' قلم را بر زمین نهادم ،
اما واژهای نیافتم که قامتِ تو را تمام قد بایستد .
غزلیاتِ جهان ،
در برابرِ شکوهِ چشمانت ،
فقط سایهای کمجاناند .
من در عمقِ نگاهت غرق میشوم ؛
نه از سرِ هوس ،
بلکه از جنسِ حیرت .'
با ارزش ترین چیز در دنیا...
دل آدمهاست....
اگه کسی سپردش بهت....
امانت دار خوبی باش...
ای همیشگی ترین عشق در حضور حضرت تو
ای که میسوزم سرو پا تا ابد در حسرت تو
به تو نامه مینویسم نامه ای نوشته بر باد
که به اسمت چو رسیدم قلمم به گریه افتاد
شهریار چه خوب میگه:
گَر مَرا تَرک کُنی، مَن زِ غَمَت میسوزم؛
آسِمان را به زَمین، جانِ خودَت میدوزم.
گَر مَرا تَرک کُنی، تَرکِ نَفَس خواهَم کَرد؛
بیوجودِ تو بِدان، خانه قَفَس خواهَم کَرد.