هیچ‌کس نمی‌بیند چند بار در طول روز خودم را جمع می‌کنم ؛ صبح تکه‌های دلم را کنار هم می‌گذارم ؛ ظهر لبخند را روی صورتم می‌چسبانم ؛ عصر با آدم‌ها می‌خندم ؛ غروب به خودم امید می‌دهم که همه‌چیز درست می‌شود ؛ اما شب ! تمام نقش‌هایی که بازی کرده‌ام کنار می‌روند ؛ می‌مانم من ، یک اتاق ِساکت و ذهنی که بلد نیست دست از فکر کردن بردارد ؛ شاید خسته‌ترین آدم‌ها همان‌هایی باشند که بیشتر از همه لبخند می‌زنند 💛 : ))))))) .

من نمی‌دانستم معنی هرگز را تو چرا بازنگشتی دیگر ؟

هر بار که می‌خواهم فراموش کنم ؛ زندگی بهانه‌ای پیدا می‌کند برای یادآوری ؛ یك آهنگ ؛ یك خیابان ؛ یك عطر ؛ یا حتی یك غروب ساده ؛ بعد شب از راه می‌رسد و ذهنم همه‌چیز را از اول تعریف می‌کند ؛ آدم گاهی نه اسیر گذشته ؛ که اسیر یادآوری‌هایش می‌شود 💚 = )))))) .

در اولین آغوشی که فهمیده شوم زار زار اشك خواهم ریخت . .

غارت دل سهل باشد غارت جان کرد و رفت ؛

نمی‌دانم اگر موسیقی و چای و قهوه را نداشتم ؛ اگر با نور ؛ اگر با گیاه و با شعر حالم تسکین نمی‌یافت ؛ اگر پاییز و بهار ؛ تابستان و زمستان ؛ باران و برف را دوست نداشتم ؛ برای دلخوشی در تهی‌ترین حالات ِممکن جهانم به کدامین اتفاق چنگ می‌زدم ؟ کدامین طعم و تصویر را بهانه می‌کردم کدامین دلخوشی کوچك را در آغوش می‌کشیدم تا به وجودم بقبولانم ؛ زندگی هنوز در جریان است 💙 = )))))))) .

و اگر دیر رسیدی نگران نباش انتظار سال‌هاست همدم ِدل ِمن است .

بریم واسه یه تقدیمی پر جذب؟🌚