درنهایت هر آدمی مشغلهها و دغدغههای خودشو داره، پس در وهلهی اول نمیشه انتظار داشت در تمامی مواقع سنگ صبورمون باشن و با قدرت دلداری بدن. همچنین فلسفهی دوستی فقط درمورد به اشتراک گذاشتن غم و اندوه نیست، اینجوری خیلی تک بعدیه. و حتی جدای از تمام اینا، انسان را چه حاصل؟ شما از انسان بر وزن نسیان انتظار بینقص بودن دارید آیا؟ هم من هم تو هم بقیه، وقتایی رو داریم که احساس تنهایی کنیم، چون رک بگم، وقتی روحت ناراحته نمیتونی با مرتبهی پایینتر سرحالش بیاری، ذات دنیای مادیات ناکافی بودنه. من میگم ف تو بگو فرحزاد؛ وقتی میخوای پفک بخری تو میوهفروشی دنبالش نگرد
هدایت شده از «منِفیالحال»
توی سوشالمدیا محتوای فاخر جایی نداره. عموم مخاطب جذبِ محتواهای پوچ و زردِ بلاگریهای آبکی میشن. دلیل ویو و ایمپرشن قویِ بلاگرها، حتی با تولید محتوای افتضاح و بیکیفیت چه از لحاظ بصری چه از لحاظ محتوایی همینه. بُرد و درآمد هم با هموناست. متنهای باکیفیت و پُر، ویدیوها و تدوینهای تمیز و حرفهای؛ پادکستها یا ملودی و نواهای باارزش مخاطبهای کمی دارند. متاسفانه انسان دیگه توجه نمیکنه چه محتواییرو به خوردش میدن. همهچیز سطحی و بیعُمق و کدر شده.
شدیم عینهو ملانصرالدین، فقط با لباس زَرزَرَکی به چشم میایم و بالای مجلس مینشوننمون. چه خبره اینجا؟ آستین نو بخور پلو
هدایت شده از کاستِرا
برا شما هم همینجوره؟ وقتی نوشته های قبلیتون(خیلی قبل تر، چیزی حدود ۲ الی ۳ سال پیش) رو میخونید حس میکنید اونموقع ها نوشتنتون بهتر بوده؟