نزار قبانی یه تعریف قشنگ داره از آدم‌هایی که معجزه وار وارد زندگیمون شدن که میگه: تولد من تویی و پیش از تو به یاد نمی آورم که وجود داشتم

که فصلِ مشترک عشق و عقل ، تنهایی‌ست .

خوشحال کردن من خیلی راحته؛

قربان مردمک های سرگردان چشم هایت بروم قربان غم و شادی ات بروم تو چه هستی که جز درد تو آرام‌نمی گیرم | فرخ فرخزاد |

بسیار حق و منطقی .

دوست داشتن این نیست که سلفی بندازید دوست داشتن این نیست که لباس ست کنید دوست داشتن این نیست که صبح تا شب حال کنید دوست داشتن این نیست‌که صداتو بلند کنی دوست داشتن اینه که وقتی نبود قلبت تند‌تند بزنه دوست داشتن یعنی احترام، اعتماد، محبت، وفاداری یعنی دنیای هم یعنی لطفا «باش» همیشه. ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

لبانت جامِ شراب استُ از آن‌به ما نمیدهی؟ عیبی ندارد عزیزم من نخورده مستم:)

می تواند که تو را سخت زمینگیر کند درد یک بغض اگر بین گلو گیر کند!

آسمان برسرم آوارشد آن‌لحظه که گفت؛ قسمت این است! بنا نیست که تغییر کند..

گفت امید به‌وصلِ من‌وتو نیست که نیست؛ قصد کردست که یک روزه مرا پیر کند.

در دو چشم‌تو نشستم‌به تماشای خودم، که مگر حال مرا چشم تو تصویر کند!