شهریار چه خوب میگه:
گَر مَرا تَرک کُنی، مَن زِ غَمَت میسوزم؛
آسِمان را به زَمین، جانِ خودَت میدوزم.
گَر مَرا تَرک کُنی، تَرکِ نَفَس خواهَم کَرد؛
بیوجودِ تو بِدان، خانه قَفَس خواهَم کَرد.
بهترین جای دنیاست
آغوش چشمانت
آن جا که دلم
رؤیا بپا میکند
در حصار لب هایت
بهشتی به پهنای
از بوسه تا عشق!