میگویند خدا در آسمان‌ هاست ، اما من او را در لرزشِ دستانم هنگام دعا ، در آرامشِ ناگهانیِ قلبم پس از یک گریه‌ی طولانی‌ ، و در آن سکوت‌ های عمیقی که تنها در آن میتوان شنید که همه چیز درست خواهد شد ، یافته‌ام . محبت‌ های او ، مثل باران است ؛ گاهی نرم و آرام میبارد تا خاکِ خشکِ روحم را تازه کند ، و گاهی تند و شدید ، تا تمامِ گرد و غبارِ مسیر را از پیش رویم بردارد . او از من با خبر تر است از آنچه من حتی در خلوتِ با خودم نمیگویم . او تمامِ آن نه هایی را که در زندگی شنیده‌ام ، با آری های پنهانش جبران کرده است . او وقتی من از مسیر خود منحرف شدم ، با مهربانیِ یک راهنما ، نه با تازیانه‌ی ملامت ، دوباره مرا به مسیرم بازگرداند . او در روز هایی که احساس میکردم هیچ تکیه‌ گاهی ندارم ، خود را تکیه‌گاهِ پنهانِ من کرد . در روز هایی که فکر میکردم در میانِ جمعیت گم شده‌ام ، نگاهِ او را در میانِ غریبه‌ ها و در آغوش طبیعت حس کردم . او محبتی دارد که از جنسِ تقاضا نیست ؛ او به من محبت میکند ، حتی وقتی من فراموش میکنم که او را صدا بزنم . خدا ، تو آن مَحرمِ راز هایی که هیچ‌ کس نمیداند ، و آن تسکین‌ دهنده‌ی درد هایی هستی که هیچ‌کس نمیبیند . سپاس برای آن لحظاتی که وقتی تمامِ دنیا بر من سخت میگرفت ، تو با لطافتی که فقط از سوی تو می‌آید ، بر من آسان گرفتی . سپاس که اجازه ندادی در تاریکی‌ ها ، روحم را از دست بدهم و با هر بار سقوط ، مرا با محبتِ خودت ، دوباره به ایستادن امیدوار کردی .. #خودنوشت

-

مشکل ما عدم داشتنِ اندیشه نیست ؛ مشکل ما عدم داشتن جرئت برای اندیشیدن است .. - علامه طباطبایی

-

إن معيَّ ربي ..

از امشب .

-

سبز ماندن میانِ ویرانی ریشه میخواهد ..

یک اشتباهِ رایج بین خیلی از آدم‌ ها وجود دارد ؛ اینکه فکر میکنند اگر کسی سکوت میکند یا لبخند میزند ، پس متوجهِ پشت‌ پرده‌ ها نیست . من به این مرحله از زندگی رسیده‌ام که خیلی خوب میدانم احترام کجاست و محبت واقعی یعنی چه این یک غریزه‌ی انسانی است‌ ؛ همانطور که یک کودکِ بی‌زبان ، بلافاصله میفهمد چه کسی پناهگاه امن اوست و چه کسی فقط ادای مهربانی در می‌آورد ، بزرگتر ها هم این را میفهمند ؛ فقط بعضی‌ ها ترجیح میدهند به روی خودشان نیاورند . من از آن دسته آدم‌ ها نیستم که برای فهمیدن ، نیازی به شنیدنِ اعتراف داشته باشم . رفتارها ، بی‌تفاوت بودن‌ ها ، وقت‌کشی‌ها و حتی آن مدلِ خاصِ نادیده گرفتن‌ ها ، برای من بلند ترین صدا ها را دارند . من در گذشته از ندانستن یا ساده‌ لوحی ضربه نخوردم ؛ من از امیدواریِ بیجا ضربه خوردم . به اینکه شاید با گذشت زمان ، واقعیتِ آدم‌ها عوض شود . حالا دیگر چیزی به اسمِ سوء تفاهم در روابط‌م ندارم . خیلی شفاف میبینم چه کسی برای حضور در زندگی‌ام میجنگد و چه کسی فقط در نقشِ یک تماشاچیِ سرد بازی میکند . نیازی به توضیح نیست ؛ من خیلی زود تر از آنچه فکرش را بکنی ، جایگاهِ آدم‌ ها را در ذهنم مشخص میکنم . #خودنوشت