؛

ذهنم پر از ای‌کاشه ؛

ولی بزرگ‌ترینشون اینه : ای‌کاش بعضی راه‌ها رو نصفه‌ونیمه رها کرده بودم .

ای‌کاش بعضی جاها ، قبل از اینکه تمام توانمو بذارم و آخرش خسته و خالی برگردم ، می‌فهمیدم که هر راهی قرار نیست منو به مقصد برسونه . شاید بعضی از ای‌کاشای من ، دقیقاً از جایی شروع شدن که باید می‌گفتم : [ دیگه بسه ، همین‌جا رهاش کن ] اما نگفتم . موندم ، توضیح دادم ، امیدوار شدم ، دوباره تلاش کردم ، و هر بار فکر کردم شاید این‌بار فرق کنه ، حالا می‌فهمم بعضی چیزا با بیشتر موندن و تلاش کردن درست نمی‌شه .

و همین [ شاید ]ها آدم رو سال‌ها جایی نگه می‌دارن که مدت‌هاست دیگه بهش تعلق نداره .

*

خیلی وقته اینجا شعر نخوندم ، دلم تنگ شده .

مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا گر تو شکیب داری طاقت نمانْد مارا ؛

همین یه بیت بسه ((:

یا مرا با خود ببر آنجا که هستی ، یا بیا .

برگام (((=