امتحان یه چیز ساختگی و بی‌معنیه که شرکتای سریال سازی ساختن تا سریالاشون دیده شه.

دلم کلمه می‌خواد. خروار خروار، جلد جلد، دسته دسته، مشت مشت. پاراگراف‌های طولانی، ازینا که بدون فکر می‌نویسی و خودتو تخیله می‌کنی و اتفاقاً چرت و پرت از آب در نمیاد. انتخاب کلمه معمولاً واسه من خیلی سخته، می‌رم می‌گردم از بین هزار مترادف و متضاد یه چیزی پیدا می‌کنم. بقیه نه؛ فرت و فرت می‌نویسن تهشم کلی آفرین و مرحبا نصیبشون می‌شه. یه مشکلی که هست، دیدید چقدر جملات شبیه استوری اینستا شدن؟ بعضی وقتا می‌بینی طرف دیگه از خودش حرفی نداره «تو بابات پشتته من کوله پشتیم پشتمه» الان می‌تونم همینو به ترند بازی ربط بدم چون همه دارن شبیه به هم رفتار می‌کنن، جنابان که مستحضر هستید. ترند رو می‌گفتم یا کلمه رو؟ بگذریم. کتاب می‌خوام به مقدار انبوه، فرمول های ریاضی و فیزیک به مقدار انبوه اجازه‌ی کتاب دست گرفتن نمی‌دن بهم. خیلی کلیشه‌ای دارم حرف می‌زنم؟

حتی سبک نوشتنم هم شبیه این و اونه

قابیل هم از کلاغ تقلید کرد، ما نکنیم؟

امید. امید را زندگی متولد کرده است و در قنداق پیچیده و در قلب انسان ها در گهواره گذاشته است. انسان قد می کشد و امید هم با او رشد می‌کند. امید بعضی ها طلایی رنگ است؛ آدم را به اوج می‌رساند. برایشان پلکان می‌شود و هر روز نگاهِ روشن تری را به آنها هدیه می‌دهد. دیدگاه درخشانی که ارزش برخواستن دارد. امید بعضی ها زرد کمرنگ است. وقتی همه جا تاریک می‌شود، به چشم می آید و آدم را به سمت خود می‌کشاند. اما وقتی هوا روشن است و خورشید در میانه ی آسمان، جوری محو می‌شود که انگار هیچوقت نبوده است. امید بعضی ها هم خاکستری است. امید خاکستری، همچون فردایی‌ست که هیچوقت نمی‌آید ولی امید داری که بیاید. امید داری که فردی که رفته برگردد، ته قلبت می‌دانی نمی آید اما میگذاری امید واهی بر روی ذهنت سرپوش بگذارد. امید خاکستری همان نور کمرنگی است که زورش نمی‌رسد راهت را روشن کند. زورش به تاریکی نمی‌رسد، چون خودش هم گرفتار تاریکی شده است. کنار امیدم می‌نشینم. در چشمانش می‌نگرم و دروغش را باور می‌کنم. می‌گذارم باز هم بر روی چشمانم چشم‌بند بگذارد. چشمانم را بر روی همه چیز می‌بندم و از دریچه ی او دنیا را می‌نگرم. دریچه ای که می‌دانم فقط توهمِ یک رویا را نشانم می‌دهد. از طرف: @The_sound_of_paper تقدیم به: @LostNoteBook

وهم، اوهام، واهمه. در خرابات زندگی را توهمی از حقیقت درنظر می‌گیرند؛ واقعیت در معناست، و دنیا زیرمجموعه‌ی معنا. امید به زندگی امیدی واهیست، درعین حال زیباترین، حائز اهمیت‌ترین، و تعیین‌کننده‌ترین نوع امید. مرسی بانو💘

بچه های انسانی امیدوارم هرجا که هستید¥§|ו×}¥×&ـ#@(۴))@

همین ساعت، همین لحظه:

نمی‌دونم، شایدم اگه همه‌ی رشته‌هارو باهم می‌خوندیم بیشتر خوش می‌گذشت

مثلاً این سه سالو یکم از هرکدوم می‌خوندیم و یه امتحان پایه می‌دادیم. اینجوری بهتر تصمیم نمی‌گرفتیم بعدش بریم سمت چی؟