نونِ نوشتنِ قصه‌ی ما به پایان ختم نمی‌شود..

متاسفانه یا خوشبختانه توانایی عصبانی شدنمو از دست دادم، هر اتفاقی که باعث عصبانی شدن یه انسان نرمال میشه، در من باعث چند درجه بی حس‌تر شدن و به دنبالش متنفرتر شدن از عامل اون اتفاق میشه.

من‌و برگردونید پارسال این موقع.

دلتنگم و دیدار تو‌ درمان من است.

یارِ خوب نه، رفیقِ خوب تمام ماجراست.

امروز واقعا حیف بود، کاش یه کاری می‌کردم که ثبت خاطره می‌شد . 3.3.3

‌

همه چیزو پذیرفتم، اما همچنان غمگینم.

دوستان دعا کنید برام دمتون گرم

میشود آری بیا لب های من را نوش کن! در پریشان حالیَت پیشانی ام را بوس کن!

همچنان می‌خوای نگی دلت برام تنگ شده؟