با خبر بودم غروب از خانه بیرون می‌زنی آن‌قدر دل‌تنگ بودم از سحرگاه آمدم .

خواستم از راه‌ِ کج رفتن پشیمان‌ت کنم هر چه کردم برنگشتی با تو در چاه آمدم ،

بی تو از بس حسِ غربت بین مردم داشتم گاه با خود ، فکر می‌کردم که از ماه آمدم .

هیچ‌کس پیدا نشد تنهایی‌ام را کم کند سوزنی هستم که در انباری از کاه آمدم . .

از سفر برگشته‌ام ، با ارمغانٓ راه عشق با هزار امید رفتم ، با‌ هزار آه آمدم .

https://t.me/+7gQDR5kRDopmMmVk اگه حوصله تلگرام رو دارین بیاین اونور 🩷

بیاین نترسین گازتون نمی‌گیرم

میزان چایی روزانه‌ام :

سوگواری امام حسین افراد خوار و ذلیل پرورش نمی‌دهد ،گریه کننده پرورش نمی‌دهد ! عزای امام حسین انسان‌هایی حسینی پرورش می‌دهد ، انسان‌هایی که همانند امام حسین که سکوت کردن در برابر ستمگر را رد می‌کنند ! زنانی پرورش می‌دهد همچون زینب که پیکر برادرش را بلند می‌کند و می‌گوید [ خدایا این قربانی را از ما بپذیر ]. آیا این گریه است ؟ آیا این بسنده کردن به گریه است ؟ این مجلس سوگواری و این مکان همچون مدرسه‌ای که به ما علم می‌آموزد ما را پرورش می‌دهد و ایمانمان را تقویت می‌کند . [ کتاب سفرشهادت ؛ امام موسی صدر ]

ما برای حسین بسیار می‌گرییم اما هرگز در گریه متوقف نمی‌شویم !

وا یعنی چی معلومه که لباسای تکراری می‌پوشم ،

معلومه که آهنگامو هزار بار گوش می‌دم ،