شهریار برای اینکه زیباییِ دلبرشو تعریف کنه، یه جا خیلی قشنگ میگه: چشم از او، جلوِه از او ما چه حریفیم اِی دل.

یه قانونی هست که میگه : تا نره بقیه رو ببینه هیچوقت نمیفهمه تو واقعا باهمه فرق داشتی (:

من هرجا نشستم پزتو دادم جلو همه..

تنهام نذار ؛

تنهايي شايد يه راهه راهيه تا بي‌نهايت قصه‌ي هميشه تكرار هجرت و هجرت و هجرت.

کاش یک کتاب‌فروشی داشتم که همزمان هم کافه بود، هم گل‌فروشی و گل‌خونه، هم گالری، هم آنتیک‌فروشی، همراه با موسیقیِ بی‌کلامِ زنده

ولی به نظرم اینکه به فارسی بخوام بگم: خیلی میخوامت قدر آسمون اصلا جالب نیست… باید به قولِ لاتی های مشَد بِگُم: مِخامت خُل وار از اینجِه تا بولوار...

کسی که خیلی به فکرته و براش مهمی آویزونت نیست، عاشقته.

کاش میشد یه کاغذ پرینت بگیرم که روش نوشته باشه "من حالم اونقدری که به نظر میرسه خوب نیست، لطفا مراقب تک تک کلماتی که استفاده میکنید باشید." بعد بچسبونم پشت و جلوی لباسم، رو کوله پشتیم، پشت صندلیم، اصلا بذارم پروفایل هام و... که هرجا میرم همه ببینن.

نمی‌دانم بودنت را چه کنم بغل بگیرم، زندانی‌اش کنم، قاب بگیرم چه کنم که همیشه باشد...

دِلم ز هَرچه به غیر از تو بود خالی ماند...