شهریار خیلی قشنگ میگه .. گر مرا ترک کنی من زِ غمت می سوزم ، آسمان را به زمين جان خودت می دوزم، گر مرا ترک کنی ترک نفس خواهم کرد، بی وجود تو بدان خانه قفس خواهم کرد ‌..

جای ِلجبازی، خستگیامو بغل کن :)

گفتم: مرا به ضیافت بوسه هایت دعوت کن... گفت: میزبان تویی بنوش و ببوس و ببوی ...

‏بغلش درمون دردامه.

آسمان دلم ابری شد و باران نگرفت، غصه‌ی عشق تو بر هیچکس آسان نگرفت..

گریه هم بر غم این فاصله مرهم نشود مثل یک قهوه که از تلخی آن کم نشود

روز و شب پیش همه روی لبم لبخند است تا حواس احدی جمع به بغضم نشود

آرزو میکنم ای کاش دلش چون مویش پیش چشم کسی آشفته و درهم نشود

من که بیچاره شدم کاش ولی هیچ دلی گیر لحن بم مردانه ی محکم نشود

شده حتی به دعا دست برآرم که :"خدا برود مشهد و برگردد و آدم نشود

خون دل خوردم و حرفی نزدم تا شاید مهربان تر بشود ، تازه اگر هم نشود

با من ساده همین بس که مدارا بکند عاشقم هم که نشد، خب به جهنم نشود ..