اینو جدی میگم. هیچی برام ترسناک تر از مواجهه با یه اکیپ دختر دبیرستانی تو خیابون نیست.

روزی روزگاری پینترست (خدا بیامرزه)

می‌رم این عکسارو نگاه می‌کنم و ضجه می‌زنم

‌

لَا يُقَاتِلُونَكُمْ جَمِيعًا إِلَّا فِي قُرًى مُّحَصَّنَةٍ أَوْ مِن وَرَاءِ جُدُرٍ ۚ بَأْسُهُم بَيْنَهُمْ شَدِيدٌ ۚ تَحْسَبُهُمْ جَمِيعًا وَقُلُوبُهُمْ شَتَّىٰ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لَّا يَعْقِلُونَ همه آنان [به صورت متحد و یک پارچه] با شما نمی جنگند مگر در آبادی هایی که دارای حصار و قلعه و دژ هستند، یا از پشت دیوارها، دلاوری آنان میان خودشان شدید است [ولی از رویارویی با شما می ترسند]، آنان را متحد و هم دست می پنداری در حالی که دل هایشان پراکنده است؛ زیرا آنان گروهی هستند که تعقّل نمی کنند. حشر/ ۱۴

بچه هامون سرکلاس فیزیک به بعد جدیدی از جهان هستی دست پیدا می‌کنن (دلقک بازی)

کتاب هاپوی‌ کوانتومی می‌خوام

داشتم اخبار مربوط به اینترنت رو می‌خوندم، همون لحظه فال حافظی که واسم اومد:

استاد پرسید: «سخنرانی هروه رو گوش کردی؟» گفتم: «بله!» -بیست سال قبل توی یه کنفرانس یه سخنرانی داشتم اون روز، بعد از تموم شدن حرفای من، حضار همین قدر با شور و حرارت برای من دست زدن و تشویقم کردن... -خیلی خوبه. -اما اون روز من دقیقاً برعکس حرفایی رو که امروز هروه زد ثابت کرده بودم... - ... -بیست سال با تئوریام کنفرانس دادم و برام دست زدن. و امروز هروه خلاف اون حرفارو ثابت می کنه و براش همون قدر دست می زنن. - ... -«حضار کارشون دست زدن... این تویی که باید بدونی زندگیت رو داری وقف اثبات چی می کنی.» خاطرات سفیر

‌

‌