خاطرات، چه شیرین چه تلخ همیشه منبع‌ِ عذاب هستند؛ دست کم برای من که چنین است؛ اما حتی این عذاب هم شیرین است. و‌ وقتایی که دل ادم پر است، بیمار است، در رنج است، و غصه دار، آن وقت خاطرات تر و تازه اش میکنند انگار که یک قطرۀ شبنم شبانگاهی که پس از روزی گرم از فرط رطوبت ای افتد و‌گل‌ بیچارۀ پژمرده را که آفتابِ تند‌ِ بعدازظهر تفته اش کرده، شاداب میکند:]

دلتنگی مارو خورد .

کندم از ریشه تورا، باز ولی می‌رویی.

من از دو روزه‌ی هستی به جان شدم بیزار.

عزیزم من حقوق خوندم، تو حق منی.

غم از من، خنده مال تُ :))))

قُفلی‍🔒✨

این واسه ساحل🫂💕

:)))))))))

تو صمیمی تر از آنی که دلم می پنداشت دل تو باهمه ی آیینه ها نسبت داشت..

تو همان ساده دل سبز نجیبی که خدا در میان دل پاکت صدف آیینه کاشت:)🌱

بسیار سخن بود، نگفتیم و گذشتیم .