امیرالمومنین‌علیه‌السلام: هر دردی، دوایی دارد. نثراللالی،ج۱،ص۹۶

و اما تیر خلاص را زد در حالی که دست‌های یدالله را بالا برده بود؛ باصدای بلند دعا میکرد: پروردگارا؛ هر کسی علی‌علیه‌السلام را رها کرد، رهایش کن... خطبه‌غدیر

گویند که از غیر علی چشم بپوش هر جا نگرم علی(ع) بود غیری نیست...! بسم‌الله

حاجب بروجردی قصیده ای زیبا در مدح امیرالمومنین(علیه‌السلام) سروده بود که شاه بیتش این است؛ «حاجب اگر محاسبه‌ی حَشر با علی ست من ضامنم، که هرچه بخواهی گناه کن» همان شب مولاعلی(علیه‌السلام) به خوابش آمد و فرمود: اگرچه محاسبه در دست ماست، اما بگذار من بیت آخر شعرت را اصلاح کنم و بیت آخر را این گونه بنویس؛ «حاجب اگر محاسبه‌ی حَشر با علیست، شرم از رُخ علی کن و کمتر گناه کن» قسیم‌النار‌والجنه

●آقا امیرالمؤمنین(علیه‌السلام): چه بسیار دوری که از نزدیک،نزدیکتر است و چه بسیار نزدیکی که از دور، دور تر است! نهج‌البلاغه،نامه۳۱

کارِ ما را بسپردند در دو دنیا به علی؛ طفل را دست کسی غیر پدر نسپارند... بسم الله

پیامبر اکرم (ص) فرمود: یاعلی؛ ۵ چیز باعث مُردن دل میشود! _ زیاد خوردن _ زیاد خوابیدن _ زیاد خندیدن _ زیاد غصه خوردن _ حرام خوردن، که ایمان را دور می‌کند. نصایح‌،ص۲۱۹

• بُشره فی وَجهه • و حُزنه فی قَلبه که شادی مومن، در‌ چهره‌اش، و اندوه او، در دلش است... نهج‌البلاغه،حکمت۳۳۳

عقیقِ سرخ از آتش نداشت واهمه‌ای کسی که کفو علی می‌شَود جگر دارد کمر به یاریِ تنهاییِ علی بسته میانِ کوچه اگر دست بَر کمر دارد سَرِ علی به سلامت چه باک از این سَردرد مُحبّتِ ولی‌الله دردِ سر دارد... - مجید تال -

عبا میتکاند علیﷺ؛ و باران‌ بر زمین میریخت... بسم‌الله

غم‌هایش، لحظه‌ای پایان نمیگیرد! نه برای شاه و نه برای رعیت... _ امیرمومنان‌علیه‌السلام از دنیا‌ میگفت. دیوان‌امام‌علی‌ﷺ،ص۳۹۰

📜 وَ قَالَ (علیه‌السلام): اِذا اَقْبَلَتِ الدُّنْيا عَلَى أَحَدٍ أَعَارَتْهُ مَحاسِنَ غَيْرِهِ، وَ إِذا أَدْبَرَتْ عَنْهُ سَلَبَتْهُ مَحاسِنَ نَفْسِهِ. 🔻 امام علی (علیه‌السلام) فرمود: وقتی دنیا به کسی رو کند، خوبی‌های دیگران را هم به او نسبت می‌دهند؛ و وقتی پشت کند، خوبی‌های خودش را هم از او می‌گیرند. 🔍 یعنی: 🔸 نگاه مردم وابسته به اوج و فرود دنیاست. 🔸 وقتی دنیا همراه تو باشد، همه تو را بزرگ می‌بینند؛ 🔸 اما اگر دنیا پشت کند، حتی خوبی‌های واقعی‌ات هم نادیده گرفته می‌شود. پس معیار، نگاه مردم نیست؛ ملاک، حقیقت انسان است. 🌱 حکمت ۱۲۷ نهج‌البلاغه