ما انسان نیستیم؛ بارکشیم باور بفرمایید. بارِ غم می‌کشیم.

انباشته شدنِ حرفهایِ نگفته در دل و تجمعِ ّبغض های بسیار در گلو و پس از آن روان شدنِ اشک و تبدیل شدن مردمک هایش به کاسه ای از خون . .

!...

سه چار صبح ، فقط منو آروم میکرد چشای تو . .

دردونه ی قلب منی .

وقت خواب است و دلم پیش تو سرگردان است شب بخیر ای نفست شرح پریشانیِ من.. :)

‏وقتی کسی رو نداری ک کنارت باشه ، جمعه بیخودی ترین روز هفته میشه . .

من و دنیا رنگ میکنیم هم را ، او با مداد سفید من با مداد سیاه ، من روزهایش ، اوموهایم (:

تاوان حرف هایی که نمی توانیم بزنیم ، موهای سفیدیست که لا به لای موهایم‍‍ان داریم ... ولی به همه می گوییم ارثیست ! به قول بزرگی که می گفت : درد دارد ، وقتی ساعت ها می نشینی و به حرفایی که هیچ‌وقت قرار نیست بگویی ؛ فکر میکنی ...

جاده‌ ی شمال یک کلبه‌ی جنگلی‌ دو تا صندلی مه‌ِ صدای سوختن چوب تاریکی‌ کمی‌ مستی‍‍ و بوی یار ...

احتیاجی به مستی نیست ؛ یک فنجان هم دیوانه ام می کند ! وقتی میزبانم چشمان تو باشد …

فقط اونجا که نزار قبانی میگه : « عقل ، عقل من است و فکر تویی قلب ، قلب من است و نبض تویی » دقیقا همونجا (: