار داد تا میزان وفاداری، شجاعت، درک مسئولیت و عمل به تکلیف را بیازماید. اینها «اسباب» و «وسایلی» بودند که خداوند در اختیار بندگانش گذاشت، همانگونه که در قصه حضرت طالوت و جالوت فرمود:
«کَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِیلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً کثِیرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ» (سوره بقره،آیه ۲۴۹) «چه بسیار گروههای کوچکی که به اذن خدا بر گروههای بسیار بزرگی پیروز شدند.»
پیروزیِ گروه کوچک، نه به عدد و عُده، که به «إذن الله» و شرط آن، ایمان، صبر و عمل صالح است.
مفهوم عقوبت و استدراج: وقتی فرصتها از دست میروند
اگر این فرصتهای الهی مغتنم شمرده نشوند و به جای عمل به تکلیف، مصلحتاندیشیهای دنیوی، ترس، اختلافافکنی و سستی جایگزین شود، این نعمتها نه تنها برچیده میشوند، بلکه خود به بلایی علیه انسان تبدیل میگردند. اینجاست که مفهوم «استدراج» (نعمتهای فزاینده همراه با غفلت و گمراهی) و «عقوبت» مطرح میشود.
امیرالمؤمنین علی (ع) در نهجالبلاغه هشدار میدهند:
«مَا أَخَذَ اللَّهُ عَلَی أَهْلِ الْجَهْلِ أَنْ یتَعَلَّمُوا حَتَّی أَخَذَ عَلَی أَهْلِ الْعِلْمِ أَنْ یعَلِّمُوا»
«خداوند از جاهلان (اهل الجهل) [این] عهد و پیمان نگرفته است که بیاموزند، تا اینکه اول از عالمان (اهل العلم) عهد و پیمان گرفته است که بیاموزانند.»
«خداوند در درجه اول، مسئولیت یاد دادن و آموزش را بر عهده دانایان (اهل علم) نهاده است و از آنان پیمان گرفته که دانش خود را منتشر کنند. سپس و پس از آن، این مسئولیت بر داهل جاهلان است که بیاموزند.»
این کلام گوهربار اشاره به مسئولیت سنگین کسانی دارد که به علم و توانایی دست یافتهاند. اگر آنان به مسئولیت خویش عمل نکنند، نه تنها نعمت از آنان گرفته میشود، بلکه مسئول زیانهای ناشی از این غفلت نیز خواهند بود.
قرآن کریم به روشنی درباره اقوامی که نعمتهای الهی را ناسپاسی کردند، میفرماید:
«وَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا قَرْیةً کانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً یأْتِیهَا رِزْقُهَا رَغَدًا مِنْ کُلِّ مَکانٍ فَکفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ فَأَذَاقَهَا اللَّهُ لِبَاسَ الْجُوعِ وَ الْخَوْفِ بِمَا کانُوا یصْنَعُونَ» (سوره نحل،آیه ۱۱۲) «و خداوند[سرگذشت] قمی را مثَل زده که امن و آرام بود و روزیاش از هر سو به فراوانی میرسید، ولی نعمتهای خدا را ناسپاسی کردند و خداوند به [سزاى] آنچه انجام مىدادند، لباس گرسنگى و ترس را به آنان چشاند.»
از دست دادن موقعیتها در عراق، سوریه، یمن و کاهش تأثیرگذاری، میتواند مصداقی از همین «لباس گرسنگی و ترس» باشد؛ نه به معنای مجازاتی انتقامجویانه، بلکه به عنوان نتیجه طبیعی و عقلانی تخلف از قوانین الهی حاکم بر جامعه و تاریخ.
حجت تمام شده است
امام صادق (ع) میفرمایند:
«إِنَّ لِلَّهِ عَلَی النَّاسِ حُجَّتَینِ: حُجَّةً ظَاهِرَةً وَ حُجَّةً بَاطِنَةً، فَأَمَّا الظَّاهِرَةُ فَالرُّسُلُ وَ الْأَنْبِیاءُ وَ الْأَئِمَّةُ (ع) وَ أَمَّا الْبَاطِنَةُ فَالْعُقُولُ» «بیگمان برای خدا بر مردم دو حجت است:حجتی آشکار و حجتی پنهان. اما حجت آشکار، فرستادگان و پیامبران و امامان هستند و اما حجت پنهان، خردهاست.» (اصول کافی،ج ۱، ص ۲۵)
وقتی خداوند تمام اسباب و وسایل پیروزی، نفوذ و عزت را در اختیار جامعهای قرار میدهد، اما آن جامعه به دلیل ترس، دنیاطلبی، اختلاف یا بیتفاوتی، از آن استفاده نمیکند، در حقیقت حجت الهی را رد کرده است. در چنین شرایطی، نتیجه منطقی و سنت تخلفناپذیر الهی، عقبگرد و از دست دادن آن موقعیتهاست.
منبع: رایبار به فارسی (РЫБАРЬ)
https://t.me/Rybar_Farsi
https://t.me/Rybar_Farsi/1916
" عبرت 12 تیر 1405 هجری شمسی "
درنگی تلخ و جانکاه بر سرنوشت محتوم ملتهایی که شجاعت را در قاموس سیاست به فراموشی میسپارند و گمان میبرند میتوان با عافیتطلبی و کنار کشیدن از میدان، سرنوشت را به سود خویش رقم زد.
آنگاه که دود فقدان و شرارههای سرافکندگی از گودال عمیق بیعرضگی زبانه میکشد، حاصل چیزی جز ایستادن شرمگین در برابر پیکر بیجان رهبر خویش، زیر نگاه سنگین و تمسخرآمیز جهانیان نیست.
تاریخی که با جوهر سازش و مرکب بزدلی نگاشته شود، فصلهای پایانیاش را با دستهایی لرزان و چهرههایی درهمکشیده از ماتم و حقارت ورق خواهد زد.
این همان بهای کمرشکن نادانی استراتژیک، ناتوانی عملیاتی و بیعرضگی مفرطی است که نقاب از چهرهی مدعیان پوشالی برمیدارد و آنان را در برابر دیدگان تاریخ، عریان و رسوا میسازد.
این اشکهای داغ ماتم که امروز بر گونهها جاری است، نه نشان عشق که محصول مستقیم حماقت، ضعف مفرط ساختاری، وادادگی ذلیلانه در برابر قدرتهای بیگانه، محافظهکاری فلجکننده و ترس مضمنی است که چون موریانه، ستونهای یک نظام را از درون فرو پاشیده است.
چه بسیارند کسانی که در نغمههای ایدئولوژیک و شعارهای آتشین ایمان و ولایتمداری، سخن سر میدهند و گوی سبقت را از یکدیگر میربایند.
اینان در مجالس خصوصی و حلقههای قدرت، آنچنان از جانفشانی و سرسپردگی دم میزنند که گویی پیمانی ازلی با شجاعت بستهاند.
اما همین مدعیان پرشور، آنگاه که صدای پای دشمن به گوش میرسد و هنگامهی عمل و رویارویی با خطر فرا میرسد، نقاب از چهره فرو میافکنند.
در آن بزنگاه خطیر، زبانشان به تلخی میگراید و با سیاستبازی و عوامفریبی، اظهار عجز میکنند که هیچ راهی برای مقابله نیست و باید هزینهها را کاهش داد.
آنگاه با وقاحتی شگفت، حرف از گزینههای جایگزین برای ولی و رهبر به میان میآورند، غافل از اینکه این سخن، نه یک تحلیل سیاسی که اعترافی آشکار به بزدلی، فرصتطلبی و بیلیاقتی محض است.
این جماعت، جز این سرنوشت محتوم که طعم تلخ شکست و حقارت را در برابر دیدگان جهانیان بچشند و بر پیکر پارهپارهی آرمانهایشان مویه کنند، لیاقت هیچ فرجام دیگری را ندارند.
این تحقیر شدگی تاریخی، دقیقا همان پاسخی است که تاریخ به نامردان و وادادگان میدهد.
و چه مضحک و غمانگیز است این تضاد ریشهدار در جان و جهان چنین کسانی.
نمیشود دههها دل را به نوای دعای فرج امام زمان خوش کرده باشی، چشم به راه منجی باشی و منتظر ظهور، اما خصلت انتظار که همانا آمادگی دائم و قیام در برابر ظلم است را یکسره به فراموشی بسپاری.
نمیشود لاف غیرت و شجاعت علوی زد، از حیات پرشور حیدر کرار سخن راند و نام او را ورد زبان ساخت، اما در نبرد واقعی، از هیبت دشمن چنان به هراس افتی که شمشیر از کف بیفکنی و راه عقبنشینی پیش گیری.
محال است که بتوانی در ماتمکدههای روضهی حسین بن علی بر مصیبتهای کربلا اشک ریزی، سینه بزنی و از فرهنگ ایثار و شهادت و هیهات منا الذله عاشورا دم بزنی، اما همین که پای منافع و جانت به میان آمد و بوی خطر را حس کردی، درست مانند ضحاک بن عبدالله مشرقی، در آن بزنگاه سرنوشتساز جا بزنی، از صحنه فرار کنی، عهد بشکنی و حاضر نشوی کوچکترین تاوانی برای باورهایت بپردازی.
گریه بر حسین، پیمانی جاودانه با قیام علیه باطل است و آنکه در وقت عمل، راه فرار در پیش گیرد و به سازش و سکون پناه برد، اشکهایش چیزی جز ریاکاری و نفاق نیست.
این تابوتی که امروز با چشمانی گریان تشییع میشود و این عزا و ماتم جانکاهی که فضا را پر کرده است، ثمرهی مستقیم زنجیرهای از علل است: حماقت در تشخیص تهدیدها، ضعف مفرط در تصمیمگیری و عمل، وادادگی ذلیلانه در برابر خواست دشمن، غربگرایی خودباختهای که اعتماد به نفس ملی را نابود کرد، محافظهکاری فلجکنندهای که هرگونه اقدام پیشدستانه را سرکوب نمود و ترس رعبآوری که چون زهری مهلک در جان مسئولین رخنه کرد و قدرت تحلیل و اقدام را از ایشان ستانده.
این واقعه، یک حادثهی منفصل نبود، بلکه معلول مستقیم و گریزناپذیر فرهنگ سازمانی ناکارآمدی بود که سالهاست در تار و پود ساختار تصمیمگیری تنیده شده است.
و نکتهی نهایی، حقیقتی است تلختر از زهر که باید چون خنجری در ذهن فرو رود: اگر آن دشمن دیرینه میدانست که حداکثر هزینهی حذف فیزیکی بزرگترین دشمن استکبار و نماد مبارزه با نظام سلطه، چیزی بیش از چهل روز درگیری و التهابات مقطعی نیست، اگر میفهمید که ساختار قدرت تا این اندازه شکننده و فاقد عمق راهبردی است و جامعه به سرعت در شوک فرو رفته و به سازش تن میدهد، بیتردید در همان بیست و دوم بهمن سال ۱۳۵۷، در همان لحظات نخستین پیروزی انقلاب که هنوز هیچیک از نهادهای قدرت تثبیت نشده بود، این ضربهی مهلک را فرود میآورد. این تصور که گویا عظمت و اقتدار یک جریان، مانع از انجام چنین جنایتی بوده، اکنون با این واقعه فرو ریخته و آشکار شده است که آنچه دشمن را از اقدام بازمیداشت، محاسبهی هزینههای سنگین و واکنشی سخت و فرساینده بود.
اکنون اما، این تابوت گواهی میدهد که آن محاسبه برای همیشه تغییر کرده و سایهی شوم این بیعرضگی، تا سالها بر سرنوشت این سرزمین سنگینی خواهد کرد.
✍️سایهروشن
" واقف به گذر زمان "
آخرین سفر تحصیلی مشهد هم به پایان رسید
انگار همین دیروز بود، وقتی که در تابستان داغ و آفتابسوختهی ۱۴۰۰، با دل پر از شوق و اضطراب، برای اولینبار راهی اردوی تحصیلی در این شهر شدم
شهری که هوایش بوی گنبد و گلدسته میداد و آسمانش با نگاه هشتمین خورشید، رنگ غربت و آشنایی را همزمان به خود گرفته بود
نزدیک به یک ماه، در جوار بارگاه ملکوتی معین الضعفا زانو زدم و هر روز، میان کلاسهای فشرده و مباحثههای ناتمام، نسیم حرم را چون رزق روح به درون میکشیدم
آن روزها، بزرگترها و آنان که پیش از ما این مسیر را پیموده بودند، با نگاهی که آمیخته به حسرت و خیرگی به خاطرات بود، میگفتند: قدر بدانید، این روزها چون برق و باد میگذرد و ما در پاسخ، با همان بیصبری جوانی و خامی، در دل میگفتیم: کو تا آن زمان؟ هنوز راهی دراز در پیش است، هنوز فرصت بسیار است
ذهن ما نمیتوانست تصویری از پایان این دوران ترسیم کند، گویی زمان، عنصری کشسان و بیانتها بود که در پیچ و خم تکرار روزها و شبهایش محو شده بودیم
اما اکنون، در آستانهی این وداع ناگزیر، آن موقعی که گمانش را نمیکردیم، نه تنها رسیده، که با تمام سنگینیاش بر شانههایمان نشسته و به پایان راه، مهر تمام شد خورده است
و این دریافت ناگهانی، چه تلخ و شگفتانگیز است
تمام آن روزهایی که فصل به فصل ورق خوردند، تمام آن طلوعهای پشت پنجرههای خوابگاه، تمام گامهایی که از صحن غدیر تا رواق دارالحجه را پیمودند، اکنون بدل به رشتهای از تصاویر شدهاند که از برابر چشمانم عبور میکنند
زنده، جاندار، اما دستنیافتنی
اکنون به راستی با تمام وجود درمییابم که انسان واقف به گذرا بودن زندگی نیست
مگر نه این است که ما همواره در توهم ماندگاری لحظات به سر میبریم؟
گویی شعور ما از درک سیال بودن زمان قاصر است و تنها زمانی از خواب غفلت بیدار میشویم که کار از کار گذشته باشد و جز ردی محو بر خاک، چیزی باقی نمانده باشد
ما زندگی را چون رودی میپنداریم که آرام در بستر خود جریان دارد، غافل از آنکه هر موجش، وداعی است با لحظهای که دیگر هرگز بازنمیگردد
این سفرها، این پناهندگی در سایهی خورشید خراسان، بیش از هر کلاس و کتابی، همین یک درس را به من آموخت: هیچ تضمینی برای بودن فردا نیست
و من امروز، در آستانهی رفتن، آن پند قدیمی را نه با گوش، که با تار و پود جان خویش شنیدم
✍️سایهروشن
" کیست که عبرت بگیرد "
در میان طوفانهای سهمگین فتنهها و گردنههای هولناک تاریخ، همواره این تودههای مومن و دلسپرده به حقیقت بودهاند که چون کوهی استوار، پای عهد و پیمان خود با خدا ایستادهاند
مردم، این صفهای بیادعا و گمنام، در گرمای سوزانِ سختیها، بدون آنکه نامی از ایشان برده شود، بار سنگین حفظ دین را بر دوش کشیدهاند و در برابر هجوم تردیدها و تطمیعها، سپر بلا بودهاند
این جماعت به ظاهر نادیده، مصداق زنده و جاری ایمانی هستند که نه بر زبان، که در عمق جان و کف میدان عمل ریشه دوانده است
اما درد، از جای دیگری زبانه میکشد
آنجا که خواص و زمامداران و بهظاهر پیشگامان عرصهی فرهنگ و سیاست، در پیچ و خم زر و زور و تزویر، مسیر آمده را به فراموشی میسپارند
انگار حافظهی تاریخی و وجدان اخلاقیشان در غبار روزمرگی و مصلحتاندیشیهای بزدلانه گم شده است
آنان که روزی با شور و اشتیاق، گام در راهی نهادند که مقصدش جز قرب الهی و اقامهی عدل نبود، اکنون چنان قدم برمیدارند که گویی پیشینهای از عهد و میثاق در کار نیست
اینان لحظههای حساس را نمیفهمند
لحظهی نزول نصرت الهی را گم کردهاند، همان وعدهای که قرآن کریم با فوریت و تأکید از آن پرده برمیدارد: أَلَآ إِنَّ نَصْرَ ٱللَّهِ قَرِيبࣱ
اما گویی گوشهایی که به غیر حق عادت کردهاند، دیگر توان شنیدن این «اَلا»ی بیدارباش الهی را ندارند. این قریب بودن نه از جنس تقویم بشری، که از سنخ وعدهای قطعی و هستیشناسانه است
وعدهای که ایمان میخواهد، انتظاری پویا و مجاهدانه میطلبد، نه نظارگی منفعلانه و محافظهکارانه
و در شرایطی که تحلیلهای زمینی و محاسبات مادی، انسان را به وادی ناامیدی و اعلام عجز میکشاند، آنجا که زبان حال انسانهای سطحینگر این میشود که لَا طَاقَةَ لَنَا ٱلْيَوْمَ بِجَالُوتَ وَجُنُودِهِ
باز این تودههای مومن و رهبران الهیشان هستند که منطق آسمانی را جایگزین حسابگریهای زمینی میکنند و با صلابت تلاوت میکنند: كَم مِّن فِئَةࣲ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةࣰ كَثِيرَةَۢ بِإِذْنِ ٱللَّهِۗ وَٱللَّهُ مَعَ ٱلصَّـٰبِرِينَ
طالوت و یاران اندک اما استوارش در برابر جالوت بهظاهر شکستناپذیر، نمونهی ازلی و ابدی این معادله هستند
راز و رمز غلبه نیز در همین صبر و استقامتی است که انسان را در معیت خداوند قرار میدهد
انگار مشکل دقیقا همینجاست
بحران، بحران ایمان در مرحلهی عمل است
گسستی هولناک میان باور و رفتار، میان اشک و اقدام
چهبسا در وداع با رهبر شهید، سیلآسا اشک بریزند و از فراقش به سوگ بنشینند، چرا که اعماق فطرتشان هنوز به حقیقت پیوند خورده، اما همین دستها، همین قدمها، همین ارادهها، در عرصهی پیچیدهی تصمیمسازی و اجرا، ذرهای به آن رهبر که دم از شهادت میزد و در عمل، پیشتاز میدان بود، شبیه نیستند
آن شهید، تجسم نصرت خدا را در میدان دیده بود، نه در خلوت محاسبات محافظهکارانه
از این روست که توسل به ظواهر و انتسابهای سطحی، هرگز نجاتبخش نیست
میتوان شبانهروز از نهجالبلاغه خواند و شیوایی کلماتش را تحسین کرد، میتوان عکسها و خاطرات رفاقت با قهرمانانی چون حاج قاسم را چون برگ افتخاری بر سینه زد و بر منبرها از آن دم زد، اما اگر در بزنگاه عمل، جای اقدام انقلابی و قاطع، سکوت مصلحتجویانه و تعلل پیشه شود، آنگاه فاصلهای میان ادعا و حقیقت رقم میخورد که تنها میتوان آن را در آینهی تاریخ به تماشا نشست
اینان تجسم دوبارهی طلحه و زبیرند؛ همانان که از سابقون در اسلام بودند، از نزدیکان و صحابهی پیامبر رحمت بودند، و چهبسا برای خود، هالهای از تقدس و حقانیت ترسیم میکردند
اما در آن محنت عظمای تاریخ، وقتی شعلههای آتش بر در خانهی وحی زبانه کشید و پهلوی شکستهی فاطمهی زهرا، حجت را بر همگان تمام کرد، این صحابهی بزرگ، به جای آنکه شمشیر غیرت از نیام برکشند و در دفاع از حقیقت به مسلخ رفته، جان بر کف نهند، خفهخون گرفتند
آن سکوت مرگبار، بذر خشونتی شد که سالها بعد، نه در برابر دشمن دیروز، که در برابر خلیفهی بر حق مسلمین، علی بن ابیطالب، در قالب شمشیرهای کشیدهشده در جنگ جمل جوانه زد
سکوتی که ثمرهاش چیزی جز ریختن خون پاکترین اولیای خدا و شکافتن پیکر امت نبود
و تاریخ، این آیینهی تمامنما، همواره تکرار میشود
بشریت، مملو از طلحهها و زبیرهایی است که در هر عصر و نسلی، جامهای نو بر قامت کهنهی نفاق و مصلحتطلبی میپوشانند
چهرهها عوض میشوند، نامها تغییر میکنند، اما جوهرهی ماجرا همان است: شکاف میان حرف و عمل، میان گریههای عاشقانه و سکوتهای جانسوز در برابر ظلم و تحریف
عبرت، اما گوهری است که تنها بر سینهی صاحبان بصیرت و دلهای بیدار میدرخشد
سوال جانسوز تاریخ همچنان بر پا ایستاده و در گوش زمانه طنینانداز است: کیست که بخواهد و بتواند از این تکرار مکرر، عبرت بگیرد و در لحظهی حساس تشخیص حق از باطل، زبیروار، تیغ در برابر ولی خدا نکشد و طلحهوار، سکوت در برابر خانهی ویرانشدهی زهرا را توجیه نکند؟
✍️سایهروشن
" حداقل بگویید خودتی "
مردک مو زردِ پدوفیلِ قاتل، با آن دهان نجس و متعفنش، هر آنچه دلش خواست به مردم ایران نسبت داد
او که دستانش به خون بیگناهان آلوده است و پرونده سیاهش در تاریخ بشریت از جنایات جنگی و فجایع انسانی انباشته است، ایستاد و با گستاخی تمام، ملتی متدین، کهن و متمدن را آماج توهین و افترا قرار داد
اما درد اصلی، فراتر از یاوهگوییهای یک دیوانه قدرتمدار و رو به زوال بود
آنچه قلب ما را فشرد، آن حسرت ماندگاری بود که بر دلمان سنگینی میکند: کجایند آن سیاستمداران پرمدعا که سالها با ژستهای خطابهای و نمایشهای رسانهای، فریاد ولایتمداری و دفاع از اسلام و ایران اسلامی سر میدادند؟
همانها که رفاقتشان با حاج قاسم سلیمانی را نردبانی برای کسب اعتبار سیاسی کرده بودند و هر زمان که لازم بود، خاطراتی جعلی یا واقعی از همنشینی با آن شهید بزرگوار نقل کردند تا خود را در هالهای از تقدس بپیچند
همانها که محافل و مجالسشان را با نهجالبلاغهخوانی میآراستند و ژست حکمت علوی میگرفتند، گویی که خود امیرالمومنین در قاموس آنان تنیده شده است
همانها که واژه توخالی وفاق را چون سپری در مقابل نقد و اعتراض پیش میکشیدند تا هر صدای مخالفی را در نطفه خفه کنند، حالا کجایند؟
گوش عالم از لفاظیهای این جماعت کر شده از بس که در زمان امن و آسایش، خطابههای آتشین خواندند و خود را علمداران غیرت و شرف ایرانی_اسلامی جا زدند
اما هنگامی که یک جلاد بینالمللی و یک جنایتکار بالفطره، رو در روی ملت ما ایستاد و ناجوانمردانهترین توهینها را نثار شرافت این آب و خاک کرد، ناگهان زبانشان از کار افتاد
گویی موریانهای به جان تارهای صوتیشان افتاده باشد و دیگر نه خبری از آن خطابههای آتشین شد، نه اثری از آن غیرت فروخته شده و نه نشانهای از آن شرفی که ادعایش را میکردند
این سکوت مرگبار، رسواتر از هر فریادی، ذات واقعی این جماعت را فاش ساخت
معلوم شد آن همه ادعا، تا زمانی اعتبار داشت که هزینهای در پی نداشته باشد
اما آنگاه که زمان هزینه دادن از آبرو و اتخاذ موضعی شجاعانه در برابر دشمن قسم خورده فرا رسید، ترجیح دادند در لاک انفعال و مصلحتاندیشیهای حقیرانه فرو روند
حسرت ما این نیست که چرا فلان شخص خاص پاسخی نداد؛ حسرت ما از این تهیبودن مطلق است، از این فقدان کمرشکن عزت و غیرت در قاموس کسانی است که خود را سالها قیم و نگهبان ارزشها جا زده بودند
دریغا که حداقل یکی از این جماعت پیدا نمیشود تا در برابر آن موجود پلید بایستد، به چشمان بیرنگش خیره شود و با صدایی که از عمق تاریخ و تمدن ایران برمیخیزد، فریاد بزند: خودتی
خودت همان قاتلی، خودت همان بیآبروی عالمی، خودت مظهر پلیدی و جنایت در جهان معاصری، سرطان تو هستی، وحشی و بربر تو هستی، جنایتکار و تهدید جهانی تو هستی
اما افسوس که این حداقل غیرت نیز در میان آنان یافت نشد
✍️سایهروشن
" ناکثین مارقین قاسطین "
حالا که آرام گرفته
باید گفت آن حقیقت تلخ را
باید آن واقعه را بر پیشانی تاریخ نوشت که پیکر پاکِ سید علی حسینی خامنهای، آن مظلوم مقتدر، آن ستون استقامت، به خاک سپرده شد
آری، کابوستان در آغوش گرم ضامن آهو، در جوار ملکوتی ثامنالحجج، علی بن موسی الرضا، همان حرمی که سالها پناه دل خستهاش بود و اینک مأوای ابدیاش شد و در سایهسار گنبد طلایی که زائرانش را نوید شفاعت میدهد، آرام گرفت
اما آرام گرفتن او، پایان آن ظلمی که بر او رفت، نیست
خداوند، با تمام خشم مقدس آسمانها، لعنت کند کسانی را که در طول سالهای زعامتش، خون به دل این پیر مجاهد کردند
هر کس، با هر دین و مسلک و هر نقاب منافقانهای، به هر وسیلهای که در چنگ داشت، تیغ بر روح لطیف و خستهاش کشید
عدهای در قاموس ریاست جمهوری، با ردای تدبیر و وفاق و لوای خدمت، اما در باطن با خنجر تزویر و کارشکنی، زخم زدند بر پیکر نظامی که او قیم خستگیناپذیرش بود
عدهای دیگر بر مسند ریاست مجلس، با تریبونهایی که باید سنگر دفاع از انقلاب میبود، به میدان آمدند و زهر ناسپاسی و سنگاندازی را در کامش ریختند
گروهی در جامهی هیئتی و منبری، آنان که ادعای نوکری آستان اهل بیت داشتند، با ریا و نفاق، به نام دین بر دینداریاش تاختند
بعضی حتی در کسوت آیتاللهای عمامه به سر، اما با مدلهایی لبریز از کینه و حسد، با صدور بیانیهها و موضعگیریهای مسموم، نمک بر زخم تنهاییاش ریختند
و دستهای نیز در قامت یهودیان خیبر ظاهر شدند، دشمنان قسمخوردهای که در پس دژهای رسانه و قدرت و ثروت، شبانهروز دسیسه چیدند، تا بنیان مرصوص این ملت را سست کنند
هر کدام از اینان به وسیلهای مسلح بودند: به تحریم و تهدید، به تهمت و افترا، به بیاخلاقیهای سیاسی و خیانتهای خاموش، بر این مظلوم مقتدر ظلم کردند
مظلومی که قدرت بازوی او لرزه بر اندام مستکبران میانداخت، اما دل نازک و پدرانهاش از زخم زبان نزدیکان و نامحرمان، سخت مجروح میگشت
خداوند از شما و گناهانتان نگذرد
گناه ریختن خون سیدی که جز صلاح امت و پاسداری از حرمت خون شهیدان، اندیشهای نداشت، تمانبر گردانهای نحس شماست
خداوند عادل از آنان که پشت درهای بسته توطئه کردند و در ملا عام لبخند نفاق زدند نخواهد گذشت
لعنت خدا و همهی اولیایش بر این ظالمان باد، تا روزی که ذرهای از جگر پاره پارهی این پیر خسته، دامانشان را بگیرد و حسرتشان سودی برای آنان نداشته باشد
✍️سایهروشن