⭕️ خود کرده را تدبیر نیست! ◾️حضرت آقا بزرگتر شیعه بود. بزرگتر تنها مکتبی که جرئت دارد بگوید آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند و اسرائیل را هم از صحنه روزگار محو می‌کنیم. دشمن تا چندسال پیش خیال می‌کرد کوچک‌ترین تعرضی به آقا منجر به موجی از آشوب و ترور و حرکات ایذایی خواهد شد. حداقل ترسش را داشت. ترور حاج‌قاسم و انتقام بد ما و بعدتر ترور شهید رئیسی و سلسله اتفاقات بعدی و هضم‌کردن ضربه توسط آقایان، معادلات و پیش‌فرض‌های دشمن را با دگرگونی بنیادین مواجه ساخت که اگر ایرانی‌ها برای انتقام نزدیک‌ترین یاران رهبرشان از قواعدبازی خارج نمی‌شوند، شاید... ◾️جریانی در کشور معتقد بود ما آمادگی نزاع گسترده با آمریکا و اسرائیل را نداریم. اگر دقت کنید چند وقتی است کلیدواژه‌های پرتکرار سال های ۱۴۰۳ تا اوایل ۱۴۰۴ یعنی تله جنگ و تله تنش و... چندوقتی است به گوش‌تان نخورده، چون اکثر قائلانش به شهادت رسیدند. مدتها بود این حرف را خودخوری میکردم و نمی‌گفتم اما بنظرم باید تعارف را کنار گذاشت و صریح گفت که شهادت برخی عزیزان خروجی و نتیجه‌ سیاست ها و راهبردهایی بود که خودشان‌ آن را نمایندگی و بیان و اجرا می‌کردند. نمی‌خواهم اسم ببرم ولی بسیاری می‌دانند کدام یک از عزیزان در جلسات مهم تصمیم گیری نظام از ادبیات اشتباه تله تنش و‌ تله جنگ استفاده میکردند! برخی شان که علنی و رسانه ای هم می‌گفتند! هر وقت به این موضوع فکر میکنم یاد دیالوگ ماندگار مختار خطاب به یارانش و بعد سکانس سربریدن برخی از یارانش می افتم! ◾️بازه زمانی بعد از طوفان‌الاقصی تا پیش از سقوط اسد، بهترین پنجره زمانی برای پیش‌برد سیاست وحدت ساحات بود و هنوز حزب‌الله ضربه‌ای نخورده بود، سوریه و امکان هم‌مرزی با سرزمین‌های اشغالی پابرجا بود، رژیم درحال دست و پازدن در باتلاق غزه بود و ایران و یمن و عراق در بالاترین سطح آمادگی بودند اما شوربختانه تصمیم سازان نظام که الان اکثرا به شهادت رسیدند، معتقد به همان ادبیات دفن‌شده تله‌جنگ بودند و سیدحسن نصرالله، غزه و سوریه را به صورت حداکثری و‌ نه حداقلی تنها گذاشتند. آوردن حداقل دو جنگ به خانه، دستاورد آن‌هایی بود که معتقد بودند باید یک نفر در این نظام باشد که تصمیمات سخت را بگیرد. جنگ، حاصل دفاع بد و سیاست های اشتباه آن‌هاست. برخی شان در جلسات خصوصی گفته بودند که اساسا عملیات طوفان‌الاقصی اشتباه و غلط بوده است! خدایش رحمت کند! ◾️نهایتا دشمن که دید سیدحسن را بزند ما دست‌به‌ماشه نظاره می‌کنیم، رده اول تا سوم کل نیروهای مقاومت را بزند ما دست‌به‌ماشه تماشا می‌کنیم، آتش‌بس‌های غزه و لبنان را نقض کند ما دست‌به‌ماشه نگاه می‌کنیم،حتی آقا را شهید می‌کند ما دست‌به‌ماشه مذاکره می‌کنیم، به این نتیجه می‌رسد که شاید اصلا ماشه‌ی دیوانه واری وجود ندارد! و این همان میراثِ بد به‌جا مانده از قبلی‌هاست. تنها راه‌حل کمتر ضرر کردن مملکت و ملت ما، عاشورایی جنگیدن است. ◾️محاسبات خیالی را قبلی‌ها و برخی فعلی ها انجام دادند و نتیجه‌اش تا اینجا شد دوسال جنگ و آشوب پیاپی و هزینه‌هایی که فکرش را نمی‌کردیم. یک‌بار هم بجنگیم، شاید محاسبات را خدا به‌هم زد. جنگ اگر تلخی هم داشته باشد، به قول معروف یه پایان تلخ بهتر از یه تلخیه بی‌پایانه. صریح می‌گویم نگاه فعلی و چیرگی یافته اغلب مسئولین کشور تفکری عميقا جنگ ساز است. ایده تنش زدایی و نیفتادن در تله جنگ ما را از درگیری در مرزهای اسرائیل به درگیری در کوچه پس کوچه های تهران و اصفهان کشاند! عبرتی نخواهند گرفت و این دست فرمان ادامه‌ خواهد داشت! فعلا فقط دعا از دستمان برمی آید، خدایا کشور را از این تفکر مسموم نجات بده! ◾️@MASHOUF401

◾️@MASHOUF401

مغالطه رایج: «نمیشه به امام تحمیل کرد! » «امام رو تضعیف میکنی!» یک #پلاکارد تبیین‌گر ارزشش از هزاربار پرچم‌ چرخاندن بیشتره ..... ....

⭕️ کیهان: پاسخ ویزا ندادن آمریکا به عراقچی، توقف مذاکره است پاسخ بلدن؟ ◾️@MASHOUF401

💐 عرفه؛ سقوطِ «من» و اوجِ «دیدار» ‌ ⭕️ عرفه، دعایِ «تمام شدنِ خودم» و «پیدا شدنِ اوست!» در روزهای اخیر که به عرفه نزدیک می‌شدیم، شاید دعایِ پرمضمونِ امام حسین (ع) را زیاد شنیده باشیم. اما تا به حال فکر کرده‌ایم که این دعا، واقعاً در دلش چه حرف‌هایی دارد؟ عرفه فقط یک مناسکِ مذهبی نیست؛ یک نقشه‌ی راهِ شگفت‌انگیز است برای اینکه بفهمیم «من»ِ واقعیِ ما کجاست و چطور می‌توانیم از «خودِ خیالی»مان عبور کنیم و به «حقیقت» برسیم. ‌ ⭕️ ۱. «منِ فقیر»، شروعِ همه‌ی ماجرا! بزرگترین توهمِ ما این است که فکر می‌کنیم «خودمان» هستیم؛ یعنی موجودی مستقل که روی پای خودش ایستاده. اما امام حسین (ع) در عرفه، اولین سیلیِ واقعیت را به این توهم می‌زنند: «من در عینِ غنا هم فقیرم.» این یعنی چی؟ یعنی ما اصلاً «خودِ مستقلی» نداریم! هستیِ ما، یعنی همین که هستیم، کاملاً وابسته به یک منبعِ بی‌نهایت غنی است. فهمیدنِ این «فقرِ ذاتی»، در واقع یعنی نابود کردنِ «ادعایِ استقلال»؛ یعنی قبول کنیم که ما فقط و فقط، جلوه‌یِ او هستیم. عرفه، همین خودشناسیِ عمیق است. ‌ ⭕️ ۲. «یک رنگ شدن» با همه‌ی عالم! وقتی فهمیدیم که «من»ِ ما، آن‌قدرها هم که فکر می‌کردیم «من» نیست، تازه می‌توانیم به عالمِ اطرافمان جورِ دیگری نگاه کنیم. سوالِ مهمِ امام (ع) اینجاست: «آیا برای غیرِ تو، ظهوری هست که برای تو نباشد؟» این یعنی تمامِ این دنیایی که می‌بینیم، از کوچکترین ذره تا بزرگترین کهکشان، فقط و فقط «نمایشِ» او هستند. ما به جایِ دیدنِ «چیزهایِ مختلف»، باید یاد بگیریم «او» را در همه‌ی این‌ها ببینیم. عرفه، روزِ عبور از نگاهِ «چندگانه» به نگاهِ «یگانه» است. ‌ ⭕️ ۳. «دل کندن» از همه، تا «دل دادن» به او! اما رسیدن به این مرحله، یک شرطِ اساسی دارد: باید از همه‌ی چیزهایی که ما را از «او» دور نگه می‌دارند، دل بکنیم. این «انقطاع» یعنی همین. یعنی وقتی در عرفه، دست به دعا برمی‌داریم، تمامِ دل‌مشغولی‌هایِ نفسانی، توهماتِ خودبزرگ‌بینی و وابستگی‌هایِ پوچ را کنار بگذاریم. این پاکسازیِ #دل، مثلِ خانه‌تکانی است؛ تا وقتی قلبمان از غیرِ او خالی نشود، جایِ حضورِ او نخواهد بود. ‌ ⭕️ نتیجه: «خود» رفتنی است، «حقیقت» ماندنی! دعای عرفه، یک پیامِ روشن دارد: «منِ» تو، آن‌طور که فکر می‌کنی، وجودِ مستقلی نیست. این «منِ خیالی» باید فرو بریزد تا «حقیقتِ وجود» آشکار شود. #عرفه، روزِ پایانِ توهمِ خودی و آغازِ یقینِ شهودی است. روزی که در آن، انسان از «خیالِ هستی» عبور کرده و به «یقینِ حضور» می‌رسد. #اللّهُمّ_عَجّلْ_لِوَلیّکَ_الفَرج🤲 ◾️@MASHOUF401

‌ ♻️ صبر، صبر، صبر فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَاسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ بِالْعَشِيِّ وَالْإِبْكَارِ (سوره غافر آیه ۵۵) پس صبر کن که وعده خدا حق است و برای گناهت آمرزش بخواه و به هنگام صبح و شام، با ستایش پروردگارت، او را تسبیح گوی. معنای «گناه» در استغفار پیامبر(ص) یکی از چالش‌های تفسیری این آیه، دستور خدا به پیامبر (ص) برای استغفار از گناه است، در حالی که مسلمانان بر عصمت پیامبر (ص) از گناه اتفاق نظر دارند. مفسران دیدگاه‌های متعددی بیان کرده‌اند: · ترک اولی: گناه در اینجا به معنای «ترک کار بهتر» است، نه ارتکاب گناه واقعی. یعنی کار حرام یا واجبی ترک نشده، بلکه کار نیکوتر و برتری انجام نشده است. · گناه امت: «ذنبک» در حقیقت به گناهان امت اشاره دارد و پیامبر (ص) مأمور است برای آنها استغفار کند. این نوعی لطف الهی و شفاعت است. · استغفار عبادتی: استغفار خود یک عبادت است، حتی اگر گناهی وجود نداشته باشد. این دستور برای تعلیم امت و نشان دادن مقام بندگی است. · خطورات ذهنی: در شرایط سخت و فشار مشرکان، خطوراتی از ناامیدی یا نگرانی از تأخیر نصرت الهی برای پیامبر (ص) پیش آمده بود که باید از آنها استغفار می‌کرد. علامه طباطبایی در المیزان می‌فرماید: «آن جناب دارای عصمت است و گناه به معنای معروف یعنی مخالفت امر مولوی برای ایشان تصور نمی‌شود». ارتباط سه فرمان (صبر، استغفار، تسبیح) این سه دستور مکمل یکدیگرند: صبر/ تحمل سختی‌های در راه تبلیغ استغفار/ پاکسازی نفس از هرگونه کدورت و غفلت تسبیح/ حفظ ارتباط با خدا و تقویت روحیه توکل ◾️@MASHOUF401

‌ ♻️ وقتی می‌گویند همه چیز با رهبری هماهنگ است. وقتی رسانه‌هایشان تیتر می‌کنند که تصمیم‌ها با اذن رهبری است، باید ترسید! چرا باید ترسید؟ جملات تاج‌زاده یادتان هست! توصیه هاشمی رفسنجانی به خاتمی که هر چه رهبری گفت بگو حتما چشم ولی کار خودت را بکن. دقیقا از فرزندان آن پدر معنوی باید ترسید وقتی می‌گویند ما بدون هماهنگی و بدون اذن رهبری کاری نمی‌کنیم. #اللّهُمّ_عَجّلْ_لِوَلیّکَ_الفَرج🤲 ◾️@MASHOUF401