یه‌افسانه‌ هست‌ که ‌می‌گه : بارون روح آدماییه که از ته دلشون آرزو کردن دیگه تو این دنیا نباشن. اینجوری الهه آب قسمتی از روحشون که درد می‌کشیده رو تبخیر کرده، نوازشش کرده و صافش کرده. بعد با ابرها الکش کرده و ریخته پایین . و گذاشته رو پنجره اون آدما سر بخورن. برای اینکه بهشون بگه: غم آب شدنیه . غم فرو ریختنیه .

بوسه‌ی اوست که چون مُهر به پیشانیِ ماست .

_

صحبت از ماندن یک عمر بماند به کنار قدر نوشیدن یک چای بمانی، کافیست :))

در دو چشم من نشین ای آنکه از من من تری - مولانا

یه‌صلوات‌.

«ٱللَّٰهُمَّ صَلِّ عَلَىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ»

وقتی میخنده، از زبون حضرت مولانا بهش بگین: من بهشتم همه در دیدن خندیدن توست تا تو باشی نشوم خیره به لبهای کسی!

just silence...

فکت: هر وقت که بیخیال شدین، برمیگرده.

بعد اون همه تاریکی، خودم برای خودم نور شدم.

میم‌الف‌هِ.