امیدوارم بتونم یه روز خاطرات پنهون شده پشت آهنگ‌های قدیمی رو فراموش کنم و بریزم دور همشونو .

کاش با خاطره‌ها تنها نمونم .

شعری که هی توی ذهنم پلی می‌شه ؛

گفتی که غمت مدام باشد؟ باشد . جز وصل توام ،حرام باشد؟ باشد . خواهم به تو رخ به رخ سلامی بدهم گر مرگ در آن سلام باشد ، باشد !(:

امروز یه جمله‌ای خوندم که ذهنم تقریباً کل روز درگیرش بود ،

اگر روابط پیچیده انسانی وجود نداشت ، بی‌دلیل بهت زنگ می‌زدم و حالتو می‌پرسیدم !

با خودم گفتم واقعاً چقد ما زندگی رو برای خودمون سخت کردیم . برای گفتن جملهٔ [ امروز یادت افتادم ] باید دنبال هزار هزار دلیل بگردی تا خودتو دیگران رو قانع کنی .

ما اونقدر به احساساتمون اما و اگر اضافه کردیم که گاهی خودِ احساس ، قبل از اینکه ابراز بشه فدایِ قانون‌های نانوشتهٔ ما می‌شه ؛

اصلاً کی گفته نباید اولین نفر پیام بدی؟ کی گفته نباید به رهگذر تویِ خیابون لبخند بزنی؟ کی گفته وقتی دلتنگ کسی شدی پنهونش کنی؟ کی گفته نباید با یه سالمند غریبه چند دقیقه هم‌صحبت بشی ، فقط چون احساس کردی به یک گفت‌وگو احتیاج داره؟ کی گفته نباید به دوستی که مدت‌هاست خبری ازش نداری ، از آسمون عکس بفرستی و بنویسی : با دیدن قشنگیش یاد تو افتادم ! کی گفته نمی‌تونی بدون مناسبت ، برای مامانت گل بخری؟ کی گفته نمی‌تونی از بابات بابت گذروندن یه روز طاقت‌فرسا تشکر کنی؟ کی گفته نباید اگه از کسی دلخوری ، فرصت توضیح دادن بهش بدی ، قبل از اینکه در ذهنت محکومش کنی؟

ما احساساتمون رو اونقدر پشت منطق ، غرور ، ترس و هزار جور حساب‌وکتاب پنهون کردیم که گاهی خودمونم یادمون می‌ره آخرین بار کی بدون ترس ، بدون نقاب و بدون فکر کردن به قضاوت دیگران ، فقط چیزی رو که دلمون می‌خواست انجام دادیم !

https://daigo.ir/secret/p-4a5a8411 اگر روابط انسانی پیچیده نبود ، شما چیکار می‌کردین؟

از وقتی که ذهنم پر از جمله‌ و کلمه‌ست ولی نمی‌تونم حرف بزنم و کلمات رو کنار هم بچینم متنفرم .