ور هيچ مرا در دل توجاست ، بگو گر هست بگو ، نيست بگو ، راست بگو

دیگه نمیخوام این مهربونی‌هایِ الکی‌تون رو (؛

از قشنگ ترین متنایی که خوندم نامه‌ی علی شریعتی به عشقش بود : عزیزِ مهربانِ بداخلاقِ صبور تندجوش ! امید بخشِ یأس آورِ، پرحرفِ حرف نشنو بدترین بدِ خوب‌ترین خوبِ با وِی نتوان زیستن، بی وِی نتوان بودن ! یک جورِ درهم برهمِ شلوغ پلوغِ قرو قاطی عزیزی که تورا نمی‌توانم تحمل کنم و دنیا هم بی تو تحمل ناپذیر است..

چرا فقط به فکرِ منفعت خودتونید ؟

چرا قلب کسی واستون مهم نیست ؟

چرا یه درصد احتمال نمیدید با حرفا و برخورداتون قلب طرفتونو میشکونید ؟

_

بیاین بریم بخوابیم🚶🏻‍♀ این دنیا ارزش شب بیداری و غصه خوردنم نداره ..

شده دلتنگ شوی چاره نیابی جز اشک ؟ به این چاره و بیچاره دچارم هرشب ..

من با کسی بحث نمیکنم یه کم دور میشم فرصت میدم فکر کنن به  رفتارشون ..

من برای تغییر از کوچک ترین عادت هام شروع میکنم مثل اینکه؛ دیگه  "ده بار" زنگ نمیزنم بهت دیگه "خیلی زود" پیم هاتو سین نمیکنم دیگه از "تمام اتفاقات روزم" و "شادی و غم و راز هام" بهت نمیگم و این اولین قدمِ من برای یک تغییرِ بزرگِ. زمانی تو متوجه این تغییر میشی که دیگه خیلی دیر شده خیلی زیاد.

دوستت دارم و دانم که تويی دشمن جانم از چه با دشمن جانم شده‌ام دوست، ندانم