اسپانسر ِهمه آرزوها شُکرت ؛

ما بزرگ نشدیم فقط یاد گرفتیم بی‌سروصدا خسته باشیم . با یك فنجون چای با یك آهنگ با یك لبخند نصف ِ جلوی ِآینه . اما هنوزم یه جایی توی دلمون بچه‌ای هست که با دیدن رنگین‌کمان ذوق می‌کنه و با صدای بارون دلش می‌خواد پنجره رو باز کنه . دنیا اگه بخواد قشنگ باشه از اونجا شروع می‌شه ؛ از همونجایی که دل کوچکی سرش ُبالا می‌گیره و میگه اشکال نداره‌ فردا شاید بهتر باشه . از اون لحظه‌ای که بعد ِکلی خستگی می‌فهمی هنوز هم امید هست شاید کوچك ولی زنده . قشنگی دنیا همینه ؛ در لبخندهای ِنصف‌ ِ؛ در آدم های نصفه‌راهی که هنوز می‌مانند ؛ در پیام‌های ِدلم برات تنگ شده‌ی ساده‌ ؛ در چراغی که توی دل تاریکی روشن می‌ماند . بزرگ شدن یعنی یاد بگیری با دلت زندگی کنی ؛ حتی اگه روحت خسته‌ست . یعنی هنوز از ته دل برای یه غروبِ نارنجی ذوق داشته باشی . با یك آهنگ قدیمی غرقِ خاطره بشی باور کن ؛ همین لحظه‌ها که می‌گذرند همین نفس کشیدن‌های ِساده نشون می‌ده که زندگی، با تمام ِفراز و فرودها ارزش‌ ِدوست داشتن ُداره و زیبایی‌اش در همین سادگی‌هاست . - نویسنده دهه هشتادی .

خسته میشم ؛ ناراحت میشم ؛ دلم‌ میگیره ؛ یك فنجان چای حالم ُخوب میکنه . منظورتون چیه که بدون ِچای زندگی میکنید ؟!

رها کن جهان را چایت یخ کرد ؛

زندگی را همین اتفاقات ساده جذاب می‌کند . خانه‌ی ِقدیمی و کاهگلی ِمادربزرگ آن‌قدر آرامش و محبت دارد که خانه‌های ِلوکس و چند صد میلیاردی شامل چنین آرامشی نمی‌شود . آن‌قدر روی زمین خوابیدن می‌چسبد که خوابیدن بر روی تخت ِفلان مدلی این لذت را ندارد . صدای قل‌ قل کردن سماور خانه مادربزرگ نشانی از زندگی و طراوت است صدایی که آن را در خانه‌های دیگر نمی‌توانی بشنوی . گاهی یك پیاده‌روی کوتاه در هوای بعد از باران آن‌قدر حالت را خوب می‌کند که هیچ سفر ِپر خرجی نمی‌تواند جای آن را بگیرد . گاهی یک گفت‌وگوی ساده از هزار مهمانی ِرسمی و پرزرق‌ ُبرق باارزش‌تر است . نشستن روی جدول ِکنار خیابان و خوردن یک لیوان چای ساده با آدم مورد علاقه ؛ خیره شدن به آسمانی که آرام آرام رنگ عوض می‌کند . زندگی در همین لحظه‌ های بی‌ادعا است . شاید اگر کمی ساده‌تر زندگی کنیم حال ِدل‌هایمان بهتر باشد و لبخندهای‌مان واقعی‌تر . - از افق خانه قدیمی مادربزرگ . - نویسنده خوش‌ذوق دهه هشتادی .

هرکجای‌این‌دنیاباشیم‌درمحضر ِامام‌زمانیم؛

ببخش که تنها در غروب‌های جمعه چشم‌ هایمان از هیاهوی دنیا کنده می‌شود و به یاد تو می‌افتد . ببخش اگر دل‌ هایمان آن‌قدر که باید ؛ کوچه‌ به‌ کوچه به دنبالت نمی‌گردد و نام مهربان تو گاهی زیر غبار روزمرگی‌ها پنهان می‌ماند . آقا جان در هر غروب جمعه آسمان شهر بوی ِدلتنگی می‌گیرد انگار تمام عالم نبودن تو را به سوگ می‌نشیند‌ . دل‌ها بی‌قرار می‌شوند خیابان‌ها آرام نمی‌گیرند و سکوت خانه‌ها آهسته نام تو را تکرار می‌کند . ببخش که دعای فرج روی لب‌ هایمان هست اما در رفتار و زندگی‌ مان نشانی از انتظار نیست ببخش که گاهی ظهور را می‌خواهیم بی‌آن‌که خود را برای میزبانی از نگاه تو آماده کرده باشیم مولای غایب از نظر و حاضر در دل ما بی‌تو هر جمعه را با حسرت غروب می‌کنیم و هر بار با شرمندگی عرض میکنیم : کاش این جمعه آخرین جمعه‌ی بی‌تو باشد . بیا که جهان سال‌هاست در فراق تو پیر شده زمین چشم‌به‌راه قدم‌های توست و دل‌های خسته‌ی ما هنوز با هر "اللهم عجل الولیک الفرج " به فردایی روشن‌تر با حضور تو دل می‌بندد . - این‌بار از افق ِجمکران با قاب ِفیروزه‌ای‌رنگ . - نویسنده دهه هشتادی .

امید آخرین چیزی ِکه مي‌میره ؛