در بعضی چیزها حقِ انتخاب ندارم مثل زمانِ تولد مثل مادر و پدر مثل نام مثل زمانِ مرگ مثل چه اندازه دوست داشتنِ تو:)

یه "قربونت برم" ساده نه اونُ پررو تر میکنه نه تورو کوچیک یه "دوست دارم" ساده موقع خداحافظی نه اونو پر توقع میکنه نه تورو بدهکار یه "چقدر خوشگل شدی امروز" خشک و خالی نه اونو هوایی میکنه نه تورو بی غرور! اوجِ مغرور بودن اونجاست که واسه آدمی که واقعا دوسِش داری بی غرور ترین آدم دنیا باشی. ( چقدر خوب میشه درک کنین )

میدونم درکش سخته ولی من به طورِ همزمان هم درونگرام، هم برونگرام، هم وحشی ام، هم خجالتی ام، هم دلسوز و مهربونم، هم سردم، هم دلم میخواد برم بیرون، هم تنهایی رو دوست دارم، هم اجتماعی ام، هم غار نشینِ تنها

:)

-دوستت دارم. +امروز بیشتر از دیروز؟ -آره،اما نه به اندازه ی فردا اینجوری عاشقی کنیم…

‏اگه ازم بپرسن قشنگ‌ترین واژه‌ای که یاد گرفتی چیه؟ میگم پذیرش... پذیرفتن شرایط با تمام سختی‌هاش پذیرفتن آدما با تمام نقص‌هاشون پذیرفتن اینکه مشکلات هست ولی باید ادامه داد پذیرفتن اینکه گاهی اشتباه میکنم پذرفتن اینکه من کامل نیستم داشتن پذیرش یعنی پایان دادن تمام دعواها و اختلاف‌ها

🙂

آن رفیقی که به دوران غمم دور نرفت زیر شمشیر غمش رقص کنان باید رفت...

از دور...!

مثل جناب سعدی دلبری کنید : خستگانت را شکیبایی نمانْد یا دوا کن ، یا بکُش یک‌بارگی !

قشنگ ترین قستمش اینجاست زمانی پیدات کردم که اصلا دنبال کسی نمیگشتم! از همه خسته بودم حال و حوصله ی هیچکیو نداشتم ولی خدا تورو توی بهترین زمان آورد تو زندگیم! ‏و چقدر خوبه که وسط شلوغی های این زندگی پیدات کردم تا دوست داشته باشم؛ ‏و این می ارزه به گم کردنِ همه:)

عشق رو باید: "باهم "، "کنارهم" و "برای هم" ساخت..