گاهی فراموش می‌کنی که فراموش شدی . .

آدم عادت عجیبی داره ؛ گاهی اونقدر به خاطره‌ها سر می‌زنه ، اونقدر گفت‌وگوهای قدیمی رو مرور می‌کنه و اونقدر تویِ ذهنش ادامه‌ی اتفاقات رو می‌نویسه که مدت‌هاس تموم شدن ، که یادش می‌ره طرفِ دیگهٔ قصه ، مدت‌هاست از اون صفحه عبور کرده .

چون دنیا ، هیچ‌وقت برای هیچ‌کس متوقف نمی‌شه . آدما راهشون رو ادامه می‌دن . خونه عوض می‌کنن ، شهر عوض می‌کنن ، دل عوض می‌کنن ، آرزوهای تازه پیدا می‌کنن و گاهی حتی اسم کسایی رو که روزی تمام زندگی‌شون بودن ، کمتر و کمتر به زبون میارن . این قانونِ تلخ زندگیه .

بنظرم سخت‌ترین لحظه ، وقتی نیس که می‌فهمی کسی رفته . سخت‌ترین لحظه ، وقتیه که می‌فهمی فقط خودت موندی . فقط تویی که هنوز گاهی بی‌اختیار اسمش رو توی ذهنت تکرار می‌کنی ، هنوز از کنار بعضی خیابونا آروم‌تر عبور می‌کنی ، هنوز با شنیدن یه صدا یا دیدن یه رنگ ، چند سال به عقب برمی‌گردی . و درست همون لحظه‌اس که باید از خودت بپرسی : چقدر دیگه می‌خوای مهمونِ گذشته بمونی؟

با خودم می‌گم شاید وقتش رسیده باشه که بپذیرم ، بعضی آدما قرار نبود تا آخر داستان کنارم بمونن . قرار بود چیزی یادمون بدن ، زخمی بذارن ، ما رو بزرگ‌تر کنن و برن . گاهی بزرگ شدن ، نه تو پیدا کردن آدمای تازه ، که تو رها کردن کسایی که مدت‌هاست رفتن ولی هنوز تو ذهن ما زندگی می‌کنن و ادامه دارن .

اما حقیقت اینه که زندگی ، منتظر هیچ خاطره‌ای نمی‌مونه . اگه تو سال‌ها پشت یه در بسته بایستی ، خورشید از پنجره‌های دیگه برای دیگران طلوع می‌کنه .

و اینکه هیچ‌وقت قرار نیست بفهمیم آخرین بار کِیه بزرگ‌ترین رنجه !

ضمیمه*

امیدوارم بتونم یه روز خاطرات پنهون شده پشت آهنگ‌های قدیمی رو فراموش کنم و بریزم دور همشونو .

کاش با خاطره‌ها تنها نمونم .

شعری که هی توی ذهنم پلی می‌شه ؛

گفتی که غمت مدام باشد؟ باشد . جز وصل توام ،حرام باشد؟ باشد . خواهم به تو رخ به رخ سلامی بدهم گر مرگ در آن سلام باشد ، باشد !(: