یلحظه اومدم یچیزی فور بزنم و دیدم هیچکس نیست که بفرسم واسش .. و اونجا تنهایی رو بیشتر حس کردم (=

انقدر خستم که دیگِه توانِ تظاهر کردنَ‌م ندارم ..

﷽

یهو چشمم به اکانتت میوفته ، کل خاطراتمون تو ذهنم سپری میشه و قلبم تند تند میکوبه تو سینم ..

اشک و اشک و اشک .

اونجایی که صائب تبریزی می گه: "تویی به جای همه، هیچکس به جای تو نیست." نشون می ده که چجوری با نبودن یک نفر میشه بین چند میلیارد آدم تنها بود.

وقتی حد خودتو بدونی همیشه محترمی

درونگرا بودن اینجوریه که هر حرفی میخوای بزنی. حس میکنی لزومی ندارع اینو بگی، میخوای از مشکلاتت صحبت کنی، میگی خب مگه اینا میتونن واسم کاری کنن؟! بگم که چی؟! اینجوریه که دیگران فکر میکنن افسرده‌ای، درصورتی که فقط از اضافه‌گویی خوشت نمیاد .‌ . .

گفتم : پس چه باید کرد ؟ گفت : تحمل و سکوت .

نترس از هیچی تو..

از لحاظِ روحی واقعا نیاز دارم یه مدتی آف بزنم‌ ولی نه تنها نمی‌تونم از دوستام دل بکنم بلکه پست گذاری چنلارم هست :]