یجایی خوندم نوشته بود: "معذرت خواهی باید به اندازه همه ی بی احترامیایی که تو دعوا شده پر سر و صدا باشه." و این منطقی ترین و درست ترین تکستی بود که تاحالا خونده بودم.

در شهر خرم آباد هر کسی به هنگام غروب از جلوی دکان کسی عبور کند به جای سلام می‌گوید: چراغ روشِه "چراغت روشن " و طرف مقابل هم جواب می‌دهد چراغِ دلت روشِه "چراغ دلت روشن" چراغ دلتون همیشه روشن(:

‌گر چه با دوریِ او زندگی‌ام نیست ولی یاد او می‌دمدم جان به رگ و پوست هنوز

فقط اونجایی که شاملو به آیدا میگه : بالاخره خواهد آمد. آن شبهایی که تاصبح در کنار تو بیدار بمانم. سرت را روی سینه ام بگذارم و به تو بگویم که درکنارت چقدر خوشبختم. چقدر تو را دوست دارم. چه قدر به نفس تو در کنارم احتیاج دارم. چه قدر حرف دارم که با تو بگویم. افسوس همه حرفهای ما این شده است که تو به من بگویی "امروز خسته هستی" یا "چه عجب امروز شادی؟" و من به تو بگویم که : "دیگر کی می توانم ببینمت ؟" و یا تو بگویی : "می خواهم بروم. من که باشم به کارت نمیرسی." من بگویم : "دیوانه زنجیری حالا چند دقیقه دیگر بنشین."

من رو به امتحانا :

به که گویم که دل از آتش هجر تو بسوخت؟ شده ای قاتل دل حیف ندانی که ندانی

همه شب سجده برآرم که بیایی تو به خوابم و در آن خواب بمیرم که تو آیی و بمانی

میگن هیچ کس نمی‌تونه به گذشته برگرده ولی خیلیا هنوز دارن داخلش زندگی میکنن

وقتی محبوبتون صداتون میکرد‌، مثل حسن آذری بهش بگید: اينگونه كه صدا ميزني مرا، درخت پير حياط را هم صدا كن! شكوفه می‌دهد، ميدانم.

خستم نکنید .

_

(: ...