و من همیشه خودم بودم. گاهی غمگینِ غمگین، گاهی شادِ شاد. گاهی در مسیر تکامل، گاهی در مسیر سقوط.
من همیشه خودم بودم و هیچ زمانی نقاب نزدم و هیچ زمانی تظاهر به کسی که نبودهام، نکردم، چون خودم را دوست داشتم، من خودم را همینگونه که بودهام دوست داشتم، حتی با وجود نقصها و ضعفها و شیطنتهای ذاتیام.
و درد دقیقا همین بود. درد این بود که آدمها ترجیح میدهند همیشه شاد و بینقص و قوی باشی، حتی اگر وانمود میکنی...
-یه سکوت هست برای بعد از شنیدن یه حرفاییه ک نباید میشنیدی؛
از بیرون سکوته، از درون هی صدای خرد شدن میاد.
شما میگید :
تورابطه دوست داشتن از همه چی مهمتره !
اما من میگم :
اینکه حرمت اونی که دوسش داری رو نگه داری مهم ترین و با ارزش ترین چیزه !
رابطه ی بدون حرمت مفت هم نمی ارزه
حتی اگه طرف مقابل عاشق ترین باشه:)
میدونی اصالت یعنی چی؟
یعنی تو هم وقتشو داری، هم فرصتشو،
هم کسی نمیفهمه،
ولی چون اشتباهه انجامش نمیدی...
مسئله این نیست که کی ناراحتت کرده و قلبتو شکسته بوده، این مهمه که کی همیشه پیشت بوده و باعث شده که دوباره لبخند بزنی
اونی که لباس برند میپوشه، غذای خوب میخوره، جاهای لاکچری میره، سفرای خوب رو تجربه میکنه، با آدم حسابیا میشینه و بلند میشه مدام عکس و استوری هایی نمیزاره که شوآف کنه..
چون اینا روتین زندگیشه و براش عادیه
میدونی چی میگم؟!
اگر میبینی کسی با داشتههای مادیش خودشو نشون میده؛ بدون که از درون تو خالیه
درست مثل سمساری که داد میزنه ولی طلا فروش همیشه سکوت میکنه!
گفت چرا ادایِ قویها رو داری در میاری؟
گفتم ادا نیس که...
دستمو گرفت گفت ببین یخن!
گفتم نبودنت قویم کرد ...
شدم یه آدمِ بیرحم که جز خودش و خواسته هاش چیزی نمیبینه...
گفت اگه بخوام برگردی چی؟
گفتم هیچوقت نباید بخوای...
گفت چرا؟
گفتم من قبل رفتنم هزار بار بهت گفته بودم نذار برم که رفتنم دیگه برگشتنی نداره...
ولی تو بیشتر هلم دادی و منم رفتم خب
گفت قدرتو ندونستم ...
گفتم هیس دیگه دیره :)
﮼ مَهـــدا ﮼
گفت چرا ادایِ قویها رو داری در میاری؟ گفتم ادا نیس که... دستمو گرفت گفت ببین یخن! گفتم نبودنت قویم
قدر ادماییو بدونید که شاید تو ظاهر بهت نگن که خیلی براشون مهمی ولی با عمل کاری میکنن که خودتو مهم حس کنی .
پس به خودت مغرور نشو و قدرشونو بدون :)