فلا أنت قتلتني ولاتركني أعيش

نه به وصل می رسانی؛ نه به قتل می رهانی

اللهم العنهم جمیعا 💔

زن‌های شهر برای عیادت آمده‌ بودند. با ظرف‌های شیر و شوربا زیر چادر. زن مریضه، رنگ و رو نداشت. نای حرف زدن هم. رنجور و نحیف. انگار تنی زیر ملحفه نبود. امیدش دادند که ان‌شاءالله زود خوب می‌شود. وقت رفتن، زن‌های مدینه در آستانه در چادر به دندان گرفتند و آرام پچ‌پچه کردند که او رفتنی است. امروز اگر نرود، فردا حتما خواهد رفت. رنگ مرگ به چهره دارد. و از در بیرون زدند. حسن پشت در خانه حرفشان را شنید. همین.

آجرک الله یا صاحب الزمان ع فی مصیبة امک

...

مثل‌شمع .. شهید‌سیدمجبتی‌علمدار