امام حسن مجتبی(علیه‌السلام): «عَجِبْتُ لِمَنْ يَتَفَكَّرُ فى مَأْكُولِهِ كَيْفَ لا يَتَفَكَّرُ فى مَعْقُولِهِ، فَيُجَنِّبُ بَطْنَهُ ما يُؤْذيهِ، وَ يُودِعُ صَدْرَهُ ما يُرْدِيهِ» در شگفتم از کسی که درباره خوراکی‌های خود اندیشه و تأمل می‌کند ولی درباره غذا و نیازمندی‌های فکری و عقلی‌اش تأمل نمی‌کند؛ پرهیز می‌کند از آنچه معده‌اش را آزار می‌دهد و سینه و قلب خود را از پست‌ترین چیزها پر می‌کند. 📚 بحارالانوار، ج ۱، ص ۲۱۸

بسم‌الله

نَحْنُ خَلَقْنَاهُمْ وَشَدَدْنَا أَسْرَهُمْ وَإِذَا شِئْنَا بَدَّلْنَا أَمْثَالَهُمْ تَبْدِيلًا ما آنها را آفریدیم و پیوندهای وجودشان را محکم کردیم، و هر زمان بخواهیم جای آنان را به گروه دیگری می‌دهیم! دهر/آیه ۲۸

اُنظُر إلَی ما قالَ وَ لا تَنظُر إِلَی مَن قالَ. نگاه کنید به آن چیزی که می‌گوید و نگاه نکنید به کسی که می‌گوید.

دستور داد به هر یک از مسلمانان، سه دینار بدهند. غلام سیاهی آمد و سه دنیار خود را گرفت. مردی از انصار آنجا بود؛ به مولا گفت: یا امیرالمومنین؛ این غلامِ من بود؛ که دیروز آزادش کردم! آیا من و او را برابر و یکسان قرار میدهی؟! به او فرمود: من در کتاب خدا دقت کردم! و هیچ مزیتی برای فرزندان اسماعیل، نسبت به فزندان اسحاق نیافتم... _او میزان‌حق‌و‌باطل‌بود؛ نه میزان‌سیاهی‌و‌سفیدی! کافی‌،ج۸‌،ص۶۹

-این انسان ها نیستند که...

-نجف به رقص درآرد مرا به رغم کسالت!...

پناه‌من! تنگ‌ در آغوش‌ بگیر‌ این‌ خسته‌دل‌ تنها را‌ جز‌ تو‌ پناهی‌ نیست‌ در وادی‌ این‌ آشوب‌ها -معبودِمن

بسم‌الله

وَوَرِثَ سُلَيْمَانُ دَاوُودَ وَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَأُوتِينَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍ إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِينُ و سلیمان وارث داوود شد، و گفت: «ای مردم! زبان پرندگان به ما تعلیم داده شده، و از هر چیز به ما عطا گردیده؛ این فضیلت آشکاری است.» نمل/آیه ۱۶