آدما بزرگ می‌شن و این برام سخته.

فقط خودم می‌فهمم چی می‌گم متأسفانه.

اگه همه چی الکیه، پس احساسات واقعی تو چه زمانی معلوم می‌شن.

می‌گه درک کردم؟

از کجا معلوم؟

آه خدایا، کاش می‌تونستم بهش پیام بدم و باهاش حرف بزنم.

جزو غیرممکن‌هاست.

اگه بفهمه منم چی؟ امکان نداره.

مگه منو یادشه؟

خیلی آدم عجیب غریبی‌ام، یاد افراد، اتفاقات و چیزایی می‌افتم که به خودم قول داده بودم دیگه درباره‌شون دغدغه ذهنی نداشته باشم.

دلم براش تنگ شده؟ نه. نمی‌دونم. اصلا یادم میاد چه شکلیه؟ پس چرا حس می‌کنم یه چیزی کمه؟ یه چیزی این وسط اشتباهه.

واقعا از احساساتش استفاده می‌کنه؟ یا از حافظه‌ی بلند مدتش؟ کاش قدرت خوندن ذهن آدما رو داشتم.