آن که خاک سیهش بالین است اختر چرخ ادب پروین است گرچه جز تلخی ایام ندید هر چه خواهی سخنش شیرین است صاحب آن همه گفتار امروز ساءل فاتحه و یاسین است دوستان به که ز وی یاد کنند دل بی دوست دلی غمگین است خاک در دیده بسی جان فرساست سنگ بر سینه بسی سنگین است بیند این بستر و عبرت گیرد هرکه را چشم حقیقت بین است هر که باشی و ز هر جا برسی اخرین منزل هستی این است ادمی هر چه توانگر باشد چون بدین نقطه رسد مسکین است اندر انجا که قضا حمله کند چاره تسلیم و ادب تمکین است زادن و کشتن و پنهان کردن دهر را رسم و ره دیرین است خرم آن کس که در این محنت گاه خاطری را سبب تسکین است پروین اعتصامی

این شعر را پروین اعتصامی هنگامی که مریض بوده نوشته تا بر روی سنگ قبر ان بنویسند.

راستی برای کسایی که نهایی دارن آرزوی موفقیت میکنم😭😭

نهال مامان بزرگ💞

نهال

رنجی که انسان با وجدان از اعتراف به گناه خود می‌کشد، همان مجازات اوست… آدم می‌تواند صادق باشد و در عین حال همچنان احمق… انسان یعنی « دوپای ناسپاس »! فیودور داستایفسکی

سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد وآنچه خود داشت ز بیگانه تمنا می‌کرد _حافظ