دیوونَتَم .

کجاست بارشی از ابر مهربان صدایت ...

عُمرم همه رفت و آرزویِ تو نرفت...

اعلام وضعیت: انگار مامان رفته بازار منو نبرده انگار همه رفیقام افتادن کلاس الف من افتادم کلاس ب انگار برف اومده تا زانو ولی مدرسه تعطیل نشده انگار امتحان تاریخ داشتم من ریاضی خوندم انگار همه رفتن اردو جز من انگار تو ورزش 17 گرفتم انگار...

الان دقیقا توی اون نقطه از زندگی ایستادم که کافکا میگه: از زندگی با مردم، از حرف زدن، عاجزم! کاملا در خود فرو رفته‌ام، به خودم فکر میکنم چیزی ندارم به کسی بگویم.. هرگز به هیچکس!

هر اشتباهی یه درستی بوده که شده اشتباه .

تو اسممو میدونی، نه داستانمو! تو لبخندمو میبینی، نه دردمو! میتونی حرفامو بخونی، نه ذهنمو! پس راجبم نه نظر بده و نه قضاوتم کن چون تو فقط قسمتی از من رو میبینی که خودم خواستم بهت نشون بدم..

کاش میفهمیدید کسی که انقدر دوستون داره و واستون از غرور و همه چیزش میزنه بهتون محتاج نیست اون فقط با شما حالش خوبه

‌آدم های کم حرف فقط با کسانی که دوسشون دارن زیاد حرف میزنن...

سر تو در سر من جنگ شده میفهمی ؟ من برای تو دلم تنگ شده میفهمی ؟

می‌دونی اگه درِ یخچال رو باز بذاری چی میشه ؟ وقتی در یخچالو باز بذاری علاوه بر خودش می‌خواد هوای اتاق رو هم خنک کنه. چون کارش اینه ولی نمی‌تونه و نهایت موتورش از کار میفته. قصه‌ی ماهم درست مثل یخچاله. می‌خوایم به همه خوبی کنیم ، می‌خوایم همرو خوشحال نگه داریم ، که باعث میشه حواسمون از خودمون پرت شه ، و خودمونو دیگه یادمون میره. آخرشم قلبمون مثل موتور یخچال از کار میفته ، و ذره‌ای اهمیت به خودمون ندادیم.