‘عجب صدایِ نوازشگری داشت.
او میتوانست با آن صدا آدم را، حتی آدمی
را که شتاب داشت، حتی آدمی را که خیالاتی
شده بود، رام کند.
تقصیر ادبیات فـارسـی است
که بعد از من و تو ما نمیآید ؛ او میآید . . .
فاصله بیمعناست میانِ آدمهایی که در قلب یکدیگر زندگی میکنند .
فاصله بیمعناست میانِ آدمهایی که در قلب یکدیگر زندگی میکنند .
شاید فکر کنی تنهایی، شاید حس کنی خیلی چیزارو از دست دادی اما زندگی همیشه از جایی که فکرشو نمیکنی برمیگرده همیشه یه فصل تازه هست ، یه آدم تازه ، یه حس تازه ، فقط باید از این تاریکی عبور کنی.
آنها هفتاد خط توهین برای من نوشتند،تنها چیزی ک اذیتم کرد ،غلط های املایی شان بود!