ارتباط با آدما مثل پیازسرخ کردنه به توجه نیاز داره و حائز اهمیتِ پیوسته هست. چشم ازش برداری و بعد برگردی دیگه اون چیزی که بوده نیست...

اون روزی که غذا میپزم:

چرا من نفهمیدم چی شد؟😑

یه فاتحه لطفاً ؟:)

به‍ یاد ِ خنده‍ هایت تا ابد گریه‍ خواهم کرد .

هنوز رفتنت نیست در باورم .🖤

ولی چرا هر فیلمی که میبینم باید تهش با مرگ شخصیت مورد علاقه ام و خوشبخت شدن شخصیتی که از اول فیلم رو مخمه تموم بشه؟؟

الان دلم می خواد چشمام رو ببندم و چند دقیقه کسی باهام کاری نداشته باشه و وقتی چشام رو باز میکنم و به اطرافم نگاه میکنم همه چیز عوض شده باشه و دیگه زندگی کاملا به خواست من بچرخه!

اگه آدم های اطرافم هم مثل هوش مصنوعی و اکسپلور و ویترین سلیقه ی منو می دونستن الان هیچ دوستی نداشتم!

اندوه که از حد بگذرد، جایش را میدهد به یک بی‌اعتنایی مزمن. دیگر مهم نیست بودن یا نبودن، دوست داشتن یا نداشتن آن‌چه اهمیت دارد یک کشداری رخوتناک حسی است که دیگر تو را به واکنش نمی‌کشاند و در آن لحظه در سکوت فقط نگاه میکنی و نگاه میکنی. - صادق هدایت

قدرت یعنی این که انقدر آخر پیام بهش بگی "قبادِز" که اونم الان این طوری ازت خداحافظی کنه😎

من همونی ام که از کلاس سوم به بعد حرفام و احساساتم و رو کاغذ به بقیه میزنم بعد شما انتظار دارید من همون طور که باهاتون چت میکنم و درد و دل میکنم تو حضوری رفتار کنم؟