″رایحه″
به قولی خنده از غم بود و حتی یک نفر هم شک نکرد...
ما شک کردیم و گویی آن نفر به درد خود اعتراف نکرد
من آدمیم ک همیشه میدونم فلان کاری که دارم انجامش میدم اشتباهه
ولی قصد ندارم بیخیالش بشم و ادامه میدم...
وقتی به یه نفر که حالش بدتر از خودمه دلداری و امید به فردایی سبز میدم یاد این شعر می افتم:
"خود خزانیم و دم از شوق بهاران میزنیم"
ای بابا :)