—

و امروز ، 9 ذی الحجه که حسین (ع) در صحرای عرفات با خدایش مناجات کرد و در فرازی از مناجاتش ، خدا را به رحمتش صدا زد که اجازه نداد پسر ابراهیم(ع) جلوی چشمش ذبح شود ؛ "یا مُمسِکَ یَدَی ابراهیمَ عن ذِبحِ إبنِهِ بعدَ کِبَرِ سنِّهِ و فَذاءِ عمرِهِ "

—

مشعر حق! عزم منا کرده ای ؛ کعبۀ شش گوشه بنا کرده ای . . .

تیر، تنت را به مصاف آمده ست ؛ تیغ، سرت را به طواف آمده ست . . .

ألسلامُ علی الرُؤُوسِ المُفَرَّقَةِ عنِ الأبدان . . . ؛

حسین جان! ای آبروی دو عالم 0:44 صبحِ دهم بیا و این کلب درَت را ببر 1:25 ابوفاضل! من فدای حریمت 2:45 شنبه به شنبه روزیِ ما زِ درِ او رسد 3:24

اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي أَخْشَاكَ كَأَنِّي أَرَاكَ وَ أَسْعِدْنِي بِتَقْوَاكَ وَ لاَ تُشْقِنِي بِمَعْصِيَتِكَ وَ خِرْ لِي فِي قَضَائِكَ _دعای عرفه .

خیز و از جا ، آبرویم را بخر علی اکبر . . . ؛

میگن وقتی حضرت علی اکبر روی زمین افتاد ، سیدالشهدا سراسیمه به سمتش رفت و وسط راه از اسب افتاد ؛ بقیه راه رو با سرِ زانو روی خاک به سمت جوونش رفت و با بهت و حیرت بهش نگاه میکرد میگن سرشو روی پیشونی پسرش گذاشت و اشک از چشماش جاری شد