شاید چون چیزی برای از دست دادن ندارم .

ستاره بارون دیشب :)

اینجور مواقع می‌فهمی چقدر چیز برای از دست دادن داری و باید نگرانشون باشی.

اسرائیل نمیفهمه به شهری که مردمش به شیرینی میگن نارنجک نباید حمله کنه🦦

هیچوقت فکرشو نمیکردم یه روز وضع زندگیم این شکلی بشه فکر نمی کردم دغدغه ام از درس و کنکور و دوست و خانواده بشه جنگ و آینده ای که معلوم نیست چی میشه . خیلی دلم می خواد برگردم عقب به همین یه هفته پیش که درگیر امتحانا بودم حد اقلش نمی ترسیدم از اینکه خودم و عزیزام تیکه پاره شیم . کاش بیشتر قدر زندگی رو می دونستیم نمیدونم شاید من خیلی دارم شلوغش می کنم و اورثینک می کنم دربارش ولی واقعا هیچ حسی بدتر از این نیست که ندونی فردات چی میشه زنده ام ؟ مرده ام ؟ به عزا نشسته ام ؟ آیندم چیشد ؟ آرزوهام ؟ . میدونم به این راحتی نباید نا امید شد اما تو زندگی عادی بدون جنگمون هم نمیتونستیم یه پیش بینی قطعی درباره اتفاق فردامون بدیم چه برسه به الان که همه چی یهو بهم ریخت . دلم نمیاد ببینم یکی کشته شده اونم اینجایی که هچکس توقع نداشت ادم حالش بد میشه . من از خون میترسم .

انقد تو ایتا چرخیدم خودمم دارم نارنجی میشم

صاروخ الایرانی 😂😔

من قبل این هفت روز فکر میکردم می‌خوام بمیرم ولی بچه ها من واقعا دلم نمیخواد بمیرم یک عالمه برنامه داشتم برای آینده تک تکشون رو نوشته بودم. از اونجایی که من همیشه خدا رو می‌خوام همیشه فکر میکردم شاید دارم خیلی بزرگ برنامه می‌چینم و از دستم یکم دورن. ولی گفتم اشکال نداره ادم پله پله نزدیک آرزو هاش میشه ولی الان که نگاش میکنم یه ۹۱۸۱۸۱۸۱۸۸۱۸۱۸۱ سالی ازم دور به نظر میرسه. غیر ممکن. الان که دیگه نه اون برنامه ها رو دارم نه امید نه پول نه شادی نه خونه نه یار نه شوهر نه بستنی، یه موشک لطف کنه بیاد بخوره فرق سر من.

دلم میخواد برگردم به اون دوران از زندگیم که آهنگ دوست دارم زندگی رو روی آلارم گوشیم گذاشته بودم ، ورزش می کردم ، کتابای توسعه فردی و موفقیت می خوندم ، توی وقت های پرتم پادکست های مذهبی گوش میدادم ، روتین صبح و شب داشتم ، ماسک صورت می ذاشتم ، هر روز آبرسان می زدم ، کیدراما نگاه می کردم حتی جوکر می دیدم و... روزایی که هنوز امید نمرده بود .