روز چهارم
یه نامه به خود آیندهت
«ساقیا جام میام ده که نگارندهی غیب
نیست معلوم که در پردهی اسرار چه کرد»
باشد که همانگونه باشی که باید و برآید، نه آنچنان که شاید و ناید. اهل دنیا هرچقدر هم ببرند و بدوزند و بسوزند، نشود که خاکستر ردائت بر جادهی حقیقت روحت بپاشی. نوجوانیست و کمعقلی، نوجوانیست و تباهی؛ حالا؟ حالا تکرار مکررات مکروه است و کریه.
میگویند آیندهسازی، میگویم اول خودسازی کن، آینده پیشکش. آسان نیست، با گذر از هر مرحله دشوارتر میشود، قصهی پر رنج و ملالیست و کابوس پر از وحشت و آشفتهخیالی. بنا نیست با آسودگی طی شود، رسم دنیا این نیست. اما سراسر بدبختی هم نیست، روز های خوشش هم طبق برنامهست.
دمی سخت و دمی بخت، ماه و چاه، شب و روز، گل و خار، خار و گل. قصهمان بالا و پایین زیاد دارد. ولی مگر نه «سر ارادت ما و آستان حضرت دوست
که هر چه بر سر ما میرود ارادت اوست»؟
حرف آخر اینکه زندگی برای زیستن است، فقط به زنده ماندن نگذران.
#خزعبلات
